..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
‫بله؟
‫کنت مونت کریستو می‌خوان ‫ شما رو ببینن، قربان.
‫حتماً آشفته‌حالی. ‫ دخترت با اتهام قتل روبروئه.
‫بله، بله.
‫بیاین کنار من بشینین، جناب.
‫خانواده چطور ‫با این آشفتگی وحشتناک کنار میان؟
‫همونطور که می‌تونی تصور کنی، ‫خوب نیستن.
‫فرای درک آدمه.
‫بعد از خوندن روزنامه‌ها، خوابم نبرد.
‫یه چیزی تو این ماجرا ‫حسابی ذهنمو مشغول کرده.
‫بروسین هیچ اثری تو بدن باقی نمی‌ذاره؛ ‫ولی بیرون از بدن راحت پیدا می‌شه.
‫مثلاً تو قوری چای.
‫- اونجا بود که پیداش کردن. ‫- آره، خوندم.
‫و همینه که نمی‌ذاره شب‌ها بخوابم.
‫ببین، من ولنتاین رو دیدم و...
‫به نمیاد دختر احمقی باشه.
‫مطمئناً اونقدر احمق نیست ‫که مادربزرگش رو مسموم کنه
‫و بعدش مدرک رو از بین نبره.
‫مگه شستن یه قوری ‫و تمیز کردن یه فنجون چقدر سخته؟
‫یکی تو خونه‌ی من مارکی رو ‫مسموم کرده.
‫و همه‌ی مدارک ‫به یه نفر اشاره می‌کنه.
‫برای همینه که اینجام، آقای ویلفورت.
‫باید مطلب خیلی حساسی رو ‫باهاتون در میون بذارم.
‫آخرین باری که اومدین ‫خونه‌ی روستایی من،
‫همسرتون بین غذا ‫از سر میز بلند شد، یادتونه؟
‫کمابیش.
‫ببخشید. می‌رم یه آبی به صورتم بزنم.
‫دوشیزه هیدی، دختری که سرپرستیش با منه،
‫دید که ایشون رفتن پایین پله‌ها ‫و وارد آزمایشگاه من شدن.
‫بعد از اینکه همه رفتین، ‫فهمیدم یکی از شیشه‌های سمم گم شده.
‫همونی که توش بروسین بود.
‫کنت مونت کریستو
‫آقای دانگلار.
‫ممنون.
‫- خیلی لطف کردین منو پذیرفتین، کنت. ‫- بشینید.
‫امروز همون روزه.
‫چه روزی؟
‫روزی که مهلت خرید زمین تموم می‌شه.
‫آه، بله.
‫شرمنده که اینو ازتون می‌خوام، کنت، ‫ولی نمی‌تونین حداقل
‫یه چک تاریخ‌دار پنج میلیونی ‫بهم بدین؟
‫ولی بهتون که گفتم، بارون، ‫هر وقت کنت اسپادا سهم رو بده
‫به شما داد، منم سمم رو می‌دم.
‫فکر نمی‌کنم درک کنین ‫من تو چه موقعیتی هستم.
‫قیمت زمین نه میلیونه. ‫تقریباً دو برابر سهم من.
‫و حالا، بدون فرناند ‫به عنوان متحدم تو دولت،
‫شایعه شده که اگه معامله‌ی زمین ‫انجام نشه
‫امتیاز رو پس می‌گیرن.
‫شایعه همیشه فقط شایعه‌ست، مگه نه؟
‫من فقط... نمی‌تونم همچین پول هنگفتی رو ‫روی یه معامله ریسک کنم.
‫داریم درباره زمین‌های وسیعی ‫از اینجا تا کاله حرف می‌زنیم.
‫مهندس‌های انگلیسی، همونایی که ‫راه‌آهن منچستر-لیورپول رو ساختن،
‫تا جمعه به سیصد هزار فرانک پیش‌پرداخت نیاز دارن ‫وگرنه پروژه رو ول می‌کنن.
‫- اگه من نداشته باشم... ‫- بارون، آروم باشین.
‫چطور می‌تونم آروم باشم ‫وقتی این همه‌چیز در خطره؟
‫- یه‌کم آب بفرمایید؟ ‫- ممنون.
