‫«مدرسه خیر و شر»
‫[سال‌ها پیش، دو برادر جهت ‫برقراری تعادل میان خیر و شر...]
‫[در دنیای افسانه‌ها، ‫مدرسه‌ای تأسیس کردند.]
‫[این دو برادر هزاران هزار سال ‫قدرتشان را صلح‌آمیز سهیم شدند.]
‫[اما شرایط به ندرت یکسان می‌ماند...]
..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
‫راستش، تقلب کردی.
‫قوانین میدان دوئل واضح و مبرهنه. ‫جادو ممنوعه.
‫اگه آدم پیروز بشه ‫که تقلب محسوب نمی‌شه.
‫فقط اگه مچش رو بگیرن، ‫تقلب محسوب می‌شه.
‫- یه دور دیگه مبارزه کنیم؟ ‫- نه، فرصت نداریم.
‫دیگه جز مبارزه تمرینی با تو ‫از چیزی لذت نمی‌برم.
‫من هم لذت می‌برم، ولی بهمون نیاز دارن.
‫یکی از جوانب منفی نظارت ‫بر مهم‌ترین مدرسه تاریخ همینه.
‫ولی حوصله من سر رفته.
‫رافال، چی می‌خوای؟
‫فقط یه دور دیگه مبارزه کنیم.
‫ای بابا.
‫جفتمون جادو به کار می‌بریم.
‫هیچ عملی ممنوع نیست.
‫بیا دیگه ری‌یان.
‫مبارزه رو یادم بده.
‫اصلا دست‌بردار نیستـ...
‫رافال، بسه دیگه!
‫شاید از نظر تو بس باشه، ‫ولی من دیگه به نصفش راضی نیستم.
‫می‌خوام کلش رو تصاحب کنم!
‫نه!
‫رافال، چیکار کردی؟ این که...
‫جادوی خونینه.
‫چندین سال دنبالش بودم، ‫ولی دیشب بالاخره بهش رسیدم.
‫رافال، بی‌جهت ممنوعش نکردن.
‫خودت رو می‌بلعه. ‫از پس کنترلش برنمیای.
‫من هرج و مرج رو ترجیح می‌دم.
‫هزاران ساله که همیشه ‫به قهرمانان برتری دادی!
‫من همراه خودت تعادل رو برقرار کردم.
‫الان دیگه نوبت منه.
‫رافال...
‫خودم شرایط رو تعیین می‌کنم.
‫قراره دنیای به شدت متفاوتی رقم بزنم.
‫می‌تونیم با هم همکاری کنیم.
‫شر جماعت که همکاری نمی‌کنه.
‫شر جماعت چیزی رو سهیم نمی‌شه.
‫وقتی کارم عملی بشه...
‫شر جماعت شکست نمی‌خوره.
‫نه!
‫وای رافال.
‫[سال‌ها بعد،]
‫[در سرزمینی در دوردست‌ها،]
‫[داستان جدیدی داشت آغاز می‌شد...]
‫یکی بود، یکی نبود، ‫دختری به نام سوفی بود.
‫سرنوشت سوفی ‫با زیبایی دلپسند و ظرافت نادرش...
‫از این قرار که دنیا رو تغییر بده.
‫خب، واسه آخرین بار ‫گوش کن ببین چی می‌گم...
‫دخترک تنبل و مسخره.
‫زود باش از خواب ناز بیدار شو ببینم!
‫سوفی، خودم می‌دونم ‫صدام رو می‌شنوی!
‫یکی نجاتم بده.
‫خیلی‌خب، بیدارم. ‫در رو نشکون.
‫اگه تا پنج دقیقه دیگه نیای بیرون، می‌شکونم.
‫ضمنا، حق نداری یه ساعت ‫موهات رو درست کنی.
‫حداقل مو رو که دارم.
‫خیلی‌خب، آروم بگیرین بچه‌ها.
‫صبح خانواده عزیزم به خیر.
‫عه، گوجه‌فرنگیه رو هدر نده سوفی! ‫قرار بود بریزمش تو خوراک!
‫حتما شوخیتون گرفته.
‫در همین حین، دختری به نام آگاتا...
‫اون سمت گاوالدون، در حومه شهر، ‫در کلبه‌ای محقر...
‫بر فراز گورتپه ساکن بود.
‫ای بابا.
‫تو مسابقه زل زدن رودست نداری اجل.
‫یه دقیقه میای اینجا آگی؟
‫دارم معجون عشق جده‌ات رو ‫واسه گرانفلدِ بیوه درست می‌کنم.
‫یه چیزیش کمه.
‫- شوکران زهرآلودش کمه. ‫- احسنت.
‫آگاتا اصلا نمی‌دونست ‫مادرش واقعا جادوگره یا نه،
‫آخه معجون‌هاش اصلا اثر نمی‌کردن.
‫ولی مادر آگاتا به شدت ‫به دخترش امیدوار بود،
‫آخه می‌دونست صلاحیت بدل شدن ‫به جادوگری راستین رو داره.
‫هم سن و سالان آگاتا ‫هم چنین حسی داشتن.
‫جادوگر! جادوگر! جادوگر!
‫- بسوزونینش! بسوزونینش! ‫- جادوگر! جادوگر!
‫سلام به روی ماه دوستان جنگلیم.
‫ای عجیب و غریب‌ها!
‫ای عجیب‌الخلقه‌ها!
‫وای که چقدر از این شهر متنفرم.
‫خوش‌بختانه، همدیگه رو داشتن.
‫معمولا احتمال رفاقت ‫دو دختری که این‌قدر...
‫با هم فرق می‌کنن، خیلی کمه، ‫ولی این دو از سن خیلی پایین...
‫- وای، چه چندش! ‫- [ونسا ایو، همسر و مادری گرانقدر]
‫با همدیگه صمیمی شدن.
‫آخه از دنیا رفتن مادر سوفی ‫که بیش از همه دوستش داشت...
‫هیچ‌وقت هویتت رو از یاد نبر.
‫قراره روزی دنیا رو تغییر بدی.
‫بعدش تا ابد به خوبی و خوشی زندگی می‌کنی.
‫موجب شد دوستی پیدا کنه ‫که از مادرش هم بیشتر دوستش داشت.
‫- کی اونجاست؟ ‫- این رو واسه تو درست کردم.
‫درگذشت مامانت رو تسلیت می‌گم.
‫بعدش هم زیر درخت آرزوهای روستاشون...
‫- با هم عهد دوستی بستن... ‫- [آگی و سوفی تا ابد]
‫و می‌دونستن تا آخر عمرشون ‫پابرجا می‌مونه.
‫واسه صدمین بار بهت می‌گم نه‌خیر.
‫قرار نیست قیافه‌ات رو کلا عوض کنیم.
‫می‌تونیم دور چشمت ‫ماسک خیار بذاریم.
‫شاید بد نباشه ‫منافذ پوستیت رو هم سنگ پا بکشیم.
‫سلام زشت خانم.
‫نمی‌خوای جوابش رو بدی؟
‫با اون نبودم، با خودت بودم.
‫- آها. ‫- اریک می‌گه طلسمش کردی.
‫اریک کیه؟
‫- هشت ساله همکلاسی هستیم‌ها. ‫- می‌گه غیرعادی نگاهش کرده بودی.
‫الان هم همه جاش می‌خاره.
‫شرمنده‌ام، ظاهرا مشکل از نظافت شخصیشه.
‫راست می‌گه. شپش ندارین؟
‫عه، خفه شین!
‫شما دو نفر خیال می‌کنین از ما سرترین، ‫ولی در واقع خودبین و خوکی بیش نیستین.
‫ای عجیب‌الخلقه‌ها.
‫ضمنا، اریک منم.
‫راستش، به نظرم ازت خوشش میاد.
‫کی؟ اریک رو می‌گی؟
‫جانم؟ اریک هم داریم؟
‫آها، باید از خانم فیشر واسه مامانم ‫شوکران زهرآلود بگیرم.
‫من هم که باید چمن سبز می‌گرفتم.
‫- تو کتاب‌فروشی دوویل می‌بینمت. ‫- وایستا، نه، سوفی، اِم...
‫خیلی‌خب. اِم...
‫باشه.
‫جادوگر.
‫دختره جادوگره.
‫سلام.
‫سلام به روی ماهت کوچولو.
‫آخی، خوشت میاد؟
‫تو همون دختره‌ای ‫که ساکن گورستانه.
‫خونه‌مون کنار گورستانه، درسته.
‫هوم.
‫راستش، همه...
‫یعنی واقعا همه ‫می‌گن تو جادوگری.
‫می‌دونی قبلا چی به سر ‫جادوگرهای گاوالدون می‌آوردیم؟
‫می‌سوزوندیمشون.
‫- روزت به خیر باشه رفیق. ‫- عه!
‫نمی‌خوام جادوگری ساکن شهرمون باشه.
‫فهمیدی چی گفتم؟
‫این‌جوری مردم نجیب گاوالدون به خطر می‌افتن.
‫راستش، تقریبا مطمئنم هیچ‌کدوم ‫از مردم گاوالدون نجیب نیستن.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره. آره، خوبم.
‫از اینجا بریم.
‫ببین، بیا یه سر بریم کتاب‌فروشی دوویل، ‫ببینیم کتاب جدیدی آورده یا نه.
‫عه، ولی مگه نباید بری خونه؟
‫بیا دیگه. ببینیم کتاب خوبی داره یا نه.
‫[کتاب‌فروشی دوویل]
‫عه!
‫سلام به کتاب‌خون‌های محبوبم.
‫چه خوب که بهم سر زدین.
‫دیروز محموله عظیمی داشتیم.
‫- داستان اشباح بینشون نبود؟ ‫- چرا، چندتاشون به نظر جالب می‌اومدن.
‫افسانه جدیدی بینشون نبود؟
‫همه‌شون رو تا حالا هزار بار خوندی سوفی.
‫ولی یه سری نسخه‌های خیلی ‫قدیمی‌تر به چشمم خورده بود.
‫ببینین، ببینین! بگردین.
‫خیلی‌خب، شاید حرفم ‫مسخره جلوه کنه،
‫ولی تا حالا به ذهنت خطور نکرده ‫کمی از محدوده امنت خارج بشی؟
‫شاید بد نباشه دیگه ‫کتاب‌های خردسالان رو نخونی؟ آخی.
‫به جاش «خون کوتوله» رو بخونم؟
‫دلم نمی‌خواد، مرسی.
‫همیشه با خوندن «سیندرلا» راضی‌ام.
‫- پیراهن‌های کتابش رو ببین. ‫- عه.
‫پیداش کردی.
‫طرح برجسته‌اش رو ببین.
‫«م‌خ‌ش» کیه؟
‫کسی نیست، جای خاصیه. ‫مدرسه خیر و شره.
‫نگو تا حالا اسمش رو نشنیدی.
‫- کجاست؟ ‫- کسی خبر نداره.
‫تو دوران و دنیای دیگه‌ای دایر بوده.
‫ولی طبق افسانه‌ها،
‫داستان حقیقی کل افسانه‌ها ‫از اونجا نشأت می‌گیره.
‫- عجب. ‫- قهرمان‌ها تو مدرسه خیر آموزش می‌بینن.
‫افراد خبیث هم تو مدرسه شر.
‫روایات که از این قرارن.
‫روایات ساکنین ‫تیمارستان‌ها رو می‌گین دیگه.
‫من اگه جات بودم ‫این‌قدر با اطمینان حرف نمی‌زدم.
‫بیست سال پیش، وقتی آسمون ‫سرخ و خونین شده بود،
‫دختری به نام لئونورا رو ‫از روستامون دزدیدن.
‫خیلی‌ها معتقدن مدرسه به دلیلی دنبالش بوده.
‫چی به سرش اومد؟
‫کسی خبر نداره.
‫دیگه ازش خبری نشد.
‫این‌جوری هم می‌شه از این شهر زد بیرون. ‫اصلا دانش‌آموز قبول نمی‌کنن؟
‫شوخیت گرفته دیگه، نه؟
‫آره.
‫سلام به مدرسه خیر و شر.
‫از اون‌جایی که در آینده ‫شاهدخت می‌شم،
‫به شدت مشتاقم از محصلین ‫تشکیلات معتبرتون باشم.
‫با اجازه، صفات متعددم رو که به نظرم...
‫موجب می‌شن صلاحیت بالایی ‫جهت قبولی داشته باشم، ذکر کنم.
‫من از سنین خیلی پایین،
‫همیشه می‌دونستم سرنوشتم تغییر دنیاست.
‫سوفی که حاضر بود ‫جهت فرار از زندگی کنونیش...
‫خواهش می‌کنم واقعی باش.
‫دست به هر کاری بزنه، ‫کل امید به آینده‌اش رو...
‫به دست قدرت درخت آرزوها سپرد.
‫- وای، از نامادریم متنفرم! ‫- عه، عه. چی؟
‫کارخونه‌شون نیروی جدید می‌خواد،
‫واسه همین داره مجبورم می‌کنه ‫مدرسه رو ول کنم که بیشتر پول دربیاریم.
‫خب، من هم مدرسه رو ول می‌کنم.
‫می‌تونه واسه من هم ‫کار جور کنه که همکار بشیم؟
‫خب، بعدش چی می‌شه؟
‫عین بقیه تو همین شهر محو بشیم؟
‫نه‌خیر آگی. مامانم گفته بود ‫قراره کار مهمی بکنم.
‫کار پراهمیتی می‌کنم.
‫واسه همین،
‫امشب می‌رم.
‫وایستا ببینم سوفی، تو که تا حالا ‫پات رو از گاوالدون بیرون نذاشتی.
‫تو که اصلا نمی‌دونی خارج از اینجا چه خبره.
‫- هیچ‌کدوممون نمی‌دونیم. ‫- هدفم هم همینه.
‫خودت هم می‌دونی ‫تا وقتی اینجا گیر افتاده باشم،
‫هیچ اتفاقی تو زندگیم رخ نمی‌ده.
‫من نمی‌تونم با زندگی عادی راضی بشم.
‫راضی نمی‌شم.
‫ببین.
‫- این رو یادته؟ ‫- آخی!
‫آره، هفته پیش تو اتاق ‫زیرشیروانیم پیداش کردم.
‫آخی!
‫دیدی؟ همین الانش هم کار مهمی کردی.
‫روزی که با من دوست شدی، ‫کار مهمی کردی.
