کیامووی سایت رسانه اینترنتی فیلم و سریال تقدیم می کند .:: kiamovie.ir ::.
..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
« وان‌پیس » " فصل اول - قسمت چهارم "
‫پس این سرپیشخدمت دزدهای دریایی، ‫وکیلِ رفیقت رو کشته
‫و حالام داره رفیقت رو تهدید می‌کنه ‫که می‌کشدش؟
‫کایا بهترین دوستـمه. ‫حتما می‌خواد یه کاری بکنه.
‫اصلا کی حاضره که تظاهر ‫به سرپیشخدمت بودن بکنه؟
‫واقعا که این چیزها رو باور نکردید، ‫درسته؟
‫دارم عین حقیقت رو می‌گم. ‫«کلاهدور» دزد دریاییـه. نه ببخشید، «کورا».
‫- اسمـش ناخدا کوراست. ‫- الان دیگه مطمئن شدم داری دروغ می‌گی.
‫- ناخدا کورای دزدهای دریایی گربه‌های سیاه؟ ‫- آره، پنجه‌های درازی داره با عینک کوچک.
‫غیرممکنـه. بابام، مورگان دست‌تبری، ‫سال‌ها پیش کلکـش رو کَنده.
‫هر تفنگداری که برای خودش ‫احترام قائله، این رو می‌دونه.
‫چند ساعته که اصلا به ‫پیدا کردنِ «کلاه‌حصیری» نزدیک نشدیم.
‫کلاه‌حصیری؟ منظورت لوفی‌ـه؟
‫وایسا ببینم. لوفی رو می‌شناسی؟
‫آره، اون یکی رفیق صمیمیمـه. ‫اونـم تو دردسر افتاده.
‫- لوفی هم اونجاست؟ ‫- آره! به حرف‌هام گوش نمی‌کنی؟
‫یکی باید جلوی کورا رو بگیره. ‫تنهایی از پسش برنمیام.
‫مشکلی نیست. ‫ما واسه کمک اومدیم.
‫درست می‌گم؟
‫خب بله.
‫در خدمتیم.
‫مسیر رو نشونـمون بده.
‫لوفی.
‫لوفی!
‫وای یالا.
‫آره.
‫متوجهی؟
‫متوجه‌ام قربان.
‫همین الان پیش خانم کایا توی اتاقش بودم.
‫این اینجا چیکار می‌کنه؟
‫مشکلـش چیه؟
‫این گل‌پسر از خوردنِ غذای ‫جدیدم سیر نمی‌شد.
‫دنبال یک توازن عالی ‫بین مزۀ تلخ و شور بودم.
‫ای کاش می‌تونستم ازش بپرسم ‫که مزه‌اش چطور بود.
‫- مزۀ سم می‌داد احمق. ‫- تا وقتی که من آشپزم، چنین چیزی رخ نمی‌ده.
‫تو آشپز نیستی. ‫منم خدمتکار نیستم. ما دزد دریایی هستیم.
‫تو می‌تونی خودت رو نشون بدی شم، ‫ولی آشپزیِ من رو واردِ این...
‫کافیه!
‫بخاطر زرزرهای شما ‫نمی‌تونم درست فکر کنم!
‫حالا بگو ببینم چقدر ‫از سوپ رو خورده؟
‫آم...
‫همه‌اش رو خورده.
‫عجب سعادتی.
‫بگیرش با اون بچه جنِّ مو سبز ‫بندازشون توی چاه.
‫چشم ناخدا.
‫حواست باشه دیگه ‫کفِ زمین رو گِلی نکنی.
‫خدمتکاری دیگه.
‫کیه که الان داره زنگ در رو می‌زنه؟
‫فقط همینجا بمونید.
‫فهمیدید؟
‫بهتره که اجازه ندیم ‫اتفاقات امشب رومون تاثیری بذاره.