‫مراسم نامزدی پنجشنبه‌ست، درسته؟
‫بله.
‫کنت اسپادا امضا می‌کنه، ‫اوژنی رو دوست داره.
‫و به محض اینکه امضا کنه، ‫یه چک
‫پنج میلیونی می‌ذاره کف دستتون، ‫و من هم چکم رو می‌دم.
‫ولی اگه نظرش عوض بشه چی؟
‫به من قول داده که انجامش می‌ده.
‫و اگه به من قولی بده، ‫سرش بره، حرفش نمی‌ره.
‫- من این چیزا رو سرسری نمی‌گیرم. ‫- نه، نه، مطمئنم همین طوره.
‫خوبه. خیلی خوبه. ‫عالیه. خب، ممنون.
‫خدای من، حالا می‌تونم ‫یه نفس راحت بکشم.
‫- خیلی خب، روز خوش، کنت. ‫- روز خوش.
‫پنجشنبه تشریف میارین، مگه نه؟
‫شک نکنین
‫کنت اسپادا اومدن شما رو ببینن، دوشیزه...
‫بله، بله، بله. ‫ممنون.
‫یه شگفتانه‌ی قشنگ ‫برای شما دو تا دارم.
‫نامه‌های معرفی به مدیران ‫چهار تا از بهترین اپراهای رم،
‫توصیه‌نامه‌ با امضای ‫کنت مونت کریستو،
‫که تو رو، اوژنی، ‫به‌عنوان ستاره‌ی ‌آینده اپرا معرفی می‌کنه.
‫چه هیجان‌انگیز.
‫پدرم محاله اجازه بده ‫برم روی صحنه.
‫خب، وقتی تو رم باشی و ‫اون اینجا، چطور می‌تونه مخالفت کنه؟
‫کنجکاوم، قربان. شما که اهل رم هستین ‫و کارشناس اپرا.
‫چرا خودتون این نامه‌ها رو ننوشتین؟
‫اجازه هست بشینم؟
‫یه اعتراف کوچیک براتون دارم. من...
‫من کارشناس اپرا نیستم. ‫در واقع، اصلاً از اپرا خوشم نمیاد.
‫از طرف دیگه، کنت مونت کریستو ‫خیلی از اپرا سر درمیاره
‫و نظراتش تو این زمینه ‫خیلی معتبره.
‫این خیلی عجیبه.
‫تو رو خدا، یه کلمه از اینا رو ‫به پدرتون نگین.
‫همین حالاشم کلی خیال‌بافی می‌کنه. ‫بهتره تو بی‌خبری بمونه.
‫حالا دیگه باید برم. ‫روز خوبی داشته باشین، خانم‌ها.
‫خب، تو امضای به‌اصطلاح ‫عقد ازدواج پنجشنبه می‌بینمتون.
‫البته اگه تا اون موقع ‫نرفته باشین رم.
‫خداحافظ، خانم‌های زیبا.
‫بدون اوریدیس چیکار کنم؟ ‫(اوریدیس در اساطیر همسر اورفئوس بود ‫که اورفئوس به دنبالش به سرزمین مردگان رفت)
‫کم کم دارم به این دیوونه علاقه‌مند می‌شم.
‫بذار اونا رو ببینم.
‫اوژنی، با اینا ‫آینده‌ت تضمین شده.
‫آینده‌مون، عزیزم! آینده‌مون!
‫فکر می‌کنی منظورش از «اگه تا اون موقع ‫نرفته باشین رم» چی بود؟
‫ادوارد، لطفاً با غذات بازی نکن، بخورش.
‫چون موقع عصرونه ‫کلی کیک خورده، میل نداره.
‫مامان می‌تونم برم بازی کنم؟
‫البته که می‌تونی، ادوارد.
‫جرارد، چرا دادگاه ولنتاین ‫هنوز شروع نشده؟
‫از معاون دادستان خواستم ‫عقب بندازه‌ش.
‫چرا؟
‫می‌دونی ‫اگه مجرم شناخته بشه...
‫... ارثیه مادربزرگش رو ‫از دست می‌ده، درسته؟
‫البته، می‌رسه به تو.
‫و از من می‌رسه به ادوارد.