‫خواهش می‌کنم، اگه تو نباشی، ‫طاقت اینجا رو ندارم.
‫با مامان و بابات صحبت می‌کنم ‫و بهشون می‌گم خیلی بی‌انصافیه.
‫سوفی، ملکه گاوالدون خطابت می‌کنم.
‫حتی می‌ذارم آرایشم کنی.
‫فقط خواهش می‌کنم نرو.
‫- خیلی‌خب. ‫- قول می‌دی؟
‫قول می‌دم.
‫- وای، ممنون! ‫- وای!
‫«سوفی، ملکه گاوالدون.»
‫سوفی همون لحظه به این نتیجه رسید...
‫که دیگه کارش از آرزو ‫واسه بهبود زندگیش گذشته.
‫وقتش بود که خودش ‫سرنوشتش رو به دست بگیره.
‫حتی حاضر بود به قیمت زیر پا گذاشتن ‫قولش به بهترین و تنها دوستش تموم بشه.
‫خیلی عذر می‌خوام آگی.
‫ولی قدرت برخی آرزوها این‌قدر زیاده ‫که نمی‌شه پسشون گرفت.
‫[انتهای حوزه گاوالدون]
‫با تمام این اوصاف، می‌خواستی فرار کنی؟
‫آگی، عذر می‌خوام.
‫صدای چی بود؟
‫آسمون سرخ شده. داره عملی می‌شه.
‫سوفی.
‫ببین، باید از اینجا بریم.
‫- آگی، آرزوم همین بود. ‫- چیکار کردی؟
‫سوفی!
‫طاقت بیار! دارم میام!
‫به سلامت گاوالدون!
‫بدرود زندگی متوسط!
‫خداحافظ کوته‌پروازی!
‫آگی، نه!
‫خواهش می‌کنم ولم کن!
‫به هیچ وجه! هیچ‌وقت ولت نمی‌کنم!
‫نه.
‫نه آگی، داشت اتفاق خوبی می‌افتاد.
‫عذر می‌خوام سوفی، ‫ولی نمی‌تونستم خطر کنم.
‫نمی‌تونم بذارم بلایی سرت بیاد.
‫آره، خودم می‌دونم.
‫وای خدایا! وای خدایا! وای خدایا!
‫آگی، اتفاق خوبی افتاده.
‫نه، نه، نه، نه! ‫اتفاق خوبی نیفتاده!
‫چیزی نیست!
‫داریم می‌ریم!
‫واقعیه! حق با من بود!
‫آگی، اونجا رو. ‫حتما مدرسه خیره.
‫خیلی خوشگله.
‫وایستا ببینم، یعنی اون...
‫وای خدا، اون یکی مدرسه است.
‫آگی، کل عمرم همین رو می‌خواستم.
‫من که نمی‌خواستم!
‫نه سوفی، باید برگردیم.
‫خودت که می‌دونی اگه نباشم، ‫مادرم از پس زندگیش برنمیاد.
‫مطمئنم این موجود بعد از این که من رو ‫به مدرسه خیر رسوند، تو رو می‌بره خونه.
‫می‌خوام جفتمون رو برگردونه!
‫وای آگی!
‫نه! قرار بود من رو ببری ‫مدرسه خیر، نه اون رو!
‫نه، من رو برگردون! خواهش می‌کنم!
‫نه! متوجه نیستی! من اهل خیرم...
‫وای، چه عالیه. پرنده‌هه لباسم رو خورد.
‫عه، وای.
‫می‌شه به موت دست بزنن؟
‫موی اکثر جادوگرها ‫عین شاهدخت‌ها نیست.
‫شرط می‌بندم بوی کیک بده.
‫من خیلی کیک دوست دارم.
‫- من جادوگر نیستم! ‫- آهای! آهای، کجا می‌ری؟
‫عه، بیا دیگه!
‫کمکم کنین!
‫تو صف وایستا تازه‌وارد.
‫برو اونجا ببینم.
‫وای!
‫- ببخشید. ‫- جلوی پات رو بپا عجیب‌الخلقه.
‫آهای، نه!
‫باید به حرفم گوش کنین. ‫قرار نبود من اینجا باشم. من اهل خیرم!
‫وای که چقدر از روز ورود دانش‌آموزان متنفرم.
‫قرار بود شاهدخت باشم، ‫قرار نبود فرد خبیث باشم!
‫نه!
‫آخ.
‫واقعا پری کشت؟
‫اِم، چی؟
‫وای.
‫اِم...
‫- ای مـ... ‫- ای وای بر من.
‫حتما گم شدی.
‫آره. ‫آره، بدجوری هم گم شدم.
‫چطوری از اینجا برم؟ اِم...
‫ایشه. این دیگه چیه؟
‫شبیه جادوگرهاست.
‫به نظر من تروله.
‫به نظر من اهریمنه.
‫شاید نیمه‌گوژپشت باشه؟
‫من که قوز ندارم.
‫پس حتما باید خیاطت رو عوض کنی.
‫چطوری خودم رو به اون مدرسه برسونم؟
‫از بوش فهمیده بودم.
‫از حاشایانه.
‫گوش کنین ببینین چی می‌گم!
‫باید دوستم رو پیدا کنم.
‫خب، مهم نیست، پریان از شرش خلاص می‌شن.
‫بیاین دخترها.
‫- هوم. ‫- چیه؟ خودم دارم می‌رم.
‫نه، نه، نه. باید...
‫بس کنین دیگه!
‫دارین چیکار می...؟
‫نه، ولم کنین!
‫ولم کنین!
‫به‌به!
‫باز هم منم.
‫دست بده.
‫از دست خودم تمیزتره.
‫باور کن.
‫- راستی، من هورت هستم. ‫- هورت؟
‫اسمت عین چیزهایی می‌مونه ‫که آدم با سرفه پس می‌اندازه.
‫به عمرم چنین تعریف قشنگی نشنیده بودم.
‫این پسرک عجیب و غریب.
‫عذر می‌خوام خانم.
‫ظاهرا مدیر اینجا شمایین، ‫انگار من رو اشتباه آوردن این مدرسه.
‫وای! چه دردناک و نامحتمل.
‫برو عقب. اسمت چیه؟
‫راستش، می‌دونی چیه؟ ‫می‌خوام خودم حدس بزنم.
‫شما که اسمم رو نمی‌دونین.
‫هوم، سوفی هستی.
‫اهل گاوالدونی.
‫درست حدس زدم؟
‫- همیشه درست حدس می‌زنم. ‫- حتما اشتباهی رخ داده.
‫- من به وضـ... ‫- تو همون کتاب‌خوانه‌ای.
‫- اگه منظورتون مطالعه است، درسته. ‫- هیس، هیس، هیس. منظورم مطالعه نیست.
‫هر از چند گاهی، ‫فردی منتخب رو از نواحی خارجی برمی‌گزینن...
‫که تو این تأسیسات مقدس تحصیل کنه.
‫ما این افراد رو کتاب‌خون خطاب می‌کنیم،
‫آخه صرفا می‌تونن ماجراهای شگفت‌انگیزی رو ‫که از اینجا نشأت می‌گیرن...
‫مطالعه کنن.
‫حالا دیگه باید رفع زحمت کنم.
‫باید به کارهای خبیثانه جدیدم برسم.
‫بریم تو کارش!
‫توجه کنین!
‫اهل شر آینده، توجه کنین!
‫اگه چشمان برافروخته‌تون رو باز کنین،
‫خوابگاه و برنامه کلاسیتون رو ‫تو سالن پیدا می‌کنین.
‫به نفعتونه جفتشون رو حفظ کنین.
‫مایه افتخارم بشین.
‫وای خدایا.
‫دیگه بهم دست نزنین‌ها.
‫خیلی‌خب! باشه.
‫خیال می‌کردم پریان مهربونن.
‫وای، حتما اینجا جهنمه.
‫ایشه.
‫خب، اینجا واقعا جهنمه.
‫چی...؟
‫- پشـ... ‫- خب، سلام.
‫می‌بینم که اتاق آرایش رو پیدا کردی.
‫احسنت به تو آگاتای گاوالدونی.
‫می‌شه پیشنهاد کنم قبل از معارفه ‫کمی به خودت برسی؟
‫یا شاید بهتر باشه خیلی به خودت برسی.
‫اسمم رو از کجا بلدی؟
‫آخه منتظرت بودم.
‫بنده استاد داوی هستم ‫و هر کمکی از دستم بر بیاد، دریغ نمی‌کنم.
‫بالاخره یکی پیداش شد. ‫دوستم، سوفی، می‌خواست بیاد اینجا.
‫- همون حاشائه رو می‌گی؟ نه‌خیر. ‫- چی رو می‌گم؟
‫دوستت از حاشایانه.
‫تو از ازلیانی.
‫از ازلیانی، آخه ما به تا ابد ‫خوش و خرم زندگی کردن معتقدیم.
‫حاشایان معتقد نیستن.
‫مدرسه شر مال اون‌هاست، ‫مدرسه خیر مال ماست.
‫- شر... ‫- باشه، خیلی‌خب، فهمیدم.
‫- ولی معلومه که اشتباه فاحشی کردین. ‫- هوم؟
‫آخه نگاهی به من بندازین.
‫عزیز دلم، آدم که خیر بودنش رو...
‫با ظاهرش نمی‌سنجه.
‫نه‌خیر، با اعمالش می‌سنجه.
‫اگه اینجایی، یعنی حتما ‫قدرت زیادی داری.
‫از خودم بشنوین، ندارم.
‫خب، پس شرط می‌بندم ‫کافیه یاد بگیری قدرتت رو احضار کنی.
‫حسش کنی.
‫آخه جادو پیرو احساساته.
‫هرچی احساسات آدم شدیدتر باشه، ‫جادوش هم قدرتمندتر می‌شه.
‫اگه به حد کافی شور داشته باشی،
‫از پس هر کاری برمیای.
‫تقدیم به تو.
‫- چطوری چنین کاری کردی؟ ‫- همین الان بهت گفتم.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره.
‫خیلی بابت اجرات ممنونم.
‫اِم، شعبده‌بازی بهت خوش بگذره خانم.
‫من باید دوستم رو پیدا کنم ‫و برگردیم گاوالدون.
‫وایستا!
‫ببین، اگه اشتباهی صورت گرفته باشه،
‫یکی باید پای چنین اشتباهی بسوزه.
‫باید واقعا بسوزه.
‫پس بیا وانمود کنیم اشتباهی رخ نداده ‫تا بتونیم همه‌چی رو حل کنیم، خب؟
‫ضمنا، اصلا نمی‌شه برگشت.
‫وایستا ببینم، چی؟
‫آها، فهمیدم! بیا زرهت رو تنت کنیم.
‫ایول، ایول، ایول، ایول، ایول.
‫وای، ایول! این‌ها رو باش!
‫بذار خودم حدس بزنم. ‫صورتی‌پوش نیستی؟
‫مشکلی نیست.
‫رنگ سرخ گلی، سرخابی ارغوانی، رژ گونه،
‫هندوانه‌ای و ختمی هم داریم.
‫کلی تنوع رنگ داریم!
‫واقعا عاشق کارم هستم.
‫- وایستا ببینم، سوفی! ‫- آگی!
‫- سلام! ‫- سلام!
‫بهت پیراهن دادن؟
‫بشین و خفه شو کتاب‌خون!
‫وایستین.
‫بیا ببینم.
‫خیلی‌خب.
‫همین‌جا بمون!
‫سلام.
‫باز هم منم.
‫وای خدایا.
‫عذر می‌خوام.
‫پدرم بهم می‌گه ‫با کتاب‌خون‌ها صحبت نکنم.
‫می‌گه بدشانسی میارن.
‫احتمالا داستان‌های پدرم رو خوندی.
‫ناخدا هوک رو می‌گم.
‫کشتیش خیلی خفنه.
‫یه کم می‌خوری؟ ‫خیلی متعفن و خوشمزه است.
‫اول بریم سراغ زیبایی و ظرافت؟
‫- وای، حالا که اصرار داری، قبوله کلاریسا. ‫- خیلی خوشحالم که موافقت کردی.
‫خوش اومدین دانش‌آموزان سال اولی!
‫بنده استاد داوی،
‫مدیر مدرسه خیر هستم.
‫ازلیان! ‫ازلیان! ازلیان! ازلیان! ازلیان!
‫بنده هم بانو لسو، مدیر مدرسه شر هستم.
‫می‌کشیمتون! ‫می‌کشیمتون! می‌کشیمتون! می‌کشیمتون!
‫- مدرسه خیر دانش‌آموز پسر نداره؟ ‫- ایشه، کلی هم داره.
‫آماده باش که الان حالت تهوع بهت دست می‌ده.
‫طبق سنتمون، ‫مدرسه‌ای که پارسال برنده شده...
‫که باز هم ما بودیم. ‫فرض کنین!
‫- هوم. فرض کنین. ‫- با نمایش استعدادهای...
‫دلیرانه‌شون مفتخرمون می‌کنن.
‫- وای. ‫- آقایون!
‫چه بدبخت‌های خاک‌برسری.
‫ای وای بر من.
‫خیلی خارق‌العاده‌ان، مگه نه؟
‫وای.
‫اگه کلاس رقصتون تموم شد، ‫شاید دلتون بخواد واقعا مبارزه کنین پسرها.
‫وای نه.
‫نظرتون چیه؟
‫اون کیه؟
‫تدروسه!
‫باباش پادشاه بوده،
‫واسه همین حتما باید ‫توجه همه رو با ورود مسخره‌اش جلب کنه.
‫می‌دونین چیه؟ بذارین براتون راحت‌ترش کنم.
‫حمله کنین!
‫ایول!
‫اصلا نمی‌فهمم واسه چی ‫میز گرد داشتن خفن محسوب می‌شه.
‫پدرش شاه آرتور بوده؟
‫- خیلی حوصله‌سربره. ‫- وای.
‫- داره...
‫آفرین بچه‌ها.
‫ببینم تو مبارزه واقعی ‫چند مرده حلاجی خوشگل‌پسر.
‫آماده مرگ باش.
‫دخلش رو بیار! دخلش رو بیار!
‫- ها؟ ‫- هوم.
‫وای، اذیت نکن دیگه.
‫اگه می‌خوایم چنین کاری کنیم، ‫بهتره درست و حسابی برگزارش کنیم.
‫ای بابا.
‫ایول، ایول، ایول!