‫تفنگدارها؟
‫این موقع شب ‫چه اتفاقی رخ داده؟
‫شرمنده که این موقع ‫مزاحمتون شدیم،
‫ولی گزارشی مبنی بر حضور دزدهای دریایی ‫در این منطقه بهمون رسیده.
‫چی؟ چی داری می‌گی؟ ‫دزد دریایی خودشه!
‫مری رو کشته‌ها! ‫دستگیرش کن. منتظر چی هستی؟
‫وای خدای من.
‫خیلی شرمنده‌ام که «اوسوپ» ‫وقتتـون رو هدر داده.
‫راستش، حالـش خوب نیست.
‫تموم مردم روستا نهایت تلاششـون ‫رو برای کمک بهش کردن ولی...
‫طفلک از زمان بچگیـش ‫همینطوری بوده.
‫دروغ پشتِ دروغ.
‫هرگز بعد از فوتِ مادرش، ‫به حالت عادیـش برنگشت.
‫پای مادرم رو به این قضایا باز نکن.
‫دستکش‌هاش! دستکش‌هاش ‫رو نگاه کن تیغه داره.
‫مشکلی ندارید یه نگاهی بندازیم؟ ‫فقط محض اطمینان.
‫خب...
‫نمی‌دونم چنین افکاری ‫از کجا به ذهنـش خطور می‌کنن.
‫دستکش‌های یه سرپیشخدمت. ‫عجب تصوراتی.
‫گمونم بعضی میوه‌ها انقدر می‌رسن،
‫که دیگه رو به فاسد شدن میارن.
‫ولی من با چشم‌های خودم دیدم.
‫بسیار خب. کافیـه.
‫فکر می‌کردم یه کاری داشتیم.
‫ما داریم دنبال یه فراری می‌گردیم. ‫پسری به اسم لوفی.
‫لوفی؟
‫لوفی، آها بله، اسمش رو شنیدم.
‫اسم یه مجرم پست‌فطرته
‫که اوسوپ به خدمتکارِ ‫خونه معرفیـش کرده بود.
‫عجب افتضاحی بود. ‫مثل گاو کل نوشیدنی‌ها رو خورد.
‫همین الان پیشِ یکی از کارمندهامه.
‫تفنگدارها اینجان بوچی.
‫اومدن دنبال دزد کلاه‌حصیریِ مست و پاتیل.
‫همین حالا به ورودیِ ‫خونه بیارش.
‫- چیکار کنیم حالا؟ ‫- هیچی.
‫ولی اگه کلاه‌حصیری حرفی بزنه چی؟
‫انقدری از اون سوپ خورده ‫که می‌شه باهاش هیولا رو از پا درآورد.
‫طبق نقشۀ ناخدا پیش برو.
‫یالا عزیزم.
‫اشتباه متوجه شدید.
‫درسته که لوفی دزد دریاییـه ‫ولی مثل کورا نیست.
‫گیج... گیج کننده‌ست ولی خواهش می‌کنم. ‫کایا. کایا در خطره!
‫شرمنده اوسوپ. هیچ مدرکی نداری. ‫هیچ کاری از دستـم برنمیاد.
‫چش شده؟
‫می‌شه شکم‌پرستی خوندش.
‫غذای زیادی، نوشیدنی زیادی.
‫ولی دزدهای دریایی، ‫سیری‌ناپذیر هستن.
‫خوبه که شما تفنگدارها هستید و ‫امنیت آبی‌شرقی رو حفظ می‌کنید.
‫حالا، اگه دیگه کاری ندارید،
‫واقعا باید به کارهام برسم.
‫صبر کنید. چند تا سوال دیگه هم دارم.
‫بفرمایید.
‫- چی بود؟ ‫- خونۀ قدیمیـه دیگه.
‫می‌دونید، درست مثل ما آدم‌هان، ‫هرچی قدیمی‌تر، غژغژشون بیشتر.
‫مطمئنید؟
‫انگار که...
‫من برمی‌گردم سرکارم ‫و شما هم به کار خودتون برسید.