‫نمی‌فهمم این چه ربطی ‫به دادگاه ولنتاین داره.
‫فکر می‌کنیم وکیل می‌خواد از این موضوع ‫تو دفاعیه‌ش استفاده کنه تا شک ایجاد کنه.
‫ولی پرونده که دیگه بسته شده‌ست، نه؟
‫ظاهراً بله.
‫- از وقتی دستگیر شده چی عوض شده؟ ‫- اطلاعات جدیدی به دست اومده.
‫- چه اطلاعاتی؟ ‫- نمی‌تونم بگم.
‫ولی من زنتم.
‫می‌دونم.
‫چرا پلیس اصلاً ‫اتاق ولنتاین رو نگشت؟
‫عجیبه که نگشتن، ‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫شاید فکر کردن پرونده بسته شده‌ست،
‫همونطور که تو فکر می‌کنی.
‫- مادام کجاست؟ ‫- داره ادوارد رو می‌بره درس انجیل.
‫آهان.
‫مرسدس؟
‫لطفاً بشین.
‫نمی‌دونم چی درباره‌ی فرناند بگم.
‫به چیزی که می‌خواستی رسیدی، مگه نه؟
‫باور کن، ‫نمی‌خواستم اینجوری تموم شه.
‫ترجیح می‌دادی ‫بیشتر عذاب بکشه؟
‫ادموند، واقعاً می‌گم، ‫داری با زندگی مردم بازی می‌کنی.
‫خب، اونا با زندگی من بازی کردن.
‫باید ازم متنفر شده باشی.
‫نمی‌دونم چطور باید باشم.
‫به حساب‌های فرناند ‫دسترسی داری؟
‫آره.
‫خب، مطمئناً با بارون دانگلار ‫کار می‌کرده.
‫باید امروز تا آخرین فرانک رو ‫از حساب‌های فرناند بیرون بکشی.
‫نصفش رو نقد بگیر، ‫ نصفش رو طلا بخواه.
‫چرا؟
‫چون به شب نکشیده، ‫هست و نیست دانگلار به باد می‌ره.
‫پس نفر بعدی اونه؟
‫این موضوع تمام وجودت رو گرفته.
‫برمی‌گردی مارسی؟
‫اونجا خونه‌مه. مگه خونه‌ی تو نیست؟
‫من خونه‌ای ندارم.
‫ببخشید، ولی باید برم.
‫به زودی میام دیدنت، ‫مرسدس.
‫ادموند، ‫می‌تونم یه سؤال شخصی بپرسم؟
‫تو که این‌همه وقت توی زندان بودی ‫چطوری یهو این‌قدر ثروت سرهم کردی؟
‫فکر می‌کنم مشیت الهی بود.
‫درک تو از مشیت الهی چیه؟
‫به طور کلی، ‫اینکه سرنوشت عدالت رو برقرار می‌کنه.
‫پس تو ابزار سرنوشتی.
‫تنهامون بذار.
‫- حالت چطوره؟ خودت رو وفق دادی؟ ‫- همونطور که می‌تونی تصور کنی.
‫- بهت خوب غذا می‌دن؟ ‫- به قدر کافی خوبه.
‫بشین.
‫اومدی اینجا چیکار؟
‫کار تو نبوده.
‫بوده؟
‫بهت که گفتم.
‫من تو موقعیت وحشتناکی گیر کردم.
‫آقای بوشان، اینجا چیزهای خیلی جالبی ‫دارم که روزنامه‌ی شما
‫احتمالاً خیلی دلش بخواد بدونه.
‫این سابقه معاملات بورس پاریسه ‫که به سه سال پیش برمی‌گرده.
‫که دست بر قضا هم‌زمانی عجیبی
‫با صورتحساب‌های شخصی ‫بارون دانگلار داره.
‫اگه تاریخ‌های این دو تا سند رو ‫مقایسه کنین،
‫متوجه می‌شین که بارون دانگلار ‫برداشت‌های کلان از حساب شخصیش داشته.
‫همون روز، همسرش یه حجم سنگین روی سهام ‫یه کالای خاص معامله باز کرده.
‫سهامی که دو سه روز بعد ‫ارزشش دو برابر شده
‫بعد از اینکه خبر رسمی اون کالاها ‫به اطلاع عموم رسیده.