‫وای، ای بابا! خطا کرد!
‫یکی اعتراض کنه! طرف شمشیر جادویی داره.
‫این‌جوری خیلی بی‌انصافیه.
‫شمشیرش اکس‌کالیبوره.
‫واقعا؟
‫خودم می‌دونم. چه آدم شروری‌ام.
‫ای بابا!
‫گندش بزنن.
‫وای، چه کار خیری کردین ‫که باز هم شکست خوردین.
‫احسنت! احسنت!
‫نمایشی قهرمانانه داشتی!
‫اینجا رو...
‫اِم...
‫- عذر می‌خوام بانوی من. گمون کنم، اِم... ‫- جام اینجا نیست؟ آره، خودم می‌دونم.
‫من که اصلا دنبال رز مسخره‌ات نبودم.
‫آها، راستی، دخترهای عادی این شکلی‌ان.
‫می‌خواست واسه من بندازه...
‫دختر عادی.
‫کنارم جای خالی هست تدی.
‫ضمنا، جهت اطلاعت بگم که نمی‌دونستی ‫می‌خوام چی بگم، ولی...
‫حدس جالبی بود.
‫چه بویی می‌داد؟
‫بوی غرور می‌داد.
‫ما در این دو مدرسه ‫کاری می‌کنیم اصلا گیج نشین...
‫و روحتون به خلوص کامل برسه.
‫خیر محض می‌شین.
‫شاید هم شر محض بشین.
‫ای قهرمانان و افراد خبیث آینده، ‫شما رو انتخاب کردیم...
‫تا تعادل بین خیر و شر رو...
‫برقرار نگه داشته ‫و ازش محافظت کنین.
‫آخه اگه تعادلشون به هم بخوره...
‫گمون نکنم لزومی داشته باشه ‫فعلا این مسائل رو...
‫برای دوستان جدیدمون ‫مطرح کنیم، داره؟
‫اولین روز مدرسه‌شون خیلی فرح‌بخشه.
‫بیاین از شادیشون نکاهیم، خب؟
‫به علاوه، مطمئنم ورودی‌های جدیدمون ‫خارق‌العاده عمل می‌کنن.
‫شما هم عین والدینتون ‫واسه این اومدین اینجا...
‫که دنیای قصه‌ها ‫به قهرمانان و افراد خبیث بزرگی نیاز داره...
‫تا به ساکنین دنیای خارجی یاد بدن...
‫درست تصمیم بگیرن ‫و مسیر زندگیشون رو پیدا کنن.
‫پس از قوانین پیروی کنین، ‫درستون رو خوب بخونین و یادتون باشه...
‫که داستان‌نویس فقط به بهترین ‫دانش‌آموزانمون...
‫ماجراجویی اختصاصی می‌ده.
‫ولی اگه تو مدرسه اشتباهی ‫انداخته باشنمون چی؟
‫یا اگه اشتباهی صورت گرفته باشه ‫و مجبور باشیم سریعا بریم خونه چی؟
‫تو مدرسه خیر و شر ‫اشتباهی صورت نمی‌گیره،
‫پس...
‫ترم خوبی داشته باشین.
‫کل دانش‌آموزان ‫به خوابگاه خودشون مراجعه کنن.
‫چه عالی.
‫اهل خیر با اهل شر ‫هم‌اتاق نمی‌شن.
‫- رینا... ‫- هوم؟
‫به پریان بگو بیان ساک‌هام رو بردارن.
‫خوابگاهم رو عوض می‌کنم.
‫هوم، ولی دلم خیلی برات تنگ می‌شه.
‫سعی کن چیزی رو خراب نکنی.
‫خوب بخوابی حاشا.
‫آهای!
‫نه، نه، نه! نه، شما متوجه نیستین!
‫باید دوستم رو پیدا کنم!
‫وای.
‫ایشه، بهتون که گفته بودم ‫می‌افته خوابگاه ما.
‫بذار خودم حدس بزنم.
‫اسمت بله.
‫شاید هم آناستازیاست. ‫شاید هم عسل‌بانوئه.
‫راستش، اسمم سوفیه.
‫- وای! ‫- خیلی بی‌ادبین.
‫به اتاق شصت و شش خوش اومدی.
‫من دات، دختر رابرت دی‌رنو هستم.
‫- رابرت... ‫- ای بابا. داروغه ناتینگهامه دیگه.
‫اشکالی نداره. اون‌قدرها هم مشهور نیست.
‫آره بابا، مگه کسی رابین هود رو می‌شناسه؟
‫تاریخ بخون دخترک نون خامه‌ای.
‫بگذریم، ایشون آنادیله.
‫این خوشگل خانم هم هستره.
‫می‌تونی تخت کنار من رو برداری سوفی.
‫معمولا چنین اسمی ‫رو افراد خبیث نمی‌ذارن.
‫بی‌خیال بابا.
‫- اصلا خبیث نیست. ‫- معلومه که نیستم.
‫نگاهی بهم بندازین.
‫به قیافه‌ام می‌خوره جادوگر باشم؟
‫یا ترول باشم؟
‫یا عجوزه نفرت‌انگیز پیری باشم؟
‫اون عجوزه...
‫مادر منه.
‫خیلی‌خب، پایین رو نگاه نکن آگاتا.
‫کوپیدوئه دیگه احمق خانم.
‫خیلی‌خب، مسخره نباش.
‫مسخره نباش.
‫از پسش برمیای.
‫هوف. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫وای.
‫اِم، سلام.
‫دانش‌آموزان حق ندارن ‫لبه ساختمون وایستن.
‫آماده باش که مجازات بشی!
‫من رو باش که خیال می‌کردم ‫گاوالدون جای بدیه.
‫خیلی‌خب شاهدخت.
‫چه مسئله مهمی پیش اومده ‫که مجبور شدیم این همه راه تا اینجا بیایم؟
‫من پاشنه‌بلند دارم‌ها.
‫مشکل کتاب‌خون‌هاست.
‫خیلی اصرار دارن ‫که جاشون اشتباه شده.
‫ضمنا، انگار واقعا یه جای کار می‌لنگه.
‫تنها جای کار که می‌لنگه،
‫تصمیم مدیر ارشد مدرسه بود ‫که خواست اینجا ثبت‌نامشون کنه.
‫اگه اشتباه کرده بوده باشه چی؟
‫اگه تو مدارس اشتباهی ‫انداخته باشدشون...
‫و اتفاق وحشتناکی رخ بده چی؟
‫خودش که اصلا اعتراف نمی‌کنه.
‫واسه حفظ اعتبار خودش یکی از ما رو ‫مقصر می‌شماره و خودت می‌دونی بعدش چی می‌شه.
‫اشتباهی صورت نگرفته. ‫به علاوه، خیال می‌کردم خوشحال بشی.
‫باز هم گیر محصلی افتادم ‫که تلاش کافی نمی‌کنه.
‫سوفی گاوالدونی.
‫چی؟ چی؟ نه. منظورت چیه؟
‫پوف. ولم کن بابا.
‫بیش از دویست ساله ‫که اهل شر پیروز نشدن.
‫خب، دو سه باری نزدیک بود پیروز بشین.
‫نزدیک بودن که به درد نمی‌خوره!
‫آخ!
‫مجبورم دو برابر از دانش‌آموزانم کار بکشم.
‫هوم.
‫آخه دنیایی که قدرت اهل شرش ‫با اهل خیرش برابری نکنه،
‫دنیایی نامتعادله.
‫خب، اگه اجازه بدی...
‫کلی کار دارم ‫که باید بهشون برسم.
‫لسو!
‫با سوفی کاری نداشته باش جادوگر کوچولو.
‫باید سرنوشتش رو عملی کنه.
‫الان هم دیگه مال خودمه.
‫کجایی سوفی؟
‫مطمئنم مادرت باطن زیبایی داره.
‫باید خودم رو به اون یکی مدرسه برسونم.
‫- من اهل خیرم. ‫- آره، خوب بلدی شرارت رو مخفی کنی.
‫من اهل شر نیستم.
‫بیا این مسئله رو علمی حل کنیم.
‫ای وای...
‫اگه اهل خیر باشه، ‫پریان موقع سقوط نجاتش می‌دن.
‫ولی اگه رو سنگ‌ها سقوط کنه، ‫جمجمه‌اش به طرز مخوفی خرد بشه و بمیره،
‫اهل شره.
‫دومی خوبه. دومی رو عملی کنین.
‫ولی واقعا فرد خبیثیه. ‫صرفا خودش هنوز خبر نداره.
‫نه، من اهل خیرم!
‫آخی، غر زدنش عین ازلیان می‌مونه.
‫بوی ازلیان رو می‌ده.
‫موهاش عین ازلیانه.
‫یا بهتره بگم بود.
‫آهای!
‫با موهام کاری نداشته باش!
‫می‌خوای ثابت کنم اهل خیرم؟ ‫پس آینه گیر بیار و نگاهی بهش بنداز.
‫ای عجوزه!
‫بهتون که گفتم. قطعا اهل شره.
‫- سوفی! ‫- آگی!
‫آگی، سلام.
‫- بیا. ‫- وایستا ببینم، کجا می‌ریم؟
‫از اینجا می‌برمت.
‫- عه، خوبه. ‫- خوب نیست.
‫موجودی دنبالته.
‫خودم دیدمش.
‫خیلی‌خب، دیگه تمومش می‌کنیم.
‫آگی، نه! ارزشش رو نداره!
‫- بیا دیگه. ‫- آگاتا نقشه ساده‌ای کشیده بود.
‫می‌خواست مدیر ارشد مدرسه رو پیدا کنه...
‫و درخواست ترک مدرسه‌شون رو ‫یه راست واسه خودش مطرح کنه.
‫فقط یه مشکل وجود داشت.
‫چطوری وارد بشیم؟
‫مطمئنم اومد همین بالا.
‫خودم شاهد بودم.
‫آهای! در رو باز کنین!
‫چه عالی.
‫حالا این بالا گیر افتادیم.
‫آیا آمادگی رویارویی...
‫با چیزی رو که در سایه منتظرشون بود، داشتن؟
‫آگاتا در تاریکی صدا زد.
‫کسی اینجا نیست؟
‫ولی پاسخی دریافت نکرد.
‫صدای کیه؟
‫سوفی متوجه شد ‫کلی کتاب کنار دیوارها چیدن...
‫و داستان‌های سراسر دنیا رو روایت می‌کنن.
‫خودت که می‌دونی صدای روایتت رو می‌شنویم ‫خانم عجیب‌الخلقه.
‫اگه می‌خوای ما رو بترسونی، ‫تأثیری نداره.
‫دخترها در تاریکی ‫صدای خراشی شنیدن.
‫محتاطانه به سمت صدا حرکت کردن.
‫وای، حتما شوخیت گرفته.
‫این همه جو دادی، ‫اون‌وقت قلمی مسخره بیش نبود؟
‫سوفی، وایستا!
‫دست نزن!
‫راستش، تا حالا هیچ دانش‌آموزی ‫نتونسته وارد برجم بشه.
‫می‌دونستم شما خاص هستین.
‫داستان‌نویس قبل از رسیدنتون ‫داشت داستانتون رو می‌نوشت.
‫گمون واسه همین این‌قدر گیج شدم ‫که جفتتون می‌خواین برین.
‫ایشون می‌خواد بره. من نمی‌خوام.
‫سوفی، باید تو رو از اینجا ببرم.
‫اِهِم. خانم‌ها، خانم‌ها، ‫بهتون اطمینان می‌دم...
‫جفتتون اینجا در امانین.
‫ما به محافظت از کتاب‌خون‌هامون مفتخریم.
‫واقعا؟ پس جریان ستون خونین چرخانی ‫که الان دیدم...
‫و بدجوری دنبال سوفی بود چیه؟
‫خب دوست عزیزم، تو مدرسه‌مون این‌قدر...
‫ارواح متعدد و طلسم‌های شخصی‌سازی‌شده هست ‫که حتی من هم همه‌شون رو بلد نیستم.
‫خب، به نظرم جونش در خطره.
‫متأسفانه واسه همین ‫نمی‌تونیم به زور همین‌جا بمونیم...
‫تا بهمون یاد بدین ‫تو افسانه‌های مسخره حاضر بشیم.
‫فارغ‌التحصیلان ما رویدادهای واقعی‌ای ‫ رو زندگی می‌کنن که دنیا رو تغییر میدن،
‫که تبدیل به داستان‌هایی میشن .که دنیا رو تغییر میدن
‫حرف‌تون اینه که داستان‌های سفید برفی
‫و سیندرلا و جک و لوبیای سحر آمیز واقعی بودن دیگه؟
‫همچنین هرکول
‫و سندباد
‫و ال سید
‫و همه کسایی که با نیروهای اهریمنی مبارزه کردن.
‫بهتون یاد میدیم که چطوری ‫ سرنوشت‌تون رو رقم بزنین.
‫و این دقیقاً همون چیزیه که می‌خوام یاد بگیرم، ‫ولی من رو تو مدرسه‌ی اشتباهی ثبت‌نام کردین.
‫من باید تو مدرسه خیرها باشم.
‫اشتباه کردین.
‫- همم. ‫- قربان.
‫خب، شاید کرده باشم. ‫ولی باید ثابتش کنی.
‫شما مگه اشتباه نکردین، پس چرا؟
‫چون داستان‌نویس که یه چیزی رو بنویسه،
‫فقط خودش می‌تونه اون رو عوض کنه.
‫خیلی مسخرس.
‫چطوری باید نظرش رو عوض کنیم؟ ‫اصلاً اگه عقل داشته باشه.
‫ولی داره.
‫و فقط یه راه داره، جدی میگم.
‫اون چیه که شر هیچوقت نمی‌تونه داشته باشه
‫و خیر بدون اون نمی‌تونه کاری بکنه؟
‫اوه، من می‌دونم. اخلاقیاته.
‫قصر.
‫موهای خوشگل. اسب.
‫همم.
‫عشق حقیقی.
‫که از قدیم به شکل یه بوسه نشون داده میشه.
‫پس یعنی میگین...
‫باورم نمیشه که می‌خوام این حرف رو بزنم.
‫اگه سوفی عشق حقیقیش رو ببوسه،
‫اینطوری به کوئیلی ثابت میشه ‫که درمورد ما اشتباه می‌کنین؟
‫اگه یکی از دانش‌آموزهای مدرسه شر، ‫به بوسه‌ی عشق حقیقی برسه،
‫همه‌چی عوض میشه.