‫هرچی نباشه الان یه فراری رو گرفتید.
‫- داره دروغ می‌گه. همۀ حرف‌هاش... ‫- دیگه بسه.
‫کمک! خواهش می‌کنم! ‫دزدهای دریایی! یکی کمک کنه!
‫خواهش می‌کنم، دزد دریایی! ‫یکی کمک کنه لطفا!
‫نمی‌شه با منطق با دیوانگی روبه‌رو شد.
‫حالا من واقعا باید برگردم سر کارم.
‫از طرف همۀ تفنگداران دریایی، ‫ازتون تشکر...
‫دوباره!
‫[دهکدۀ شیموتسوکی، 7 سال پیش]
‫آخ.
‫مبارزه کنید!
‫دوباره!
‫بعدی!
‫آرنجت رو پایین میاری.
‫فقط یه پندِ دوستانه‌ست.
‫ما دوست نیستیم کوینا. ‫و به پند و نصیحتت احتیاجی ندارم.
‫حرکاتت خلاف حرف‌هات نشون می‌دن.
‫اینجا که بودی، ‫اصلا چیزی یاد گرفتی؟
‫مسخره‌ام نکن! ‫من بعد از تو بهترین مبارزم.
‫و یه روزی، ‫از تو هم جلو می‌زنم.
‫بعدش بزرگتـرین ‫شمشیرزنِ دنیا می‌شم..
‫شاید یه روزی شدی.
‫ولی امروز نیستی.
‫می‌دونم چرا نمی‌تونم شکستت بدم. ‫بخاطر این شمشیرهای چوبیـه.
‫بیا با خنجرهای واقعی بجنگیم ‫تا ببینیم که بهتره.
‫باشه.
‫دوئل می‌کنیم.
‫ولی اگه بخوای شکستم بدی،
‫بهتره برای کشتنم آماده باشی.
‫خیله‌خب. ‫بریم سراغ نقشۀ دوم.
‫کایا!
‫عجله کن کایا! ‫بذار بیام داخل!
‫پنجره رو باز کن!
‫- اوسوپ؟ ‫- آره، بجنب.
‫بجنب. یالا.
‫کایا.
‫توی خونه دزد دریاییـه.
‫می‌دونم. خودت دعوتـشون کردی.
‫نه، اون دزدها رو نمی‌گم. ‫دزدهای دیگه‌ان.
‫تو در خطری.
‫- اوسوپ حرف‌هات رو نمی‌فهمم. ‫- خواهش می‌کنم کایا، باید از اینجا بریم.
‫من هیچ جا نمیام. ‫نصفِ شبه‌ها.
‫نظرت چیه به کلاهدور زنگ بزنم؟ ‫می‌تونیم...
‫نه، به کلاهدور زنگ نزن!
‫خودش سعی داره بهت آسیب برسونه.
‫مری رو کشته.
‫مری؟
‫همین چند ساعت پیش اینجا بود.
‫آره. حالام مُرده.
‫کلاهدور سرپیشخدمت نیست.
‫اون...
‫یه دزد دریاییِ شروره.
‫داری می‌ترسونیم اوسوپ.
‫کلاهدور جونـش رو برای نجاتِ من داده. ‫چرا باید بخواد به من یا مرسی آسیبی برسونه؟
‫نمی... نمی‌دونم.
‫شاید چشمش دنبال پولته.
‫اوسوپ.
‫کایا،
‫لطفا حرفم رو باور کن.
‫همیشه حرف‌هام رو باور می‌کردی.
‫داستان‌هات رو باور می‌کردم ‫چون باحال بودن، ولی این یکی جالب نیست.
‫این یکی داستان نیست. ‫حقیقته، باید بهم گوش بدی.
‫به نظرم دیگه نمی‌دونی ‫حقیقت چیه.
‫به نظرم باید بری اوسوپ.
‫- کایا... ‫- لطفا.
‫فقط برو.
‫نه.
‫دیگه از فرار کردن خسته شدم.