‫می‌بینید که یه الگویی هست ‫که مرتب بعد از اینکه لوسین دبره
‫به عنوان منشی وزیر کشور منصوب شده ‫این الگو هی تکرار شده
‫- متوجه منظورم هستین؟ ‫- سعی می‌کنم بشم.
‫برای راحتی شما معاملات مربوطه رو ‫با قرمز مشخص کردم.
‫مطمئنم که منبع این اطلاعات رو ‫به کسی نمی‌گین.
‫ما هیچوقت منابعمون رو ‫لو نمی‌دیم. خصوصاً اگه خودشون بخوان.
‫پس می‌ذارم با خودتون باشه.
‫من یه نسخه از این اسناد رو دارم ‫که تحویل پلیس می‌دم،
‫مثل هر شهروند وظیفه‌شناسی.
‫روز خوش، آقای بوشان.
‫- مامان، اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- عزیزم، هیچی.
‫- کارهای پایین چطور پیش می‌ره، همه‌چی آماده‌ست؟ ‫- شامپاین و خاویار تازه رسیده.
‫عالیه. ‫همه‌چیز خیلی هیجان‌انگیزه، نه؟
‫آره.
‫بریم پایین.
‫پاسپورت برادرم.
‫خواهری که با برادرش سفر می‌کنه ‫شک برانگیز نیست.
‫- و کالسکه؟ ‫- پشت خونه‌ست.
‫منتظرمونه.
‫چک رو نوشتین و ‫امضا کردین؟
‫تو جیبمه.
‫و مال من هم تو جیب خودمه.
‫عالیه.
‫عاشقشم.
‫پلیس از حقه‌مون توی بورس ‫خبردار شده.
‫سهم منو از آخرین معامله بده. ‫برو بیارش برام.
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- بوشان بهم خبر داد.
‫پلیس مدرک داره که با اطلاعات محرمانه‌ای ‫که من بهت دادم معامله کردی!
‫- خدای من! ‫- برو پولمو بیار.
‫امروز دارم از پاریس می‌رم.
‫- مادرم حسابی عصبانی می‌شه. ‫- فکر می‌کنم همین طور باشه.
‫نه فقط به خاطر فرار من.
‫فهمیدم کلید گنجه‌ش کجاست ‫و برای خرج سفر
‫ برش داشتم.
‫- نیست. ‫- یعنی چی؟
‫گفتم که نیست. ‫از گنجه‌م دزدیدنش.
‫خانم‌ها و آقایون، وقتشه.
‫انتظار طولانی برای ازدواج دخترم ‫بالاخره تموم شد.
‫وکیلم قراردادها رو نوشته ‫و هر دو طرف قبول کردن.
‫و تنها چیزی که باقی مونده ‫امضای اوناست.
‫می‌شه کنت اسپادا ‫اول امضا کنه؟
‫بله، البته.
‫دوشیزه دانگلار کجان؟
‫باید اینجا باشه، نه؟
‫هرمین، می‌شه اوژنی رو ‫صدا کنی؟
‫حتماً.
‫اوژنی؟
‫اوژنی، ‫می‌شه لطفاً در رو باز کنی؟
‫در رو باز کن.
‫در رو باز کن!
‫مشکل چیه، ‫بارونس؟
‫فکر می‌کنم دخترم دچار ‫اضطراب قبل از عروسی شده.
‫این در رو باز کن!
‫برو کنار، هرمین. ‫برو کنار.
‫این موی دخترتونه، ‫بارون.
‫من سربازرس روبرت هستم. ‫بذارین بیام تو.
‫اینجا حکم بازداشت ‫منشی وزیر کشور،
‫آقای لوسین دبره، ‫بانکدار بارون دانگلار،
‫و همسرش هرمین رو دارم.
‫مسخره‌ست. ‫از خونه من برین بیرون!
‫بدون شما ‫و همدستاتون، نمی‌شه جناب بارون.
‫شما به یه جرم خیلی جدی ‫متهم شدین.
‫به چه جرمی؟
‫معامله غیرقانونی، در بورس ‫با استفاده از اطلاعات محرمانه‌ی دولتی، قربان.