‫و من می‌تونم بمونم و مدرسه‌م رو عوض کنم؟
‫سوفی.
‫من همیشه همچین چیزی رو می‌خواستم،‌ آگی. ‫نمی‌تونم برگردم گاوالدون.
‫به زندگی سابقم.
‫دیگه هیچوقت همچین فرصتی نصیبم نمیشه.
‫خواهش می‌کنم، بذار این کار رو بکنم.
‫- بهش فکر می‌کنم. ‫- عالی شد.
‫خب دیگه، بعضی‌ها باید برن ‫و یه شاهزاده پیدا کنن و بوسش کنن.
‫اما فراموش‌ نکنین، کتاب‌خوان‌های عزیز،
‫هر بوسه‌ای تاوانی داره.
‫وایسا ببینم، یعنی چی؟
‫-صبح‌تون بخیر، عزیزانم!
‫بیدار شین که آفتاب زده بیرون!
‫تا اولین رویداد نیمسال که مجلس رقص ‫خیرها هست، فقط دو هفته مونده
‫و کلی چیز هست که باید یاد بگیرین.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫صبح‌بخیر، آگاتا.
‫بیدار شین، حال به‌هم زنا!
‫پیشته.
‫اون کیه؟
‫- اون... مو سیاهه. ‫- تریستانه.
‫گل رُزش رو گرفتم.
‫کاش واسه مجلس رقص خیرها دعوتم کنه.
‫یه پسر باید ازت درخواست کنه، ‫ وگرنه مردود میشی.
‫و اصلاً نباید مردود شی.
‫اگه سه بار مردود شی، اخراج میشی.
‫- وایسا ببینم،‌ یعنی میگی میندازنت بیرون؟ ‫- ام...
‫نه.
‫تبدیلت می‌کنن به چیز دیگه.
‫مثلاً یه کتری سخن‌گو
‫یا یه موش یا یه چیز بدتر.
‫یعنی برای همیشه؟ یعنی چی؟
‫زشتی!
‫دلیل این که باید زشت باشیم، چیه؟
‫هورت! بیدار شو!
‫چون باعث میشه اشک بچه کوچیک‌ها در بیاد.
‫اشتباهه.
‫این فقط یکی از مزیت‌هاشه.
‫چرا باید اینقدر حال به هم‌زن و منفور باشیم؟
‫سوال منم همینه.
‫این که نگران ظاهرتون نباشین
‫مجبورتون می‌کنه که از هوش‌تون استفاده کنین.
‫زشتی یعنی آزادی!
‫همین حالا دندونم افتاد.
‫چندشه.
‫ولی برام مهم نیست.
‫و این یعنی قدرت!
‫آروم باشین، دخترا.
‫من پروفسور انیمونی هستم،
‫و اومدم اینجا که بهتون یاد بدم چطوری ‫ می‌تونین تبدیل به یک زن قدرتمند بشین
‫از طریق زیبایی.
‫لبخند یک خانم
‫توی نبرد زندگی و پیدا کردن عشق حقیقی،‌ ‫مثل یه شمشیر می‌مونه
‫پس، آینه‌هاتون رو بردارین...
‫...و ضربه بزنین!
‫- خیلی زیبا شدی، رینا. ‫- ممنون پروفسور.
‫بیتریکس، بی‌نظیر شدی.
‫ببخشید. ولی من اصلاً احساس خوبی ندارم.
‫لبخند زدن؟ اینطوری می‌خواین بهمون قدرت بدین؟
‫لبخند زدن شرط لازم برای قبول شدن ‫ توی این دوره تحصیلیه.
‫پس اگه می‌خوای مردود نشی، ‫لبخندت رو نشونم بده.
‫لبخندم؟
‫اوهوم.
‫یه وقت یه چیزیمون نشه.
‫این دیگه چیه؟
‫مردودیه، کتاب‌خون.
‫یعنی به خاطر این که لبخندم خوب ‫ نیست دارین مردودوم می‌کنین؟
‫آره. کارمون رو ادامه بدیم.
‫خب، آماده خوردن بشین
‫و ببینین که تا چه اندازه می‌تونین ‫زشت و قدرتمند بشین.
‫کتاب‌خون.
‫اولی نوبت توئه.
‫نه. من نمی‌خوام زشت باشم.
‫همچین آدمی نیستم.
‫نه هنوز. هورت!
‫در خدمتم استاد منلی.
‫شرمنده.
‫اما نگران نباش. واسه من قشنگی.
‫ام... اسمت آگاتا بود، درسته؟
‫- سلام؟ ‫- اشکالی نداره کنارت بشینم؟
‫- نه. ‫- عالیه.
‫- اگه خودت می‌خوای. ‫- ام...
‫اسم من گرگوره.
‫گرگور چارمینگ. ‫(charming = جذاب)
‫پسر شاهزاده.
‫سعی می‌کنم خیلی دلربا نباشم.
‫- من هم آگاتائم. ‫- به گوشم رسیده که دلت نمی‌خواد اینجا باشی.
‫راستش، منم می‌نمی‌خوام.
‫- نمی‌خوای؟ ‫- من برای شاهزاده بودن ساخته نشدم.
‫همچین آدمی نیستم.
‫می‌دونی دلم می‌‌خواد چیکار کنم؟ ‫می‌خوام خوار و بار فروشی باز کنم.
‫- جدی میگی؟ ‫- آره.
‫عاشق غذام اما گوشت نمی‌فروشم ‫چون اصلاً نمی‌تونم دیدن خون رو تحمل کنم.
‫امروز هم واسه همین مردود شدم. ‫تو یه دوئل زخمی شدم.
‫یعنی میگی به‌خاطر یه زخم کوچیک مردودت کردن؟
‫دقیقاً که نه.
‫خون رو که دیدم، با زره سنگینم بی‌هوش شدم.
‫رو تپه بودم،
‫بعدش هی غلت می‌خوردم،
‫و هر کی که سر راهم بود رو می‌زدم زمین.
‫خوراک خوار و بار فروشی‌ام، مگه نه؟
‫به‌نظر من باید هرکاری که خوشحالت ‫ می‌کنه رو انجام بدی، گرگور.
‫شرمنده گرگور... میشه یه لحظه تنها باشم؟
‫ام...
‫حتماً. بعداً می‌بینمت، آگاتا.
‫ممنون.
‫- بهت حمله کردن؟ ‫- آره.
‫بچه‌قورباغه‌ها.
‫تو کلاس زشتی.
‫خب، من هم کلاس زیبایی رو مردود شدم.
‫دقیقاً کدوم قسمتش رو مردود شدی؟
‫لبخند زدن.
‫لبخند زدن؟
‫ولش کن. واست یه شاهزاده پیدا کردم.
‫عشق حقیقیم رو قبلاً پیدا کردم.
‫تدروس.
‫از همون لحظه‌ای که همدیگه رو دیدیم، ‫یه چیزایی بین‌مون رد و بدل شد.
‫بعدشم، با عقل جور در میاد، ‫از نظر زیبایی رو میگم.
‫متاسفانه باید بگم که اون مال بیتریکسه.
‫یعنی میگی از من خوشگل‌تره؟
‫منظورم اینه که یکی رو می‌خوایم ‫ که همین حالا در دسترس باشه.
‫مدیر مدرسه گفت که .باید بوسه‌ عشق حقیقی باشه
‫سوفی، بوس بوسه دیگه.
‫جداً؟
‫اوه.
‫دیدی؟ هیچی نشد.
‫باید عشق حقیقی باشه.
‫اگه می‌خوای یه رابطه غیرجدی .داشته باشیم، مشکلی ندارم
‫وای، خیلی هم لطف می‌کنی!
‫تو این رو بده بهش، و بهش بگو ‫ که چه دختر خوب و مهربونی‌ام.
‫راستی!
‫اینقدر هم عجیب رفتار نکن.
‫خودت می‌دونی چی میگم.
‫درمورد گربه‌ت حرف نزن.
‫- خُب. ‫- خوبه.
‫تو فقط نظرش رو جلب کن.
‫بقیه‌ش با خودم.
‫به من تکیه نده!
‫تو دیگه کی هستی؟
‫من نوم جنگل آبی‌ام.
‫فکر می‌کردم نوم‌ها کوتوله‌ان.
‫من هم فکر می‌کردم شاهدخت‌ها دوست‌داشتنی‌ان.
‫خوش‌اومدین دانش‌آموزها! دور هم جمع شین.
‫باید اسم‌هاتون رو بنویسین که بفهمم ‫ کی دوام آورده و کی نتونسته.
‫سلام. دختر معمولی.
‫از اون ذهن‌خونیت چه خبر؟
‫چی؟ آهان.
‫فهمیدم. شرمنده بابت اون موضوع.
‫اون لحظه که رسیدم اینجا، خیلی هول کرده بودم.
‫آره. اینجا آدم رو هول می‌کنه.
‫البته تاحالا شاهدختی رو ندیده بودم ‫ که اینطوری رفتار کنه.
‫واقعاً تحسین‌بر‌انگیز بود.
‫معمولاً لبخند می‌زنن و بهت چشمک می‌زنن؟
‫آره، همین کار رو می‌کنن که واقعاً کسل‌کنندس، ‫ممنون که کسل‌کننده نیستی.
‫نه خب، راستش خودم هم خیلی کسل‌کنندم.
‫تنها کسی که اینطور فکر نمی‌کنه، گربمه.
‫همم، نه، من...
‫خب، میگن گربه‌ها خوب قضاوت می‌کنن.
‫- واقعاً؟ ‫- از این به بعد.
‫از همین حالا که خودم گفتم.
‫خب من اینجا خیلی معروفم.
‫بهترین شاهزاده‌ی داستان‌های افسانه‌ای.
‫آره، به‌نظرم هروقت پادشاه شدی،
‫احتمالاً مجبور میشن یه تاج بزرگ‌تر پیدا کنن
‫تا اندازه‌ی باد سرت بشه.
‫ام...
‫قشنگ بود.
‫ام...
‫این واسه توئه.
‫- جدی؟ ‫- از طرف من نیست.
‫از طرف دوستمه، سوفی.
‫اوه، همونی که موهاش خوشگله؟
‫نه بابا. اون که ساحره نیست. ‫فقط تو مدرسه اشتباهی گذاشتنش.
‫نه، امکان نداره همچین اتفاقی بیفته ‫ دختر معمولی. مطمئن باش داره بازیت میده.
‫ولی تو این مورد اتفاق افتاده.
‫مطمئن باش. اون... قطعاً یه شاهدخته.
‫اسمش هم آگاتائه.
‫آگاتا.
‫بهتر شد.
‫چون تو به هیچ وجه معمولی نیستی.
‫تعریف کردم‌ها.
‫خب دیگه! دور هم جمع شین.
‫اینقدر حرف نزنین.
‫همم؟
‫اسم من یوباس، متخصص بقا توی جنگل.
‫من چندصد ساله که توی جنگل زندگی ‫می‌کنم و حتی یک‌بار هم نمردم.
‫حداقل...
‫...تا جایی که یادمه.
‫اینی که گفتم یه شوخی کوچیک بین نوم‌ها بود.
‫خب دیگه، راه بیفتیم.
‫بریم که در رو باز کنیم.
‫بیاین.
‫باز کنین!
‫باز کنین.
‫درهای جنگل رو باز کنین!
‫ممنونم.
‫بیاین دنبالم!
‫اگه نتونین توی جنگل زنده بمونین، ‫از هیچ ماجراجویی‌ای نمی‌تونین جون سالم به در ببرین.
‫جنگل آبی، دانش‌آموزان رو در برابر همه خطراتی ‫ که ممکنه باهاش مواجه بشین، آماده می‌کنه.
‫هی.
‫اوه...
‫سلام.
‫گرگور،‌ پیشونیت چی شده؟
‫امروز صبح، درس اسب‌سواری رو مردود شدم.
‫گرگور!
‫معلوم شد که خیلی اسب‌سوار خوبی نیستم.
‫و فکر کنم عینک لازم دارم.
‫دارم بیشتر به اون ایده ‫خوار و بار فروشی علاقه‌مند میشم.
‫نزدیک تدروس نشو کودن.
‫مال خودمه.
‫آخ.
‫سلام.
‫دست بجنبونین!
‫اینجا یه مزرعه از گل‌های خوشگل بنفشه‌اس،
‫اما همونطور که از داستان‌های افسانه‌ای می‌دونیم،
‫گاهی‌اوقات زیبایی‌ می‌تونه موجب مرگت بشه.
‫نه، نه، نه!
‫گل پررو.
‫از اون گل‌هاس که اصلاً نباید ‫ تو مراسم‌های عروسی برش دارین.
‫جوک نومی.
‫خیلی‌خب.
‫چیزی نیست، گرگور.
‫دستش که بهت نمی‌رسه. چیزیت نمیشه.
‫حالم از اینجا بهم می‌خوره.
‫بجنبین دیگه! عجله کنین!
‫رسیدیم به بخش موردعلاقه‌ی یوبا.
.باغ کدو
‫توی روز بی‌خطره.
‫اما توی شب، تبدیل به یه دنیای وحشتناک میشه
‫که توش دروگرها شکارتون می‌کنن،
‫خون‌تون رو می‌خورن
‫و اعضای بدن‌تون رو به‌عنوان غنیمت می‌فروشن!
‫دروگرها دیگه چه موجوداتی‌ان؟
‫مثل این یکی.
‫این که فقط یه مترسکه.
‫همونطور که بنفشه‌ها فقط گُلن.
‫فراموش نکنین، فقط بهترین موجودات شر هستن ‫که می‌تونن خودشون رو جای خیرها جا بزنن.
‫- باید از اینجا برم. ‫- نه، فکر خوبی نیست.
‫ولم کن!
‫گرگور، وایسا!
‫تاحالا دو بار مردود شدی!
‫گرگور! گرگور!
‫گرگور، نمی‌دونی چیکارت می‌کنن!
‫- بس کن،‌ برگرد! ‫- چیزی نمیشه!
‫کمک!
‫آگاتا!
‫گرگور؟
‫هر شروری، توانایی مخصوصی داره
‫که می‌تونه اون رو به یه سلاح قوی تبدیل بکنه
‫تا معاندش رو شکست بده.
‫معاند دیگه چیه؟
‫بزرگ‌ترین دشمن‌تون.