‫تنهات نمی‌ذارم.
‫نه تا وقتی‌که بدونم جات امنـه.
‫شم!
‫چه کوفتی شد؟
‫اون دخترکِ مو نارنجی.
‫مخفی شده بود.
‫همه‌چیز رو شنید.
‫و اجازه دادی فرار کنه؟
‫یهویی سر و کله‌اش پیدا شد.
‫انتظارها به سررسید.
‫کایا به سن بلوغ رسیده.
‫و بالاخره می‌تونیم این جنایت ‫رو به پایان برسونیم.
‫پس حالا بکشیمش؟
‫بله بوچی.
‫دیگه خود واقعیـمون رو مخفی نمی‌کنیم.
‫و برای اینکه مطمئن بشیم ‫دیگه کسی مزاحممون نمی‌‌شه،
‫کرکره‌ها رو بکش.
‫چشم ناخدا.
‫این چیه دیگه؟
‫کرکره‌های امنیتی.
‫خونواده‌ام برای بیرون نگه داشتنِ ‫دزدهای دریایی ساختنـشون.
‫ولی حالا دارن دزدهای دریایی... ‫رو داخل پیشِ ما نگه می‌دارن.
‫خدا رو شکر که هنوز زنده‌اید.
‫چرا نباید زنده باشیم؟
‫ها!
‫سم؟
‫از چی حرف می‌زنی؟
‫توی آشپزخونه حرف‌هاشون رو شنیدم. ‫چندین سالی می‌شه که شروع کردن.
‫- اوسوپ فرستادتت اینطوری بگی؟ ‫- من اصلا خبر نداشتم.
‫خودم اون چای رو بهت دادم.
‫خوب فکر کن کایا. ‫از کِی مریض شده بودی؟
‫از همون وقتی بود که ‫کورا کارش رو اینجا شروع کرده بود؟
‫بهم گوش کن.
‫اگه اینجا بمونیم، می‌میریم. ‫باید همین حالا بریم.
‫کایا.
‫اوه خانم کایا.
‫کایا!
‫دیگه تنهای تنهاییم.
‫چرا،
‫مادر و پدرت رفتن.
‫دوست‌هات رفتن.
‫حتی اوسوپ هم رفته.
‫فقط خودم و خودتیـم خانم کایا.
‫وقتـشه
‫که بیدار بشی!
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫باید از این خونه خارج بشیم.
‫یه سُکان دیگه برای ‫باز کردنِ کرکره‌ها هست.
‫توی قسمت شرقی، ‫توی اتاق خواب مامان و بابامـه.
‫مطمئنی؟ ‫شاید یه راه دیگه‌ای هم باشه.
‫این تنها گزینۀ ماست. ‫باید بریم...
‫اینجایی پس خانم کیا.
‫تولدتـه. ‫وقتِ جشن گرفتنـه!
‫فرار کنید!
‫آماده‌ای که درس عبرت بگیری؟
‫توی این دنیا نه. بیا تمومـش کنیم.
‫دو تا شمشیر کافی نیستن؟
‫شاید بهتر بود شمشیرهای ‫بیشتری با خودت می‌آوردی.
‫دوباره آرنجت رو پایین میاری.
‫خفه شو و مبارزه کن!
‫من نمی‌تونم شکستت بدم.
‫فقط من رو بکش.
‫من لایق شمشیر به دست گرفتن نیستم.
‫احمق بازی درنیار.
‫مهارتِ معرکه‌ای داری.
‫و به سمت بهتر شدن پیش می‌ری.
‫و توی اندازه، قدرت و ‫سرعت ازم پیشی می‌گیری.
‫در پایان،
‫از هر نظرم ازم جلو می‌زنی.
‫مسخره‌ست.
‫نه، طبیعت همینه.
‫من الان کوچکم.
‫و سرعتم بالاست. ولی به زودی، ‫همۀ پسرها قدبلندتر و قوی‌تر می‌شن.