‫دستتو بکش! ‫به من دست نزن!
‫کجا می‌برینم؟
‫به زندان لافورس، مادام، ‫جایی که ظاهراً بهش تعلق دارین.
‫یه کاری بکن، احمق بی‌عرضه! ‫جلوشونو بگیر!
‫ولم کن! ‫به من دست نزن!
‫ولم کن!
‫از این طرف، بارون.
‫می‌دونی چقدر آبروی من رفت؟
‫از تصور خارجه.
‫پسره رو بیار بیرون.
‫ببرش تو دادگاه. ‫زود باش.
‫اون ماما، ‫قضیه‌ی پسره رو می‌دونه؟
‫می‌دونه که گاستون به قتل متهم شده.
‫نمی‌دونه که دادگاه ‫فردا شروع می‌شه؟
‫هنوز نه.
‫خوبه.
‫چون اگه وقت زیادی برای فکر کردن ‫داشته باشه، شهادت نمی‌ده.
‫می‌دونه که پلیس دنبالشه
‫به خاطر قتل پرستاری که ‫تو تیمارستان کشتی.
‫البته.
‫هر جا که امشب می‌مونه ‫باید جای امنی باشه.
‫چون اگه ویلفورت بفهمه ‫اینجاست، زنه رو باید مُرده بدونیم.
‫جاش امنه.
‫فردا صبح، بهش می‌گی ‫داری می‌بریش دادگاه،
‫که به شهادتش نیاز داریم،
‫که نشون بده ویلفورت ‫پدر پسره‌ست.
‫بهش بگو یه کالسکه بیرون منتظره، ‫که به محض تموم شدن شهادتش،
‫اونو برای حفظ امنیتش برمی‌گردونه ‫به تالامون.
‫و اگه از شهادت دادن خودداری کنه چی؟
‫این آخریشونه، جاکوپو.
‫برام مهم نیست چطوری، ولی باید انجام بشه.
‫- صبح به‌خیر، عزیزم. ‫- صبح به‌خیر.
‫ولنتاین امروز از بازداشت ‫آزاد می‌شه.
‫غیرممکنه.
‫شواهد کافی برای محکومیتش ‫وجود نداره.
‫کافی نیست؟
‫اون برای مارکی ‫چای درست کرد.
‫برای اون زن بیچاره ‫چای برد.
‫یه شاهد هست، هلوئیز.
‫شاهد شهادت می‌ده که دیده ‫تو رفتی تو
‫زیرزمین کنت مونت کریستو ‫شب آخری که اونجا شام خوردیم.
‫بعد از اینکه ما رفتیم، کنت ‫رفته پایین تو آزمایشگاهش
‫و دیده که یه شیشه بروسین ‫رو دزدیدن.
‫این شیشه.
‫این رو تو کشوی لباس ولنتاین ‫قایم کردی که من پیداش کنم، نه؟
‫جوابمو بده.
‫همونطور که چند روز پیش یادآوری کردی،
‫هیچکس بالاتر از قانون نیست.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫همون کاری که با ولنتاین کردم.
‫چیزی رو که می‌دونم به مقامات ‫مربوطه گزارش می‌کنم.
‫جرارد، صبر کن.
‫جرارد؟
‫جرارد، صبر کن.
‫جرارد، صبر کن!
‫مامان، چی شده؟
‫هیچی، عزیزم. ‫برگرد تو اتاقت بازی کن.
‫وقتی اولین بار این پسر رو دیدی، ‫قبلش بازرس بوویل رو چاقو زده بود؟
‫بله.
‫اون پایین چه خبره؟
‫هیچکس دیگه‌ای تو خیابون ‫جز اون دو نفر نبود.
‫سؤال دیگه‌ای از شاهد ‫ندارید؟
‫نه، عالیجناب. ‫کار وکیل مدافع تموم شده.
‫بسیار خب. ‫می‌تونید برید، ممنون.
‫متهم لطفاً قیام کنه.
‫حقایق این پرونده ساده ‫و سرراست هستند.
‫من متهم رو مجرم می‌دانم ‫به اتهامات وارده.