‫تا یکی از بین شما نابود نشه، ‫داستان‌تون تموم نمیشه.
‫حالا ازتون می‌خوام با هرچیزی که
‫فکر می‌کنین توانایی منحصر‌به‌فردتونه، متحیرم کنین.
‫هورت، نفر اول تویی.
‫خب، چندوقته که تو کلاس‌های جادوگری ‫روی قدرت‌های گرگینه‌ایم کار می‌کنم.
‫نگاه کنین.
‫- همم! ‫- آفرین، هورت!
‫خب دیگه.
‫اگه یه گرگینه پوست استخون تک مویی لازمم شد
‫حتماً خبرت می‌کنم. بگیر بشین.
‫- دات؟ ‫- اوهوم؟
‫نگو که تو هم مثل اونی.
‫تماشا کنین.
‫سَمیه؟
‫می‌تونه... باشه.
‫خب، بهتر از یه موی زائده.
‫میشه یه کارایی باهاش کرد.
‫سوفی.
‫کسانی که به‌طور ذاتی جزو گروه خیرها هستن ‫می‌تونن حیوانات جنگل رو احضار کنن.
‫قبلاً با دوست‌های سنجابیم این کار رو می‌کردم.
‫بس کن تروخدا.
‫نظرت چیه یه صخره احضار کنی ‫و ازش بپری پایین؟
‫تو نظرت چیه یکی دیگه رو پیدا کنی ‫ که مشکلاتت با مامانت رو بهش بگی؟
‫جرات نداری درمورد مامانم حرف بزنی.
‫تو هیچی درموردش نمی‌دونی.
‫اما این رو خوب می‌دونم ‫ که خوب روانی‌ای از تو ساخته.
‫حالم ازت بهم می‌خوره روانی.
‫و همه‌چیزایی پاش وایسادی.
‫که ثابت می‌کنه که تو مدرسه‌ی اشتباهی‌ام.
‫می‌خوای از اینجا بری بیرون شاهدخت کوچولو؟
‫توانایی منحصربه‌فرد این روانی ‫که میگی، خیلی خوشحال میشه
‫که برای همیشه از شرت خلاص شه.
‫چه دوست‌داشتنی.
‫مواظب باش سوفی!
‫برو!
‫اوه!
‫مراقب باش کتاب‌خون، داره خیلی نزدیکت میشه.
‫از توانایی‌هات استفاده کن.
‫نمی‌دونم توانایی‌هام چی‌ان!
‫دوستای سنجابیت سوفی! ‫دوستای سنجابیت رو صدا بزن!
‫کمک! کمکم کنین!
‫کمک!
‫ای بابا، انگار سنجاب‌ها هم دوستت ندارن.
‫شاهدخت کوچولوی بیچاره.
‫بذار از این فلاکت درت بیارم.
‫می‌خواد اون رو بکشه!
‫سوفی، تا فارغ‌التحصیل نشدی، ‫اجازه نداری کسی رو بکشی.
‫ردشون کن برن!
‫بس کنین!
‫خدایا.
‫رافال؟
‫کارت فوق‌العادس...
‫...سوفی.
‫- برو کنار! ‫- تکون بخور!
‫هستر!
‫چیزی نیست. خوب میشی.
‫- اشکالی نداره. ‫- خوب میشی. نفس بکش.
‫مطمئن باش حالت خوب میشه، باشه؟ ‫چیزی نیست.
‫اون دیگه کی بود؟ رافال کیه؟
‫دفعه آخرت باشه اسمش رو میاری.
‫فقط به خودم میگی.
‫- کیه و از کجا من رو می‌شناسه؟ ‫- هیس. اون برادر مدیر مدرسس.
‫یه زمانی قوی‌ترین موجود مدرسه‌مون بود.
‫از وقتی که ناپدید شده، شر ‫ نتونسته خیر رو شکست بده.
‫اما یه‌جورایی، قدرت‌های تو... ‫توجهش رو جلب کرده.
‫من نمی‌دونستم قدرت دارم. ‫ اصلاً قدرت نمی‌خوام. می‌خوام برم...
‫اینقدر غر نزن!
‫کاری که تو کلاس کردی
‫بهم ثابت کرد که دقیقاً جایی هستی که باید باشی!
‫ذات‌مون مهم نیست.
‫کاری که می‌کنیم مهمه، سوفی.
‫حالا هم برو.
‫و به هیچکس نگو.
‫و اگه رافال دوباره اومد سراغت، ‫سریع میای و به خودم میگی.
‫برو.
‫رافال، اگه دختره همون باشه...
‫هرکاری که بتونم می‌کنم تا بهت تحویلش بدم.
‫محبوبم.
‫نه، نه، نه.
‫معلومه که ما نفرت نداریم.
‫نفرت مال شره.
‫خیر عشق می‌ورزه.
‫شر حمله می‌کنه.
‫خیر دفاع می‌کنه.
‫چینن، چه زمانیه که خیر اجازه حمله داره؟
‫هیچوقت. خیر فقط دفاع می‌کنه.
‫اگه از همون اول قرار بود که خیر ‫ حمله کنه، اسمش رو نمی‌ذاشتن خیر.
‫دقیقاً.
‫چیکارش کردین؟
‫جانم؟
‫گروگر سه بار مردود شد
‫و بعد موقعی که داشت از درد ‫فریاد می‌زد، غیب شد.
‫به چی تبدیلش کردین؟
‫همه باید از قوانین این مدرسه پیروی کنن.
‫هیچ استثنایی وجود نداره.
‫خانم‌ها... داشتم می‌گفتم،
‫شر سلاح‌های زیادی داره، اما ما...
‫ما حیوانات رو داریم.
‫حیوانات خشکی، حیوانات آبی.
‫و خانم‌ها، امروز می‌خوام بهتون...
‫...ماهی آرزوها رو نشون بدم،
‫دوستان سوسوزن زیر آب‌مون
‫که ما و عمیق‌ترین آرزوهامون رو می‌فهمن.
‫واسه همین کار قبلاً اینجا دانش‌آموز بودن؟
‫بس کن.
‫همه که داستان خودشون رو نمی‌نویسن.
‫حداقل می‌تونن بخشی از پایان خوش ‫ یه نفر دیگه باشن.
‫خانم‌ها، اگه آرزوتون به اندازه کافی قوی باشه،
‫شاید بتونن برآوردش کنن.
‫کی‌ می‌خواد نفر اول باشه؟
‫من! من،‌ من!
‫کیکو.
‫تریستانه! عاشقمه.
‫بذار من امتحان کنم.
‫- تریستان. ‫- برو کنار کیکو.
‫برو کنار.
‫برو کنار دیگه.
‫تدروس.
‫ما خیلی به‌هم میایم.
‫توی مجلس خیرها
‫که هفته بعد برگزار میشه، خیلی‌هاتون ‫ می‌تونین اولین بوسه‌تون رو داشته باشین!
‫آگاتا.
‫نوبت توئه.
‫آرزویی داری؟
‫بیشترین خواسته‌ی قلبیت.
‫آرزو می‌کنم همه‌مون خونه داشته باشیم.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫چه‌‌خبره؟
‫دیگه کافیه آگاتا. بس کن لطفاً.
‫نمی‌تونم... ولش کنم!
‫برگردین! برگردین!
‫اون دیگه کیه؟
‫صدسال از زمانی که مردود شدم می‌گذره!
‫صدساله که دارم آرزوی بقیه رو می‌شنوم.
‫و تو اولین کسی بودی که آرزو کرد آزاد بشم.
‫واسم آرزوی داشتن خونه کرد.
‫ممنونم.
‫فرار کنین. فرار کنین.
‫فرار کنین! برین، برین!
‫فرار کنین! فرار کنین!
‫فرار کنین! فرار کنین! آگاتا، فرار کن!
‫بلند شو!
‫گرگور!
‫هی، گرگور.
‫- این کار رو نکن! بهش نزدیک نشو! ‫- گرگور!
‫هی، گرگور، نمی‌دونم ‫می‌تونم بهت کمکی بکنم یا نه.
‫اما اگه بتونم، می‌کنم.
‫می‌گیرمت!
‫نترس آگاتا!
‫حالت خوبه؟
‫چیکار کردی؟
‫اون دوستم بود!
‫داشت می‌کشتت! من جونت رو نجات دادم!
‫آشغال افاده‌ای، کشتیش!
‫- نه! ‫- نه! تدروس داشت نجاتت می‌داد!
‫برگردین به خوابگاه‌هاتون!
‫کلاس‌های امروز همگی لغو میشن.
‫تو باید باهام بیای. برین!
‫برین، برین!
‫گرگور، واقعاً متاسفم.
‫- آگاتا... ‫- بس کن!
‫به این میگی خیر؟
‫نابود کردن یه انسان خوب؟
‫چون نمی‌تونن انتظارات ‫ غیر‌ممکن‌تون رو برآورده کنن؟
‫دقیقاً چیِ این خِیره؟
‫آگاتا، اینجا همه باید یه نقشی رو ایفا کنن. ‫به مرور زمان خودت متوجه میشی.
‫نه،‌ نمیشم.
‫بهت گفته بودم، من به اینجا تعلق ندارم.
‫چه مرگته؟
‫یه زمانی، خیر واقعاً‌ وجود داشت.
‫اما الان عصر کمال‌گرایی خودمحوریه،
‫اما تو از آرزوت برای نجات ‫ اون دختر بیچاره استفاده کردی.
‫یادته بهت گفتم جادو پیرو احساساته؟
‫قدرت‌مندترین احساس، همدلیه.
‫شوری که تو نشون دادی بهم میگه که
‫تو، بانوی جوان، دقیقاً جایی ‫ هستی که بهش تعلق داری.
‫تو اولین شاهدخت واقعی‌ای هستی ‫ که بعد از این همه وقت
‫این مدرسه به خودشش دیده.
‫باید حرف بزنیم.
‫نامه‌م رو به تدروس دادی؟
‫آره، ولی یه اتفاقات خیلی بدی داره میفته.
‫آره، تازه کجاش رو دیدی؟
‫همین الان یه گله زنبور اومدن پیشم
‫که ظاهراً کار شرور ترین آدم تو این دنیاس.
‫یکیه به اسم رافال.
‫همونیه که من دیدم. نه، نه سوفی. باید همین حالا ‫ از اینجا بریم، چه با بوس چه بی بوس.
‫نه، صبر کن. تدروس چی گفت؟
‫گفتش رفیقت هوک راستای خوبی می‌زنه.
‫وای نه. چشمت چی شده؟
‫از دوستت بپرس.
‫تو زدیش؟
‫آگی، چرا این کار رو کردی؟
‫چون احساس کردم باید جونش رو نجات بدم.
‫کارایی که لازم بود بکنی رو بکن ‫ و بعدش بیا بیرون کارت دارم.
‫واقعاً معذرت می‌خوام.
‫بعضی‌وقتا دمدمی مزاج میشه... ‫ظاهراً خشن هم میشه.
‫اسمت سوفی بود؟
‫آره.
‫نامه‌های قشنگی می‌نویسی.
‫راه دیگه‌ای برای دیدنت به ذهنم نرسید.
‫اصلاً نمی‌ذارن بهم نزدیک شیم.
‫آره، احتمالاً بهترین راه جدا نگه داشتن ‫ خیر و شر همینه. کم‌دردسرتره.
‫مگه این که اونقدر بدشانس باشی ‫ که تو مدرسه‌ی اشتباهی گیر بیفتی.
‫تو مدرسه‌ی اشتباهی نیست.
‫اما قطعاً اجازه نداره که با شاهزاده‌ها حرف بزنه.
‫- نه! ‫- لازم نیست بکشونیش...
‫تدروس خواهش می‌کنم! ‫من کاری نکردم!
‫هی، هی.
‫اون شره تدی. خودشون به حسابش می‌رسن.
‫کجا دارین من رو می‌برین؟
‫- اتاق شکنجه؟ ‫- کجا؟
‫نه! من که کار بدی نکردم!
‫دقیقاً برای همینه که اینجایی.
‫تو.
‫تو، تو،‌ تو.
‫کسی که رافال از بین بقیه انتخابش کرده.
‫تو می‌تونی همون ناجی‌ای باشی که ‫ مدرسه‌مون انتظارش رو می‌کشید.
‫اما نه.
وقتت رو با
‫اون شاهزاده‌های خیر احمق تلف می‌کنی.
‫تروخدا اذیتم نکن.
‫موهبت بزرگی بهت داده شده سوفی.
‫موهبتی که بهت اجازه نمیدم خرابش کنی.
‫وقتش رسیده...
‫که قبول کنی توی کدوم جناحی.
‫رافاق فقط کسی رو .می‌خواد که ذاتاً شر باشه
‫مشخصه که زیباییت مانع این شده که خودت و بقیه
‫قبول کنن که واقعاً کی هستی.
‫نه! نه!
‫پخمه جان،‌ وایسا!
‫خدایا، دیگه چیکار کردم؟
‫انگار موقعی که یکی از سگ‌های گنده ‫ داشته سوفی رو می‌برده
‫ و اون هم جیغ می‌کشیده،‌ هیچ‌کاری نکردی.
‫هی، من شاهدخت‌ها رو نجات میدم ‫ و با شر می‌جنگم. نجات‌شون که نمیدم.
‫می‌دونی شر کیه؟
‫آره. چون اسم مدرسه‌ش همینه.
‫چون من خیرم. باید همین کار رو بکنم.
‫مجبورم این کار رو بکنم، فهمیدی؟
‫- باید مفهوم اینجا رو درک کنی. ‫- خیلی هم خوب درک می‌کنم.
‫که خیلی هم مسخرس.
‫اون پرنده استومفالوسی شری ‫ که کشتی رو می‌شناختی؟
‫آره، گرگور بود.
‫- نه، نبود. اگه بود می‌شناختمش. ‫- آره،‌ ولی نشناختی.
‫مطمئنی؟
‫از داوی بپرس. بعدش هم برگرد و بگو ‫ که یه شر رو از کجا تشخیص میدی؟
‫اصلاً می‌دونی چیه؟ سعی کن ‫یکم خودت رو تغییر بدی،
‫شاید فریب سیاه و سفیدی که ‫ این مدرسه می‌خواد ببینی رو نخوری.
‫ممکنه وقتی که متوجه شدی، سرت سوت بکشه.
‫چرا این بلا داره سرم میاد؟
‫چون سرنوشتته.