‫دست‌هاشون بلندتر ‫از دست‌های من می‌شه.
‫آخه چنین مسائلی واسه کی مهمه؟
‫نمی‌فهمی چرا؟
‫دخترها می‌تونن پسرها رو شکست بدن،
‫ولی هیچ زنی نمی‌تونه مردی رو از پا دربیاره.
‫اینجوری نگو.
‫بهونه نیار.
‫تو هدفِ منی.
‫اگه اینطوری تسلیم بشی، ‫پس همۀ تمریناتـم برای چی بوده تا حالا؟
‫بیا هر روز بجنگیم.
‫همینطوری بهتر و قدرتمندتر می‌شیم ‫تا یکیـمون بهترین بشه.
‫حاضری چنین کاری بخاطرم بکنی؟
‫من، رورونوآ زورو،
‫سوگند می‌خورم هر روز خدا، ‫باهات مبارزه و تمرین کنم و شکستت بدم.
‫پس من، شیموتسکی کوینا،
‫سوگند می‌خورم هر روز خدا، ‫باهات مبارزه و تمرین کنم و شکستت بدم.
‫اگه این عهد رو حفظ کنیم، یکی از ما ‫به بهترین مرد یا زنِ شمشیرزنِ دنیا...
‫تبدیل می‌شه.
‫...که تا بحال زندگی کرده.
‫نمی‌دونم. ‫احساس بدی در این مورد دارم.
‫می‌دونی، تو تنها کسی هستی که داری ‫نسبت به دستگیریِ یه فراری
‫اینطوری احساس نارضایتی می‌کنی.
‫می‌دونم که ممکنه اوسوپ دروغ گفته باشه ‫ولی اون سرپیشخدمته می‌ترسونتم.
‫درسته، از زاویۀ دزدهای دریایی پیش برو.
‫مطمئنم گارپ هم خوشش میاد.
‫تقصیر من نیست که ‫دارم کارم رو درست انجام می‌دم،
‫و دریابان هم تلاشم رو دیده.
‫فقط بخاطر اینکه با اون کلاه‌حصیری ‫رفیقی، الان اینجایی.
‫گارپ باورت نداره.
‫داره ازت استفاده می‌کنه.
‫نخیرم.
‫داری حسودی می‌کنی.
‫دلیلی بر اشتباه کردنـم نیست.
‫گوشت.
‫چی شده کلاه‌حصیری؟
‫چیزی می‌خوای بگی؟
‫اوه.
‫بسیارخب.
‫یه اتاقِ گنده و ترسناکه. ‫مشکلی نیست.
‫یه عنکبوت بود.
‫مثل اعضای خونواده‌مون بود.
‫چطوری نفهمیدم؟ ‫چطوری نشناختمش؟
‫تقصیر تو نیست.
‫ازت سوءاستفاده کرد.
‫حالا باید قدرتت رو حفظ کنی ‫تا بتونیم از اینجا خارج بشیم.
‫درموردم چه فکری می‌کنن حالا؟
‫- حتما خیلی ناامید می‌شن. ‫- نه.
‫نه، حتما می‌خوان که زنده بمونی،
‫و دقیقا هم قراره همین کار رو بکنیم.
‫بکش.
‫استاد.
‫منتظر کوینا بودم.
‫می‌دونید کجاست؟
‫کوینا...
‫تصادف کرده.
‫اون...
‫مُرده.
‫ولی...
‫امکان نداره.
‫ما به همدیگه قول دادیم.
‫استاد لطفا این افتخار رو بهم بدید ‫که از شمشیر کوینا استفاده کنم.
‫وادو ایچیموناجی خنجرِ کمیابیـه.
‫چرا باید چنین اجازه‌ای بهت بدم؟
‫چون من و کوینا ‫عهدی با هم بستیم
‫که یکی از ما باید بهترین ‫شمشیرزنِ دنیا بشه.
‫پس تحقق بخشیدن به این تعهد، ‫بر عهدۀ توئه.