‫قبل از اینکه حکم رو صادر کنم ‫کسی حرفی داره که بزنه؟
‫می‌خوام یه نفر رو به جایگاه ‫شاهد بیارم، عالیجناب،
‫برای ارائه شرایط تخفیف ‫احتمالی به دادگاه،
‫البته اگر دادگاه اجازه بده.
‫آقای ویلفورت؟
‫دادستانی اعتراضی نداره، ‫عالیجناب.
‫بسیار خب.
‫سابرین لوران رو به جایگاه ‫فرا می‌خوانم.
‫- برای همین دعوتت کردم. ‫- دست راستتون رو بالا ببرید.
‫قسم می‌خورید حقیقت رو بگید، ‫کل حقیقت رو، تا خدا کمکتون کنه؟
‫قسم می‌خورم حقیقت رو بگم، ‫کل حقیقت رو.
‫سابرین لوران، رابطه شما ‫با متهم چیه؟
‫من مادرخوانده‌ش هستم.
‫می‌تونید به دادگاه بگید
‫چطور شدید مادرخوانده ‫گاستون؟
‫من قابله‌م و ۱۶ سال پیش ‫گاستون رو به دنیا آوردم.
‫چقدر دیگه مونده؟
‫نزدیکه.
‫اسم پدر بچه رو ‫به خاطر دارید؟
‫پدرش آقای ویلفورت بود،
‫دادستان کل، ‫اون آقایی که اونجا نشسته.
‫- دارید شوخی می‌کنید؟ ‫- نه، عالیجناب.
‫سکوت! ‫سکوت دادگاه رو رعایت کنید!
‫و مادری که اون شب ‫داشت زایمان می‌کرد،
‫هویتش رو می‌دونید؟
‫می‌دونی اگه این موضوع ‫لو بره،
‫کار من تمومه؟
‫هرمین دانگلار.
‫ساکت!
‫این چرنده. دادستانی ‫به این شاهد اعتراض داره.
‫فکر می‌کنم می‌تونیم اجازه بدیم، آقای ویلفورت، ‫خصوصاً که ایشون دارن توضیح می‌دن...
‫نه، این قضیه هیچ ربطی به قتل ‫بازرس بوویل نداره، قربان.
‫لطفاً بشینید، ‫آقای ویلفورت.
‫ادامه بدید.
‫می‌تونید به ما بگید بعد از ‫به دنیا اومدن بچه چه اتفاقی افتاد؟
‫آقای ویلفورت دستمزدم رو داد ‫و منو از خونه بیرون کرد،
‫و تهدیدم کرد که ‫مبادا به کسی چیزی بگم.
‫حس کردم یه جای کار می‌لنگه، ‫برای همین یواشکی رفتم تو باغ.
‫و اونجا چی دیدی؟
‫داخل جعبه یه نوزاد بود، زنده.
‫سکوت رو رعایت کنید، ‫وگرنه بیرونتون می‌کنم.
‫آقای ویلفورت، می‌دونستید ‫که متهم پسر شماست؟
‫آقای ویلفورت، ‫ازتون سؤال پرسیدم.
‫خانمی که در جایگاه هست رو ‫می‌شناسید؟
‫بلندتر صحبت کنید، قربان. نمی‌شنوم.
‫گفتم...
‫هیچکس بالاتر از قانون نیست.
‫از جمله خودم.
‫من...
‫من از این پرونده کنار می‌کشم.
‫ساکت! ساکت!
‫چی شده؟
‫نه، نه...
‫ادوارد؟ ‫نفس بکش، ادوارد.
‫نفس بکش، چشمات رو باز کن.
‫نفس بکش. ‫زود باش، پسرم. نفس بکش.
‫چشمات رو باز کن. نفس بکش.
‫کمک! یکی کمکم کنه!
‫خدایا، منو ببخش.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من...
‫اومدم یه چیزی رو نشونت بدم.
‫ولی دیگه لازم نیست.
‫بیا تو.
‫آقایون، ‫قرارداد من با شما تموم شده.
‫فردا برمی‌گردید ‫تالامون.
‫می‌خوام برای خدمات بی‌نظیری ‫ که به من دادین، ازتون تشکر کنم.
‫کارت اینجا تموم شده؟
‫کارهای باقی مونده رو ‫خودم می‌تونم انجام بدم.