‫رافال؟
‫می‌تونی بهتر از چیزی باشی که ‫ همیشه رویاش رو داشتی،‌سوفی. بالاخره...
‫هیچوقت فراموش نکن که چقدر خاصی.
‫یه روزی دنیا رو تغییر میدی.
‫و تو واقعاً خاصی سوفی.
‫اما هیچکدوم قبول نمی‌کنن که این رو ببینن.
‫تو راستگو، مهربون و صبور بودی،
‫اما اونا قبول کردن که تو خیری؟
‫نه.
‫فقط به من می‌تونی اعتماد کنی.
‫قوانین اونا رو بریز دور.
‫هروقت که دلت خواست، هرکاری ‫ که دوست داشتی رو بکن.
‫و اگه چیزی که مال خودته رو بهت نمیدن،
‫خودت بگیرش.
‫سوفی که مجذوب حرف‌های رافال شده بود
‫تصمیم گرفت به هر قیمتی که شده، دل تدروس رو بدست بیاره
‫و بوسه‌ی عشق حقیقی نصیبش بشه.
‫چیزی رو گم کردی؟
‫یا دنبال یه صورت دیگه می‌گردی ‫ که مشت‌هات رو بهش حواله کنی؟
‫سوفی رو پیدا نمی‌کنم.
‫فقط می‌خوام ببینم حالش خوبه یا نه.
‫خب، مطمئنم که این روز رو از دست نمیده.
‫روز بزرگیه.
‫هر دو مدرسه بالاخره می‌تونن ‫به جادوشون دست پیدا کنن.
‫هی، بهتره بدونی که بعضی‌ها .میگن تو ساحره‌ای
‫آره، خودم شنیدم.
‫خب...
‫محض اطلاعت، باید بگم که ‫ من اینطور فکر نمی‌کنم
‫جدی؟
‫پس چی‌ام؟
‫کاش می‌دونستم.
‫چون اصلاً شبیه کسایی نیستی .که قبلاً دیدم‌شون
‫من... نمی‌تونم.
‫چی رو؟ این که بیفتی؟
‫خفه‌شین!
‫بشینین رو صندلی‌هاتون.
‫- باید شروع کنیم. ‫- اوهوم.
‫برای این که بتونین به جادوتون دست پیدا کنین،
‫باید اول به انگشت‌تون نور اعطا کنین.
‫به‌محض این که به انگشت نورانی‌تون مسلط بشین،
‫بسیار ارزشمند میشین.
‫خیلی مشتاقم.
‫میگن بعضی‌ها وقتی به جادوشون دسترسی ‫ پیدا می‌کنن، می‌تونن به حیوون تبدیل بشن.
‫من می‌خوام شب‌ها گربه بشم ‫تا بتونم زیر اجاق بخوابم.
‫اونجا خیلی گرمه.
‫شروع کنیم؟
‫اصلاً نترسین، ازلیان.
‫خیرها هیچ دردی رو حس نمی‌کنن.
‫حاشایان...
‫...قراره دردتون بیاد.
‫خیلی خوبه.
‫به صف شین!
‫اول من!
‫هی!‌ بذار رد شم!
‫نه‌خیر! اول نوبت منه!
‫زیباست.
‫بس کن.
‫روشنایی انگشتت بهت کمک می‌کنه ‫تا از قدرتی که درونته باخبر بشی.
‫اوه!
‫آخ،‌ آخ، آخ!
‫ممنون خانم.
‫وقتی انگشت‌تون روشن شد، یعنی ‫ به احساسات‌تون دسترسی پیدا کردین
‫به‌قدری که...
‫...می‌تونین طلسم کنین.
‫هرچه احساسات‌تون قوی‌تر باشه...
‫...جادوتون هم قوی‌تر میشه.
‫امیدوارم که دیر نکرده باشم.
‫قضیه چیه؟
‫این رو میگی؟ معلوم شد که بهم لطف کردی.
‫خیلی وقت پیش باید یه سر و سامونی ‫ به‌ ظاهرم می‌دادم.
‫حالا هم اگه زحمتی نیست،
‫ممنون میشم قدرت‌هام رو فعال کنین.
‫همم.
‫مچکرم.
‫[You Should See Me in a Crown - Billie Eilish]
‫آتش بس؟
‫خب، حالا کی آرایش می‌خواد؟
‫بکشین!
‫هه.
‫چه خیر باشی چه شر، باید همیشه زیبا باشی.
‫[افسانه شاه آرتور]
‫باید حرف بزنیم.
‫درموردِ؟
‫اوه!
‫کنترل اوضاع تو دستمه.
‫فکر نکنم.
‫یعنی میگی از دختری ‫نصیحت‌های عاشقونه بشنوم
‫که با خلط مجسمه می‌ساخت؟
‫چرا اینطوری شدی؟
‫چون از اون سوفی کوچیک ‫ بدبخت قدیمی خسته شدم.
‫دختری که با یه ماهی‌تابه ‫ ازم دفاع کرد، بدبخت نبود.
‫خب، از این شکل جدیدم خوشم میاد.
‫خب حالا، قضیه این کتاب چیه؟
‫پدر تدروس، عروسش گوئینویر ‫رو به‌خاطر زیباییش انتخاب کرد.
‫اما بعدش اون با لنسلات بهش خیانت کرد.
‫شاه آرتور تاج و تختش رو از دست داد ‫و به‌خاطر غمی که تو سینه داشت، مُرد.
‫الان این یعنی چی؟
‫- می‌خوای درمورد تاریخ حرف بزنیم؟ ‫- نمی‌فهمی؟
‫بعد از اتفاقی که برای پدرش افتاد،
‫تدروس عاشق کسی نمیشه که فقط جذاب باشه.
‫باید بهش ثابت کنی که خیری،
‫جلوی همه، طوری که .هیشکی نتونه منکرش بشه
‫باشه.
‫چیکار باید بکنم؟
.شلیک خوبی بود
‫سلام.
‫ببخشید. نمی‌خواستم حواست رو پرت کنم.
‫هه. هیچی نمی‌تونه حواسم رو پرت کنه.
‫پس شاید فقط خوش‌شانسم.
‫خیلی به خودت نناز.
‫رسم شاهزاده‌هاس.
‫اگه دلت پاک باشه، تیرت مستقیم میره.
‫چیکار داری می‌کنی؟
‫از اونجایی که من اومدم، دخترها می‌تونن ‫ هرکاری که پسرا می‌کنن رو بکنن.
‫ربطی به دختر بودنت داره.
‫- همم؟ ‫- حاشایان نمی‌تونن شلیک کنن.
‫به‌خاطر دل پاک نبودن این چیزا.
‫بهت که گفته بودم، من حاشا نیستم.
‫با کمال میل. کسی که حاشا نیستی.
‫آرنجت رو محکم بگیر.
‫این رو بکش و مشتت رو شل کن.
‫باعث می‌شه بتونی روی هدفت تمرکز کنی.
‫ولـش کن.
‫همم.
‫شک نداشتم می‌زنی تو خال.
‫دلـت می‌خواد یکم وقت بگذرونی؟
‫نمی‌دونم. ‫با کی؟
‫با یه شاهزاده‌ای که می‌خواد تو رو بهتر بشناسه.
‫نوبت توئـه.
‫خیانتکارها.
‫الانـه که حالـم بهم بخوره.
‫اَه. نمی‌دونم چی توی اون پسره دیده.
‫این یه توهین به همۀ ماست.
‫این درست نیست.
‫متنفرم از این که این رو بگم.
‫این بده.
‫اون مال منـه.
‫یا مال ما.
‫اون یه حاشا هست.
‫- خیلی حال بهم زنـه. ‫- باید بخوریمـشون.
‫تمام روز رو با هم بودن.
‫چقد غم انگیز.
‫می‌دونی که هیچکس دلش نمی‌خواد ‫ما رو با همدیگه ببینه.
‫می‌دونم.
‫و بودن من با کسی که اونا ‫فکر می‌کنن حاشا هست
‫کل مدرسه رو وارد یه هرج و مرج می‌کنـه.
‫ازش جون سالـم بدر می‌برم.
‫و وقتی که تو رو به مجلس رقص خیرها ببرم ‫دیگه کاملاً روانی میشن.
‫چی؟
‫- تدی، قول میدی؟ ‫- معلومـه.
‫چی؟
‫نه.
‫تو اون دختره گرگ که لباس رسمی .نداره رو بجای من نمی‌بری
‫یکی از شما یه کاری بکنـه.
‫اهم.
‫هیش.
‫جایی تشریف می‌بری؟
‫گلوت رو می‌جوئم!
‫بیخیال!
‫بـسـه!
‫تمومـش کنید!
‫چرا؟ چرا هنوز درگیر این مسخره بازی هستیم...
‫لطفاً! لطفاً! ‫لطفاً!
‫قرار عاشقانه بین حاشایان و ازلیان ‫شدیداً مخالف قوانین مدرسه‌ست.
‫- ممنون. ‫- بله!
‫خیر و شر متعلق به همدیگه نیستن.
‫این تنفر... ‫تنفرآوره.
‫قربان، اجازه بدید صحبت کنم.
‫من مسئول انتخاب کردن .ملکۀ بعدی کملات هستم
‫من یک تصمیم سرسری نمی‌گیرم.
‫من سوفی رو انتخاب کردم چون اون خیره. ‫فقط توی مدرسۀ اشتباهی هست.
‫اگه اون به این باور داره ‫چرا شما نمی‌تونید داشته باشید؟
‫گذشته از اینا، هیچی نمی‌تونه ‫عشق حقیقی رو بپاشونـه.
‫مگه این قانون اول قصه‌های جن و پری نیست؟
‫اگه این عشق حقیقی باشه،
‫قطعاً چیز مهمی هست.
‫به نظر من فقط یک راه برای ‫مطمئن شدن وجود داره.
‫یک آزمایش توسط قصه.
‫- چی؟ نه! ‫- اما قربان!
‫قربان، من قبول می‌کنم.
‫آه...
‫شرمنده. ‫آزمایش توسط قصه چیـه؟
‫هرکدوم در طرف‌های مخالف هم ‫وارد جنگل آبی می‌شید.
‫باید تمامی خطرهایی که سر راه میان رو شکست بدید
‫و تا سپیده دم همدیگه رو پیدا کنید.
‫کمک اکیداً قدغن هست.
‫سوفی، از پسش بر میایم.
‫ما به اندازه کافی قوی و خوب هستیم ‫که بتونیم از همدیگه مراقبت کنیم.
‫- از پسـش بر میاییم. ‫- چی؟
‫این جفتـشون رو به کشتن میده!
‫آزمایش باید...
‫در غروب آغاز بشه.
‫تدروس کملات.
‫سوفی گاوالدون.
‫آزمایش توسط قصه چیز نیست که ساده باشه.
‫خطرات مهلکی در پشت دروازه‌های ‫مدرسه در کمین هستند.
‫هنوز هم قصد اقدام دارید؟
‫بله.
‫قطعاً.
‫اگه خواستید تسلیم بشید
‫دستمال قرمز رو بندازید روی زمین، ‫و بعدش در امنیت کامل جابجا می‌شید.
‫آزمایش رو آغاز می‌کنیم.
‫تدروس؟
‫آهای؟
‫من اینجام!
‫آمادۀ نجاتـم!
‫اه.
‫گل‌ها. ‫قشنگـن.
‫بهتره کنار این قشنگا بمونـم.
‫سلام دوستای کوچولوی من.
‫ما همه خیلی خوشکلیم.
‫منـم.
‫کمک!
‫نه!
‫تدروس، کمک!
‫تدروس!
‫تدروس؟
‫تدروس، کجایی؟
‫خیلی خب.
‫مترسک‌ها بانمک هستن.
‫تدروس، کمک!
‫تدروس!
‫سوفی، زود باش! ‫برو، برو؛ برو!
‫برو!
‫سوفی!
‫- سوفی! ‫- چیزی نیست. خیلی خب.
‫برو پیشـش. وقتی نجاتت داد، ببوسش، ‫بعدش می‌تونیم از این دیوونه‌خونه بریم بیرون.
‫باشه؟ ‫برو.
‫- سوفی! ‫- تدروس!
‫اوه، تدروس، خداروشکر.
‫نه!
‫سوفی، اکسکالیبور رو بردار.
‫بهش کمک کن.
‫سوفی! ‫شمشیرم رو پرت کن، حالا!
‫سوفی، یه کاری بکن!
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تو! ‫تو تقلب کردی!
‫- آگاتا رو آوردی! ‫- نه!
‫نه، من خودم اومدم. ‫قسم می‌خورم.
‫- آره. ‫- می‌دونستی که اون کمکـم نمی‌کنـه.
‫- این حقیقت نداره. ‫- این عادلانه نیست.
‫همه می‌دونن که شاهزاده‌، پرنسس رو نجات میده ‫نه برعکس.
‫اگه بمیرم نمی‌تونم دنیا رو تغییر بدم.
‫و من فکر می‌کردم تو خیری.
‫نه.
‫نه، نه، نه. ‫نه، نه، نه.
‫تو.
‫تو این کار رو کردی.
‫من فقط داشتم تلاش می‌کردم کمکـت کنم.
‫سوفی خودتم می‌دونی اگه این کار رو نمی‌کردم ‫الان جفتـتون مُرده بودید.
‫دروغگو. ‫تو می‌دونستی اینطوری میشه.
‫اول مدرسه‌ام رو دزدیدی، ‫و حالا داری تلاش می‌کنی شاهزاده‌ام رو بدزدی.
‫چطوری می‌تونی همچین چیزی بگی؟ من... ‫سوفی، من بهترین دوست تو هستم.
‫یه پرنسس نمی‌تونه دوست یه ساحره باشه.
‫اوه!
‫کجا بودی؟
‫داشتم تلاش می‌کردم با سوفی صحبت کنم، ‫اما توی اتاق خودش زندونیش کردن.
‫آره، زندونیش کردن چون قوانین رو شکسته.
‫جفتـتون این کار رو کردید.
‫چرا؟ ‫چرا توی آزمایش کمکـش کردی؟
‫فکر نمی‌کردی خودش تنها ‫بتونه این کار رو بکنـه؟
‫فکر می‌کردم باور داری که سوفی واقعاً خیر هست.
‫ندارم.
‫من باور ندارم که کسی ‫مطلقاً خیر یا مطلقاً شر باشه
‫چون آدم‌ها پیچیده‌ هستن.