‫بخاطر خودت
‫و کوینا.
‫کوبی.
‫باید برگردم.
‫سرپیشخدمت.
‫کایا رو می‌کشه و بعدشم ‫دنبال دسته‌ام میفته.
‫دستور مستقیم دارم که تحویلت بدم.
‫خودت گفتی قصدت کمک به انسان‌های بی‌گناهـه.
‫کایا بی‌گناهـه.
‫می‌دونی چیه اصلا؟ گور سرش.
‫هلمپو، این کار رو نکن!
‫بابا همیشه می‌گفت زنده و ‫مردۀ یه دزد دریایی با هم فرقی نداره.
‫- گارپ دستور مستقیم بهمون داده. ‫- به تو دستور مستقیم داده.
‫پاشو و حرکت کن دزد دریایی،
‫وگرنه می‌میری.
‫هی مو خوشگله.
‫زورو!
‫- از کجا می‌دونستی کجا پیدام کنی؟ ‫- نمی‌دونستم.
‫فکر می‌کردم دارم به سمت ‫اون خونه می‌رم.
‫همونجا بایستید!
‫به دستور تفنگداران دریایی، ‫شما بازداشتید.
‫کوبی...
‫می‌دونم باید وظیفه‌ات رو انجام بدی...
‫ولی من باید برگردم ‫و به دوستانم کمک کنم.
‫پس سعی نکن که جلوم رو بگیری.
‫خدای من، باید روغن‌کاری بشه.
‫نه، فقط یه کوچولو زور می‌خواد.
‫کایا.
‫اوه، خانم کایا.
‫ظاهرا مشکلـمون با موش‌ها بزرگتر ‫از اون چیزیه که فکرش رو می‌کردم.
‫شاید یه گربه واسه خونه بگیرم.
‫حالا دیگه کایا،
‫می‌دونم اینجایی‌ها.
‫بیا بیرون. دیگه مخفی شدن ‫از خود واقعیـمون فایده‌ای نداره.
‫خسته‌کننده نیست که اینطوری ‫خودمون رو بالا نگه داریم
‫و تظاهر کنیم که بهتر از ‫خود واقعیمون هستیم؟
‫همۀ فرصت‌های عالم ‫در اختیارت بوده.
‫با زندگیت چیکار کردی؟
‫هیچی، عملاً هیچی!
‫یه بچۀ لوس،
‫ننُر نغ‌نغوی رو مخی!
‫حالا بیا کایا.
‫بیا سخت‌تر از حالت معمولـش نکنیمش خب؟
‫بهش به چشم انتقام نگاه کن
‫بخاطر تموم سال‌هایی که ‫صرفِ گوش کردن به غرزدن‌های مداومت شد.
‫«کلاهدور،
‫سوپ خیلی داغه.»
‫«پتوم رو بیار کلاهدور.»
‫«چایم رو درست کن. موهام رو شونه کن.»
‫«وای کلاهدور...»
‫«دلم واسه مامانی و باباییم تنگ شده.»
همشـم ‫وقتی که دلم می‌خواست ‫زبونت رو از حلقومت بکشم بیرون!
‫بیا پخش بشیم.
‫حالا کجا رو بگردم؟
‫خب همیشه گل دختر باباییت بودی،
‫حتی وقت‌هایی که وقت کافی ‫برات نداشت، نه؟
‫نکن.
‫من از اون چیزی که فکر می‌کنی، قوی‌ترم.
‫خیلی راحت بود.
‫فکر می‌کردم آشغال‌ها رو بیرون بردیم.
‫شاید این دفعه، ‫شمشیرش رو نگه داشتیم.
‫ها!
‫خدانگهدار خانم کایا.
‫ها!
‫این‌ها دوستان من هستن.
‫اجازه نمی‌دم اذیتـشون کنی.
‫به طرز رو مُخی سگ‌جونی.
‫خب،
‫ناسلامتی از جنس لاستیکم‌ها.