‫می‌تونید کالسکه و همه اسب‌ها رو ‫با خودتون ببرید.
‫بهشون نیاز ندارم.
‫- حالا کجا می‌خوای بری؟ ‫- می‌خوام سفر کنم.
‫اتوره می‌خواد در خدمت ‫شما بمونه.
‫نه، باید با جاکوپو برگردی.
‫سالانه، برای هردوتون با پست ‫مبلغی رو می‌فرستم.
‫و وقتی پول‌ها قطع بشه، ‫معنیش اینه که من مُرده‌م.
‫زود نمیر.
‫بگو ببینم، جاکوپو، کنجکاوم.
‫وقتی اولین بار کادروس رو دیدی، ‫پیشنهاد کردی چشم‌هاش رو دربیاری
‫و بعد زبونش رو ‫تا نتونه جیغ بکشه.
‫واقعاً می‌خواستی این کار رو بکنی؟
‫می‌دونید، کنت، من تمام عمرم ‫با حقایق نصفه‌نیمه زندگی کردم.
‫- به نظرم برام جواب می‌ده. ‫- آره، یعنی نمی‌کردی.
‫اگه بگم نه، فکر می‌کنید ‫حقیقتی نصفه‌نیمه‌ست.
‫اگه بگم آره هم همین طور.
‫این برای خورد و خوراک ‫توی مسیر برگشت.
‫این حقیقتی نصفه‌نیمه نیست اگه بگم...
‫افتخار بزرگی بوده که ‫در خدمت شما بودم، ادموند.
‫ممنون، جاکوپو.
‫- اتوره هم همین طور فکر می‌کنه. ‫- ممنون، اتوره.
‫وقتی پول می‌فرستی، ‫یه نامه کوچیک هم باهاش بفرست.
‫می‌خوایم از حالت باخبر بشیم.
‫وقتی برسم خونه، می‌خوام ‫خوندن و نوشتن یاد بگیرم.
‫حتماً.
‫برای توئه، دانگلار.
‫- بارون دانگلار، اگه ممکنه. ‫- نامه رو بگیر و خفه شو.
‫«بارون دانگلار عزیز...
‫شاید تعجب کنی که بفهمی ‫اسم واقعی من ادموند دانتسه.»
‫اون نامه‌ی دیگه که همراه این نامه‌ست، ‫ که تو با کمک فرناند موندگو نوشتی...
‫و بعدش به دست ‫آقای ویلفورت رسید...
‫و باعث شد من ۱۵ سال رنج عظیم رو...
‫تو سیاهچال‌های قلعه‌ی ایف ‫تحمل کنم...
‫همون مدتی که فکر می‌کنم تو ‫توی زندان لافورس خواهی گذروند...
‫البته برای جرم‌هایی که واقعاً مرتکب شدی...
‫برخلاف جرم‌های من، ‫که کاملاً ساختگی بودن...
‫امیدوارم اون‌جا بهت بد بگذره...
‫با احترام.»
‫«کنت مونت کریستو»
‫تخم سگ
‫حرومزاده‌ی کثافت.
‫ادموند.
‫لب ساحل بهم گفتن،
‫یه زن کاتالان هر روز صبح ‫میاد اینجا تا به دریا نگاه کنه.
‫قلعه‌ی ایف رو می‌بینی؟
‫فکر کردن به تو ‫منو اونجا زنده نگه داشت.
‫قرار بود ماه عسلمون رو ‫تو پاریس بگذرونیم، یادته؟
‫آره، یادمه.
‫الان که دیگه امکانش ‫برای هیچ کدوممون نیست.
‫اومدم بهت بگم ‫که امروز دارم می‌رم.
‫از فرانسه می‌رم.
‫مدت زیادی می‌ری؟
‫شاید دیگه برنگردم.
‫یه کشیشی رو اونجا ملاقات کردم، ‫پیرمرد دانایی بود.
‫بهم گفت، «اگه نقشه‌ی انتقام داری، ‫باید اول قبر خودت رو بکنی.»
‫حق داشت.
‫عشق شفابخشه.
‫[پایان سریال]
جهت معرفی فيلم هاي جديد و بروز به پيج اينستاگرام ما مراجعه نماييد .:: kia__movie ::.