‫حتی اگه همه اینجا تظاهر کنن که نیستن.
‫خانم جوان.
‫- باید از قوانین این مدرسه... ‫- اطاعت بشه.
‫دائم این رو می‌گید اما این ‫قوانین به چه دردی می‌خورن
وقتی شما وقتی خطرناکترین شرور اینجاست هیچ کاری بابتش نمی‌کنید؟
‫خواهش می‌کنم!
‫سوفی خیلی چیزا هست، اما نمیشه ‫بهش گفت خطرناک.
‫سوفی رو نمی‌گم. ‫رافال!
‫الان چی گفتی؟
‫رافال. ‫دوباره توی جنگل دیدمـش
‫اما معلومه که هیچ‌کدوم از شما ‫کاری بابتـش نکردید.
‫گفتی دوباره؟ ‫این یعنی چی؟
‫قبلاً هم رافال رو دیدی؟ ‫اینجا؟
‫آره.
‫توی برج خون درموردش ‫به رئیس مدرسه گفتم.
‫و سوفی توی کلاسـش اون رو دیده.
‫بانو لسو هم همینطور. ‫بهت نگفتن؟
‫لسو.
‫باید می‌دونستم.
‫باهام بیا، به این ماجرا خاتمه می‌دیم.
‫زودباش. ‫برو!
‫سوفی؟
‫آمم...
‫آگاتا ازم خواست که این رو بدم بهت.
‫من...
‫امیدوارم هرچه زودتر حالـت بهتر بشه.
‫سوفی عزیز، بابت اتفاقی که ‫توی جنگل افتاد واقعاً متاسفم.
‫هیچ وقت قصد نداشتم بهت صدمه بزنم.
‫اما قضیه هرچی که هست
‫بیشتر از بوسیدن یک شاهزاده‌ست.
‫من رافال رو توی جنگل دیدم.
‫فکر می‌کنم اتفاقی که داره اینجا میوفته ‫عظیم‌تر از اونیـه که کسی تصورشم می‌کنه.
‫شرِ واقعیه و ما باید پیش هم بمونیم.
‫فقط بهم اعتماد کنیم.
‫ما بهترین دوست‌های همدیگه هستیم.
‫باید بدونی که، مهم نیست چه اتفاقی بیوفته ‫من طرف تو هستم.
‫با عشق از طرف آگی.
‫نگو که حرفاش رو باور می‌کنی.
‫دروغه.
‫و گذشته از اینا، اون شاهزاده ‫به هر حال اونقدا واست خوب نبود.
‫تو برگشتی؟
‫- فکر می‌کردم... ‫- ترکت کردم؟ هرگز.
‫حتی اگه همه بهت خیانت کرده باشن.
‫- اگی بهم خیانت نکرده. ‫- نکرده؟
‫خودت ببین.
‫فکر می‌کردم باور داری که سوفی ‫واقعاً خیر هست.
‫باور ندارم.
‫اون داشته بهت دروغ می‌گفته سوفی.
‫از همون اولـش هم بر علیه تو عمل می‌کرده.
‫اون می‌خواد تو رو برگردونه ‫به اون روستای کوچیک مزخرف.
‫اما من ازت مراقبت خواهم کرد.
‫من بهت کمک خواهم کرد.
‫نترس.
‫خودت رو یه کرم در نظر بگیر ‫که در شرف تبدیل شدن به پروانه‌ست.
‫خیلی زود
‫تو زیباتر و قدرتمندتر از .همیشه ظاهر خواهی شد
‫ملکه‌ای که تا به حال این مدرسه به خودش ندیده.
‫من می‌تونم بهت توانایی‌هایی بدم ‫که اونا فقط توی خواب می‌بینن.
‫نه تنها که زیباتر از همه اونا میشی
‫بلکه قدرتمنتر از همه‌شون هم خواهی شد.
‫جادوی خونین، سوفی.
‫عشق من...
‫این پیشکش رو...
‫قبول می‌کنی؟
‫قبول می‌کنم.
‫تو می‌دونستی که رافال اینجا ‫توی مدرسه‌ست و به کسی نگفتی؟
‫آه، حتماً فراموش کردم.
‫عجب! شخص شرارت رو ‫همینطوری فراموش کردی، لسو؟
‫من رئیس مدرسه شر هستم.
‫همین خودش چیزی رو برات نمایان نمی‌کنه؟
‫چرا، نمایان می‌کنه که هیچکدوم ‫از مسئولین اینجا نمی‌دونن
‫که توی این مکان مزخرف چه خبره.
‫- ساکت، کتاب‌خون! ‫- یا چی میشه؟ چون اخمو هستم مردودم می‌کنی؟
‫رافال از سوفی چی می‌خواد؟
‫می‌خواد که شر بلاخره برنده بشه.
‫این رو می‌خواد.
‫فکر می‌کنی این اتفاقی هست که میوفته؟
‫رافال به برنده شدن شر کمکـی نمی‌کنه.
‫وقتی که تلاش کرد که مدیر مدرسه رو بکشه، ‫برادر خودش رو،
‫هدفـش نابود کردن جفت مدرسه‌ها بود
‫تا بتونه تمام جادوی دنیا رو تنها ‫برای خودش نگه داره.
‫خیلی متشکر هستم، معلم زیبا.
‫خیلی قبل اینکه تو بیای اینجا
‫من مدیر بخش تاریخچۀ جادو بودم، کله‌قرمز.
‫- جداً؟ ‫- آره!
‫قبل این که این مدرسه به شکل ‫باور نکردی‌ای سطحی بشه
‫من به مسئولیت زیباسازی تنزل پیدا کردم.
‫به نظرتون اصلاً من به لبخند زدن اهمیتی میدم؟
‫باشه، پس باید از سوفی مراقبت کنیم.
‫و به محض اینکه پیداش کنیم ‫این کار رو می‌کنیم.
‫سوفی گم شده.
‫و حق با انیمونی هست.
اگه نیرو‌های رافال با سوفی ترکیب بشن .اون جفت مدرسه‌ها رو نابود می‌کنه
‫دروغ.
‫همش دروغـه!
‫این یه بازی دیگه‌ست تا ‫دوباره خیر برنده بشه.
‫باور کن که اینطوری نیست.
‫اگه برادرم از مرگ برگشته
‫هیچ‌کدوم از ما زنده نمی‌مونیم بانو لسو
‫هیچ کدوم.
‫برید سوفی رو پیدا کنید. ‫جفت مدرسه‌ها رو بگردید.
‫بله، البته.
‫و آگاتا.
‫برو به مجلس رقص خیرها.
‫احتمالش زیاده سوفی بره اونجا. ‫اگه دیدیش، بیارش پیش من.
‫همین حالا برو.
‫عروسک زنده.
‫سوفی.
‫تو... ‫وای خدای من.
‫رافال باهات چیکار کرده؟
‫بهم یاد داده چیزی که واقعاً ‫هستم رو قبول کنم، این کار رو کرده.
‫مگه خودت همین رو نمی‌خواستی؟
‫من زیبا هستم، مگه نه؟
‫سیب مسموم رافال.
‫همونی که از همه با استعداد تره.
‫لطفاً نگو که حسودی.
‫لئونورا گاوالدون.
‫رافال بهم گفت.
‫لئونورا، کتاب‌خون تنهایی که می‌خواست ‫چیز بیشتری باشه.
‫اون یه چیزی توی تو دید.
‫شرارتی که نمی‌دونستی داری.
‫و واسه همین تو رو به اینجا آورد ‫تا پرورشش بده.
‫تو خیلی سخت تلاش کردی، اما اونقدی که ‫اون می‌خواست شرور نبودی.
‫واسه همین هم پشتش رو بهت کرد، ‫با وجود عشقـت نسبت بهش.
‫و از اون موقع داری تلاش می‌کنی ‫خودت رو بهش ثابت کنی...
‫به امید قانع کردن اون.
‫بعدش سر و کلۀ سوفی پیدا شد.
‫اون چه قولی بهت داده؟
‫و تو چه قولی بهش دادی؟
‫اوه.
‫چقد نادونید که می‌پرسید.
‫سوفی...
‫خدای من.
‫نگران بودم بدون دعوت نیایی.
‫بعدش به خودم گفتم "تو که آگاتا رو می‌شناسی. ‫کاری که بخواد رو می‌کنـه."
‫تدروس، سوفی رو دیدی؟
‫ببین، میشه برای یک بار هم که شده ‫درمورد یه چیز دیگه صحبت کنیم؟
‫مثلاً اتفاقی که توی جنگل افتاد؟
‫- اون... ‫- آره، بعدا. هر وقت که پیداش کردم.
‫اون سرت داد می‌زنه
‫بهت بی احترامی می‌کنه، برای هر مشکلی ‫که توی زندگیش هست تو رو مقصر می‌دونه،
‫بازم تو بهش کمک می‌کنی.
‫بیخیال، اصلاً چرا فکر می‌کنی ‫لیاقت نجات پیدا کردن رو داره؟
‫ببین، تمام زندگیم توی گاوالدون ‫من رو یه ساحره خطاب کردن.
‫جلو روم بهم گفتن که خیلی زشتم
‫و این که یه روز جمع میشن ‫و من و مامانـم رو آتیش می‌زنن.
‫و تمام دهکده فقط می‌خندیدن
‫بجز سوفی.
‫اون تنها کسیـه که از وقتی که بچه بودیم ‫از من دفاع کرده.
‫اون مثل خواهرم می‌مونه،
‫و من از اون آدم‌ها نیستم ‫که از خانواده‌شون ناامید میشن.
‫هیچ وقت.
‫نه، تو... ‫تو درست میگی.
‫هیچکس نباید از اعضای خانواده‌اش ناامید بشه.
‫آگاتا، تو جون من رو در مقابل اون دروگر نجات دادی
‫و کاری کردی که دنیا رو فراتر از ‫سیاهی و سفیدی ببینم.
‫و تاحالا هیچکس همچین کاری ‫برام نکرده بود.
‫و این باعث شد که بفهمم
‫تو عشق حقیقی من هستی.
‫- وای خدای من، بدترین زمان رو انتخاب کردی. ‫- نه واقعاً.
‫من بهش فکر کردم و من.. ‫من دوستت دارم آگاتا.
‫تدروس، لطفاً، ‫خواهش می‌کنم بس کن.
‫رافال داره از سوفی استفاده می‌کنه ‫تا مدرسه‌ها رو از بین ببره.
‫وایسا، رافال کیـه؟
‫سوفی، چی به سرت اومده؟
‫- خدای من. ‫- نگران نباش تدی.
‫تا فردا صورتم درست میشه.
‫سعی کن نادیده‌اش بگیری ‫و عصرمون رو خراب نکنی.
‫مجلس رقص خیرها!
‫آه!
‫من اینجام.
‫قرار بود با من بیایی، یادته؟
‫- قول دادی. ‫- سوفی، خواهش می‌کنم.
‫ساکت باش، آگی. ‫شخصیت‌های اصلی دارن با هم حرف می‌زنن.
‫هنوزم من دوست دخترت هستم، درسته؟
‫به قولـت عمل می‌کنی؟
‫چون..
‫اتفاق‌های بدی میوفته...
‫وقتی خیرها قولـشون رو ‫بشکنـن.
‫هیچ قولی در کار نیست.
‫تو بهم خیانت کردی. ‫حالا من با آگاتا هستم.
‫- نه، نه. نیست. ‫- دروغگو.
‫می‌دونی، فکر می‌کنم واقعاً دارم ‫بهش تسلط پیدا می‌کنم.
‫سوفی، بسه.
‫هر اتفاقی هم که افتاده باشه، ‫من می‌تونم کمکـت کنم.
‫من دوست تو هستم.
‫نه، آگاتا.
‫تو معاند من هستی.
‫که به این معنیـه که داستان ما تموم نمیشه ‫مگر این که یکی از ما نابود بشه.
‫سوفی.
‫خدانگهدار.
‫تدروس.
‫سریع بیا.
‫خب، این معنیش اینـه که ‫مجلس رقص کنسلـه؟
‫باید جلوش رو بگیریم.
‫نه، نه، نه. ‫هیچکس به سوفی صدمه نمی‌زنه.
‫ببین چیکار کرده.
‫تنها امیدمون اینـه که قبل اینکه ‫همه‌مون رو نابود کنـه، بکشیمـش.
‫مردها، سلاح‌هاتون رو بردارید.
‫- وقت کشتن ساحره‌ست! ‫- وایسا!
‫شرها حمله می‌کنن، خیرها دفاع ‫یادتونـه؟
‫شما نمی‌تونید حمله کنید!
‫حاشایان عزیز من!
‫مهمون داریم.
‫چطوری باید بهشون درود بگیم؟
‫می‌کُشیمـشون!
‫تنهاشون بزارید!
‫سوفی خواهش می‌کنم. اونا فقط از اینکه ‫شما بهشون حمله کنید ترسیدن.
‫چرا باید همچین کاری بکنیم؟
‫این کار شرورانه‌ای هست.
‫بیایید بهشون نشون بدیم که چقد خیر هستیم.
‫بیا برقصیم.
‫به مهمون‌هامون سلام کنید.
‫اینم از یکم هدیه‌های کوچیک، پسرا.
‫هدف بگیرید!
‫تدروس، این یه حقه‌ست!
‫ساحره رو بکشید!
‫شلیک!
‫خب حالا.
‫اگه شر حمله بکنه و خیر دفاع بکنه،
‫بعدش به نظر می‌رسه که
‫خیرها تبدیل به شر شدن.
‫و شرها تبدیل به خوب.
‫اوه، چقد خیر.
‫برو بیرون، تدروس!
‫تدی، باید درمورد کلی چیز صحبت کنیم.
‫تو و ارتش کوچیکـت سعی کردید ‫یه اتاق پر از آدم‌های بی گناه رو بکشید.
‫به این میگن شرارت محض.
‫انگار یکی زشت شده.
‫نه!
‫خواهش می‌کنم سوفی.
‫باید تمومـش کنی!
‫دیگه خیلی دیره.
‫اونا حمله کردن.
‫حالا ما دفاع می‌کنیم!
‫بسه!
‫کی هات چاکلت می‌خواد؟
‫به خودت میگی شاهزاده، تدی؟
‫نه!
‫اووه.
‫آه!
‫نه، گوش کنید! ‫صبر کنید!