‫
‫واقعا فکر کردی می‌تونی ‫شکستم بدی؟
‫من کوروی هزار نقشه‌ام.
‫اوسوپ.
‫اوسوپ. اوسوپ.
‫پس بیا بیرون و باهام بجنگ.
‫نخیر بدبختِ بیچاره.
‫پس به خیال خودت می‌خوای که ‫دزد دریایی باشی؟
‫من دزد دریایی هستم.
‫چند وقت روی دریا بودی خب؟ ‫یه هفته؟ یه ماه؟
‫من سال‌ها ناخدا بودم،
‫و حتی یک بار هم توی ‫حملاتـم شکست نخوردم.
‫حتی یکبار هم نشده.
‫و در مقابل چی نصیبم شد؟
‫زندگیِ پُر از اضطراب،
‫و نشانی به پهنای آبی‌شرقی به پیشونیم خورده.
‫چنین چیزی می‌خوای؟
‫زندگی‌ای که همیشه ‫سرشار از اضطراب و نگرانیه؟
‫هرگز نمی‌تونی یه خواب آروم داشته باشی
‫چون همیشۀ خدا یکی هست که ‫برای پاره کردن گلوت کمین کرده.
‫دزدهای دریایی، تفنگدارها.
‫آره، حتی خدمۀ خودت.
‫دستۀ خودم اینطوری نیستن.
‫ما هوای همدیگه رو داریم.
‫همیشه.
‫آخ!
‫تا زمانی‌که خلافـش ثابت بشه.
‫انقدری از دار و دسته‌هام رو کشتم ‫که دیگه حسابشون از دستم در رفته.
‫تک‌تکـشون تاریخ مصرف دارن.
‫شم!
‫دزد دریایی بودن به معنای حمله کردن ‫به روستاها یا نقشه‌های بی‌نقص ریختن نیست.
‫مسئله ماجراجوییـه.
‫و آزادی.
‫آزادی؟
‫وقتی که واسه سرت جایزه گذاشتن، ‫چنین چیزی اصلا وجود نداره.
‫تو بیخیال آرزوت شدی.
‫کسی که چنین حرکتی بزنه، ‫هرگز نمی‌تونه اسم خودش رو دزد دریایی بذاره.
‫فعلا که ظاهراً خودت داری تسلیم می‌شی.
‫نه.
‫دیگه حرفی ندارم.
‫حالا گوش می‌کنم.
‫وای!
‫واسه این نقشه نداشتی، نه؟
‫شم!
‫گام گام...
‫بل!
‫ایول!
‫شرمنده کثیف‌کاری شد.
‫احتمالا خدمتکارِ جدید لازم داری.
‫گمونم فعلا خدمتکار نخوام.
‫- خیلی بد شد که نتونستیم جایزه‌شون رو بگیریم. ‫- نه. نه.
‫تفنگدارها می‌دونن ما کجاییم. ‫باید از اینجا خارج بشیم.
‫قراره کجا بریم؟
‫اصلا کِشتی هم نداریم دیگه.
‫چرا،
‫دارید.
‫به به.
‫درست مثل دوستِ وکیلتـه.
‫بعد از مرگِ خونواده‌ام، ‫مری کشتی‌سازی رو اداره می‌کرد.
‫همکار مورد اعتمادشون بود. ‫قدیمی‌ترین دوستِ من.
‫پس یاد و خاطره‌اش جادوانه می‌مونه.
‫من این کشتی رو
‫«مریِ آماده» می‌نامم!
‫دیگه مال شماست.
‫- خونۀ جدیدت. ‫- ممنون کایا.
‫هورا!
‫آره! موفق شدیم!
‫ایول!
‫اوسوپ!
‫منتظر چی هستی؟ وسایلت رو بیار.
‫کدوم وسایل؟
‫قراره باهامون بیای. درسته؟
‫چی؟
‫آم...
‫نه. من... نمی‌تونم.
‫بیخیال دیگه.
‫یه تک تیرانداز ماهر می‌خوام.
‫درست مثل یاسوپ.
‫و دیدم که اونجا چیکار کردی. ‫در کنار رفقات موندی.
‫منم دقیقا چنین شخصیتی رو ‫توی دسته‌ام لازم دارم.
‫ولی...
‫من نمی‌تونم دهکدۀ سیروپ رو ترک کنم.
‫چی... کایا چی؟
‫به من نیاز داره تا ازش مراقبت کنم.
‫اوسوپ،
‫تو دوستِ فوق‌العاده‌ای بودی،
‫ولی به نظرم وقتـش رسیده که ‫خودم روی پاهای خودم وایسم.
‫ولی گفته بودم که ‫هرگز تنهات نمی‌ذارم.
‫و توی کشتی‌سازی به ‫کمکـم نیازی نداری؟
‫کشتی‌سازی رویای خونواده‌ام بوده.
‫گمونم خودم یه کار دیگه انجام بدم.
‫مثلا درس بخونم تا دکتر بشم.
‫پس... گمونم
‫باید خداحافظی کنیم.
‫یه روزی دوباره می‌بینمت،
‫و وقتی ببینمت،
‫می‌خوام که همۀ داستان‌های واقعیِ ‫ماجراجویی ناخدا اوسوپ رو بشنوم.
‫می... می‌دونن من ناخدام دیگه، درسته؟
‫بذار راحت باشن.
‫سلام.
‫هورا!
‫ایول!
‫اوه.
‫گفته بودم که جواب می‌ده.
‫آره، خب بهش عادت نکن.
‫به چی عادت نکنم؟
‫درست حدس زدن.
‫توی اولین ماموریتـم شکست خوردم.
‫توی دستگیری سوژه‌ام شکست خوردم.
‫من لوفی رو نگرفتم.
‫همونطوری که قبلاً گفتی، ‫زیاد بهش فکر کردم.
‫انقدر به خودت سخت نگیر.
‫دقیقا همون کاری که باید ‫انجام می‌دادی رو انجام دادی.
‫متوجه نمی‌شم قربان.
‫درس وقعی اینه که...
‫همیشه باید یه نقشۀ پشتیبان داشته باشی.
‫تو از اینجا دورشون کردی پسرم.
‫یه کشتی در نزدیکی کشتی وجود داره!
‫ماموریت انجام شد.
‫رفقا! نگاه کنید.
‫با استفاده از استعداد هنریِ بی‌نظیرم،
‫یه پرچم دزد دریایی جدید ‫برای کِشتیـمون درست کردم.
‫ایناهاش!
‫می‌دونم. می‌دونم. معمولاً سلیقۀ ‫طراحی‌هام باعث می‌شه زبونِ بقیه قاصر بشه.
‫- خودم پرچممون رو کشیده بودم. ‫- باشه ولی این یکی خیلی بهتره.
‫هیچکدوم از این پرچم‌ها ‫کسی رو نمی‌ترسونه.
‫باشه ولی پرچم باید انعکاسی ‫از ناخدا باشه.
‫من ناخدا هستم.
‫- ما دستۀ کلاه‌حصیری هستیم. ‫- بهم ناخدا اوسوپ می‌گن.
‫ناخدا منم. ‫من ناخدام. ناخدا منه.
‫ناخدا کسیِ که ‫کشتی مال اونه
‫و اطلاعات بیشتری ‫درمورد کشتی داره.
‫من...
‫باشه.
‫دیدی؟
‫موضوع همینه.
‫از حالا به بعد، ‫در کمال آرامش به مسیرمون ادامه می‌دیم.
‫چی بود؟
‫باید چنین حرفی می‌زدی؟
‫تفنگدارها! بهمون حمله شده!
‫بیاید به عقبِ کِشتیـشون شلیک کنیم.
‫بابابزرگ؟
جهت معرفی فيلم هاي جديد و بروز به پيج اينستاگرام ما مراجعه نماييد .:: kia__movie ::.