‫فقط بهم گوش کنید!
‫آره!
‫دارم میام ملکۀ من!
‫واو!
‫نه! ‫تدروس!
‫چه حس معرکه‌ای داشت. ‫کل ترم منتظر این لحظه بودم.
‫تدروس! نه، تدروس! ‫نه!
‫بکش عقب، آگی!
‫این پایان خوشِ منـه.
‫پس دنیا رو اینطوری تغییر میدی؟
‫این چیزیه که همیشه می‌خواستی؟ ‫که همه‌چی زیر پات باشه؟
‫آره. تنها اشتباهی که کردم این بود که ‫فکر می‌کردم باید مدرسه‌ام‌ رو عوض کنم.
‫اما این مدرسه‌ها بودن که باید ‫عوض میشدن.
‫اشتباهت این بود که فکر می‌کردی ‫به هیچکدوم اینا نیاز داری.
‫ببین باهات چیکار کرده!
‫ببین باهامون چیکار کرده.
‫سوفی، رافال دشمنـه.
‫باید نابودش کنیم.
‫من ترجیح میدم معاندم رو شکست بدم.
‫سوفی، نکن!
‫نه! نه! ‫خدای من...
‫سوفی!
‫حالا... ‫فقط یه کار دیگه مونده.
‫مدیر مدرسه.
‫کجایی پیرمرد؟
‫وقتـش رسیده تاوان اشتباهاتت رو بدی!
‫به دنبال انتقام...
‫سوفی برج را جستجو کرد
‫به دنبال کسی که از همان اول ‫به او ظلم کرده است.
‫و یا اینکه تنها سوفی‌ست اینطور فکر می‌کند.
‫معنی این چیـه؟
‫معنیـش اینـه که قصه تو تازه شروع شده، ‫سوفی گاوالدون.
‫رافال.
‫اینا همش یه امتحان بود، سوفی.
‫همه‌اش.
‫یک امتحان.. ‫برای پیدا کردن عشق حقیقی‌ام.
‫متوجه‌ نمیشم.
‫من کسی بودم که آرزو‌های تو رو برآورده کرد ‫و تو رو به اینجا رسوند.
‫غیب‌گوها درمورد استعداد تو به من گفتن، ‫و من می‌خواستم برای کامل کردنـش بهت کمک کنم.
‫چه کس دیگه‌ای تو رو باور کرد...
‫بهت اهمیت داد،
‫از حمایت کرد،
‫بهت همه‌چی داد؟
‫وقتی از اون قدرت استفاده می‌کنی
‫و شکست دشمن‌هات رو می‌بینی
‫چه حسی داره؟
‫خوشم میاد.
‫تو هیچوقت بدرد خیر نمی‌خوردی.
‫و البته، منم نمی‌خوردم.
‫چرا وانمود کردی که مدیر مدرسه هستی؟
‫اون برادر من بود.
‫قرن‌ها پیش
‫استوریان برای همیشه به ما سپرده شد
‫چون پیوستگی ما به روح‌های جنگ طلبمون چیره شد.
‫تا وقتی که از هم مراقبت می‌کردیم، ‫می‌تونستیم جاودانه و جوان بمونیم.
‫خیر و شر در تعادل کامل.
‫اما زمان...
‫زمان آدم‌ها رو ناخشنود می‌کنه.
‫چه اتفاقی براش افتاد؟
‫مبارزه کردیم...
‫و من کشتمـش.
‫برادرت رو کشتی؟
‫چطور تونستی این کار رو بکنی؟
‫همونطوری که تو تلاش کردی ‫شاهزادۀ محبوبـت رو بکشی.
‫چون این چیزیـه که ما هستیم.
‫بعد از مرگ برادرم
‫هویت اون رو جعل کردم ‫تا نیت واقعیم رو پنهان کنم.
‫از داخل شروع به از بین بردن تعادل کردم.
‫در مدرسۀ خیر و شر هیچ اشتباهی وجود نداره.
‫اما خیر 200 سال برنده شده.
‫واقعاً؟
‫داستان به داستان من اونا رو فاسد کردم.
‫برای سوزوندن پیرزن‌ها در کوره ‫بهشون پاداش دادم،
‫پری‌های دریایی رو متقاعد کردم ‫که زبونـشون رو ببرن،
‫زن‌ها رو مجبور کردم که با کفش‌های آهنی داغ برقصن.
‫خیر خودشیفته شد.
‫احمق شد.
‫ضعیف شد.
‫اما تو، سوفی؟
‫تو ازم جلو زدی.
‫توی چند هفته مدرسه رو به زانو در آوردی.
‫فرای خیر و شر، تو...
‫خود هرج و مرج هستی.
‫و با هم ما غیر قابل توقف هستیم.
‫آگاتا!
‫تدروس؟
‫هی.
‫تو خوبی؟
‫وای خدای من، فکر می‌کردم مُردی.
‫من خوبم. ‫بهم گوش کن.
‫باید یکبار برای همیشه کار ‫حاشایان رو یکسره کنم.
‫نه، نه، نه تدروس.
‫کل این قضیه جنگ بین مدرسه‌ها، ‫همه‌اش اشتباهـه.
‫- اگه بتونم برسم به سوفی... ‫- بعد از کاری که کرد؟
‫دلیلی نداره. عمراً. ‫جواب نمیده.
‫نه، نه، نه. برادر مدیر مدرسه ‫ازش سوء استفاده کرده.
‫اون جادوی خونین رو بهش داد، ‫و اون براش زیادیـه.
‫- اون نمی‌دونه داره چیکار می‌کنه. ‫- نه، می‌دونه.
‫من می‌تونم متقاعدش کنم.
‫- می‌دونم. ‫- بهم گوش کن.
‫- چیـه؟ ‫- اون رفته.
‫اون تبدیل به یه کلاغ شد ‫و رفت به سمت برج مدیر مدرسه.
‫- چی؟ ‫- جنگ اینجاست، آگاتا.
‫وقتـشه بیخیالـش بشی.
‫تدروس، تو بهم گفتی آماده‌ای که دنیا رو
‫فراتر از سیاهی و سفیدی ببینی.
‫این شانس توئـه.
‫خواهش می‌کنم، فقط نیاز دارم بهم اعتماد کنی.
‫فقط برای نجات دادن سوفی باهام بیا. ‫اینطوری مدرسه رو نجات خواهیم داد.
‫ازلیان و حاشایان رو.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- تدروس، کمک! نمی‌تونم نگهش دارم.
‫خیلی خب. ‫برو پیشـش.
‫به محض اینکه بتونم میام اونجا. ‫قول میدم.
‫و تو بهم ملحق میشی، سوفی؟
‫تنها چیزی که نیاز داریم ‫بوسۀ عشق حقیقیـمون هست،
‫بوسۀ شر، برای گشودن قفل عشقـمون
‫و باز کردن دروازه‌های فلاکت ابدی برای همیشه
‫برای تو و من...
‫برای حکومت کردن.
‫من شاهزادۀ تو هستم.
‫من عشق حقیقی تو هستم.
‫همیشه من بوده‌ام.
‫بهم ملحق میشی؟
‫بله. ‫بله.
‫و این چنین بود که در نهایت ‫شر بوسۀ عشق حقیقی رو برنده شد،
‫هردو مدرسه به همراه آدم‌های میان دیوار‌هایش را ‫محکوم کرد
‫هم خیر و هم شر را
‫به نابود شدن به همراه درد
‫- به شیطان درون رافال رخصت داد... ‫- آره!
‫به شر حقیقی، تا بر دنیا غلبه کند.
‫من چیکار کردم؟
‫چرا همه باید بمیرن؟
‫فکر می‌کردم می‌خوای شر برنده بشه. ‫اونا دوستان من هستن.
‫اونا فقط شرهای قصه جن و پری هستن.
‫ما باید از نو شروع کنیم تا راه رو ‫برای شر حقیقی باز کنیم.
‫به دوران شرارت ابدی خوش آمدی، عشق من.
‫نه! ‫من نمی‌خواستم بهشـون صدمه بزنم.
‫فکر کردم گفتی فقط بهشون حکومت می‌کنیم.
‫ما بر فلاکت ابدی حکومت می‌کنیم،
‫جایی که تمام اون دانش آموزا،
‫استادان،
‫و تمام کسانی که می‌تونن ما رو ‫به چالش بکشن، مُردن.
‫به علاوه... معاندت.
‫اوه!
‫نه، آگی!
‫این چیزی نیست که من می‌خواستم.
‫دیگه واسه این حرفا خیلی دیره، سوفی.
‫تو همه رو پس زدی،
‫به همه دروغ گفتی، ‫به همه خیانت کردی.
‫الان تک و تنهایی.
‫واسه همینـه که مال منـی.
‫ازش دور شو!
‫آگی!
‫تو زنده‌ای؟
‫- خیلی متاسفم. ‫- چیزی نیست. دارمـت.
‫می‌دونی، از یه کتاب‌خون بیشتر انتظار داشتم.
‫حتماً می‌دونی چه بلایی سر کسانی ‫که عشق رو خنثی می‌کنن میاد.
‫عشق؟
‫این عشق نیست.
‫می‌دونی چرا خیر همیشه برنده میشه؟
‫چون ما بخاطر همدیگه مبارزه می‌کنیم، ‫و به همدیگه اهمیت می‌دیم.
‫عشق خیر اینـه.
‫شر فقط بخاطر خودش مبارزه می‌کنه.
‫و روی زمین این اصلاً توصیف عشق نیست.
‫چه کلمات قشنگی
‫که البته دیگه قدرت و یا معنی‌ای ندارن.
‫حالا اگه میشه از عروسـم دور شو.
‫هیچ وقت صاحب اون نمیشی، هیولا.
‫نه تا وقتی که من زنده‌ام.
‫اوه.
‫خب، هرچی که تو بخوای.
‫نه! ‫آرگی نه!
‫سوفی!
‫سوفی؟
‫نه. نه!
‫باورم نمیشه.
‫نه بعد از تمام این قضیه‌ها.
‫نه.
‫چیزی نیست.
‫نه، نه، نه. ‫نه.
‫واقعاً فکر می‌کردی به همین راحتیـه؟
‫توی مدرسۀ من؟
‫توی دست‌های پدرت، اون شمشیر می‌تونست ‫من رو مغلوب کنـه.
‫اما توی دست‌های پسر مسخره و توله سگش
‫فقط یه چاقو کره‌مالی بزرگـه.
‫تو فکر می‌کنی این قصه...
‫درمورد عشق حقیقی توئـه.
‫نه، درمورد عشق حقیقی منـه.
‫و بوسۀ شر قدرتی بهم داده
‫که پادشاه آیندۀ خیر رو بکشم.
‫یا قصۀ دختری که جلوی تو رو می‌گیره.
‫پایان.
‫وای خدای من.
‫هی. ‫وای خدای من.
‫خدای من. ‫چیزی نیست.
‫هی. ‫سلام.
‫آگی...
‫بابت همه‌چی خیلی متاسفم.
‫هیش. تو خوبی. ‫چیزیـت نیست.
‫الان در امانی.
‫من نمی‌خوام شرور باشم.
‫نه، تو شرور نیستی.
‫تو فقط انسانی.
‫تا وقتی که تو رو دارم.
‫ما همیشه همدیگه رو خواهیم داشت.
‫قول میدی؟
‫قول میدم.
‫خوبه.
‫دوستت دارم، آگی.
‫تو همیشه... ‫بهترین دوستم هستی.
‫هی. ‫هی.
‫نه.
‫نه، خواهش می‌کنم برگرد.
‫منم دوستت دارم.
‫وای خدا.
‫وای خدای من.
‫اوه!
‫سلام. ‫سلام.
‫- سلام. ‫- هی.
‫هی.
‫اوه، شرمنده؛ دارم اذیتت می‌کنم؟
‫وای خدای من.
‫دیگه هیچ وقت این کار رو نکن.
‫بیا بریم خونه.
‫آره.
‫بریم خونه.
‫و اینچنین بود که قهرمانان ما ‫بزرگترین تهدیدی که تا به حال
‫مدرسۀ خیر و شر به خود دیده را ‫شکست دادند.
‫دنیای قصه‌های جن و پری نابود نشد،
‫اما برای همیشه دستخوش تغییر شد.
‫خیر و شر کنار هم؟
‫یک مدرسه؟
‫اهمم.
‫حالا چی؟
‫اتحاد شاید.
‫شاید... ‫دوستی حتی.
‫اهمم.
‫همم.
‫خب...
‫- نه، حالا عجله‌ای هم نیست. ‫- آهسته و پیوسته برو تا مسابقه رو ببری.
‫سلام.
‫قلب من متعلق به کس دیگه‌ای هست.
‫درمورد دو قهرمانـمون، بلاخره بوسۀ ‫آگاتا آنها را آزاد کرد
‫و راه بازگشتی به گاوالدون یافتند.
‫چه چیزی حقیقی‌تر از عشق ‫میان دو دوست می‌باشد؟
‫قطعاً بهتره فقط من برم.
‫آگی، اگه می‌خوای اینجا پیش ‫تدروس بمونی، من درک می‌کنم.
‫من از مادرت مراقبت می‌کنم.
‫باعث افتخارمـه.
‫ممنونـم، سوفی.
‫اما من نمی‌تونم دوستم رو ول کنم.
‫ممنون تدروس، برای تمایلـت به تغییر.
‫امیدوارم روزی دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫وایسا! ‫وایسا!
‫هر دو دختر با آغوش باز
‫و ذهن‌های باز استقبال شدند.
‫هیچ وقت تا به حال ‫احساسی چنین خاص نداشتند.
‫- اوه! ‫- اوه نه!
‫هی!
‫هرچند که برخی چیزها ‫هیچوقت تغییر نمی‌کنند.
‫- ساحره! ساحره! ‫- بسوز! ساحره!
‫اینچنین است، مگر از قدرتتان برای تغییر دادن
‫اون‌ها استفاده کنید.
‫اَه!
‫ممکنـه بگید که این پایان داستان ماست.
‫هرچند، همین که که تیر تدروس ‫از گرداب میان دو دنیا عبور کرد...
‫من بهت احتیاج دارم، آگاتا.
‫مشخص شد که این تنها...
‫شروع داستان بوده است.
جهت معرفی فيلم هاي جديد و بروز به پيج اينستاگرام ما مراجعه نماييد .:: kia__movie ::.