..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
- من مُردم.
من مُردم. حداقل فکر می‌کنم که مُردم.
توی میدون جنگ کشته شدم، آخرین چیزی که یادمه.
و حالا اینجام بین ستاره‌ها، مجبورم تماشات کنم،
خلقت رو تماشا کنم، پایان رو تماشا کنم،
همه چیز رو تماشا کنم.
زمان هم بی‌معنیه هم بی‌پایان و کُند.
وقتی زنده‌ای خیلی سریع میگذره، مگه نه؟
ولی تو نمی‌تونی صدامو بشنوی.
هیچکس نمی‌تونه. من تنهام.
موقع مرگ تنهایی، تنها،
ولی نه با خاطراتت.
اونا رفتن. خب، تقریباً.
سه تا مونده، سه تا، فقط سه تا،
و کم کم دیوونه‌ت می‌کنن.
خیلی چیزا هست که ای کاش گفته بودم،
خیلی کارا که ای کاش کرده بودم، هنوز کلی سوال دارم.
و تنها کاری که می‌تونم بکنم تماشا کردنه.
تماشای آدمایی که با قدرتشون درد میارن.
تماشای عزیزام که اشتباه می‌کنن.
تماشا. تماشای کارهاشون، اینکه چی شدن.
تماشا.
- سعی کردیم با تور باهاشون بجنگیم.
سعی کردیم با کشتی باهاشون بجنگیم.
آخرین حمله‌مون از ساحل بود.
کل ارتشمونو از دست دادیم.
شاید بگی حماقت بود،
ولی اونا برای یه هدف بزرگتر قربانی شدن،
چون با وجود شکست اونجا، ما اینجا در امانیم.
جنگ این امنیت رو بهمون داده.
هوا خوب بوده.
مزارع آماده برداشتن.
- خیلی از کسایی که رفتن جنگ
توی مزارع کار می‌کردن، فرماندار بلادهورن.
- بله، جاشون رو
نیروهای موقت جدیدم پر می‌کنن.
- چی؟
- شاید شکست خورده باشم،
ناوگان تجاریم رو از دست داده باشم،
ولی هنوز بی‌دفاع نیستیم.
من با سرزمین‌های دور توافق کردم
که برای شهر و کمک به مزارع نیروی نظامی بفرستن.
- و این خارجی‌ها تحت فرمان شمان؟
- بله، میشه گفت.
می‌دونی چرا هنوز جنگ داخلی نشده؟
- سد؟
- نه.
شما، نگهبان‌ها.
مردم برای نظم و قانون به شما نگاه می‌کنن.
- ممنون قربان.
- بله، ولی الان بیشتر از همیشه بهتون نیاز داریم.
نارضایتی زیاده
و وقتی مالیات‌ها رو زیاد کنیم بیشترم میشه.
- ولی قربان-
- جایگزینی ارتش هزینه‌بر خواهد بود.
باید انجام بشه. زمزمه‌هایی درباره اورک‌ها هست.
- اورک‌ها؟ - این رو پیش خودت نگه دار،
ولی گوشِت به این حرفا باشه.
زمونه عجیبیه.
فکر می‌کنم فقط قوی‌ها و زرنگ‌ها زنده می‌مونن.
روی تو حساب می‌کنیم نگهبان بورل.
از دوستان خارجیمون استقبال کن و نذار کسی مزاحمشون بشه.
وقتی جنازه‌های کشته‌شده‌ها به شهر برمی‌گردن،
احساسات شکننده میشه.
برو بیرون.
- همونجا وایسا، لات.
تو دزدیدیش، مگه نه؟
شاید تونسته باشی
توی اون دهات دورافتاده دزدی کنی،
ولی اینجا ایلیاده و از این خبرا نیست.
- جدی؟ - آره جدی.
- و می‌خوای چیکار کنی؟
- هر کاری که صنف نانواها بگه می‌تونم بکنم.
چشم در برابر پای.
پای در برابر چشم.
- واقعاً؟
می‌خوای واسه یه پای منو زخمی کنی؟
- من زخمیت نمی‌کنم.
- می‌شناسم امثال تو رو.
ظاهرتون قویه ولی مثل گابلین‌ها زود می‌شکنین.
تو منو زخمی نمی‌کنی.
- درست میگی. زخمیت نمی‌کنم.
- می‌بینی، من آدم‌شناسم.
تو خیلی-
- قصاب‌ها زخم می‌کنن، ما نونواها برش می‌دیم.
- فکر کنم می‌خواستی
حکم بازنشستگیتو بگیری.
- اوه خب، هنوز چند سالی مونده، نه؟
مرتب باش. هیچکس نباید نیروهای جدید رو بررسی کنه.
شما کاری بهشون نداشته باشین، اونام کاری به شما ندارن.
حواستون به گابلین‌ها باشه.
- گابلین‌ها که چیزی نیستن.
این نیروهای موقت جدید حالمو بد می‌کنن.
- خب، بهشون عادت می‌کنیم.
یه تابوت داره میاد، چک کنید گابلین نباشه.
- باید مرده‌ها رو راحت بذاریم.
- دو ماه پیش چندتا گابلین رو
تو تابوت‌ها پیدا کردیم.
بهتره چک کنیم.
- درست میگی نگهبان اتول.
- لطفاً بشینید
و سلاحتون رو کنار در بذارید.
اولین بارتونه.
- از کجا فهمیدی؟
- اوه، این سوال نبود.
- خب. از همین الان داری نقشت رو بازی می‌کنی.
- درسته.
- خب چطوری شروع می‌کنیم؟
- قبلاً شروع کردیم.
- اون چیه؟
مریم گلی.
به نظر طعنه‌آمیزه.
مریم گلیه؟
- بوش رو دوست دارم.
کمک می‌کنه تمرکز کنم.
حالا تو هم باید تمرکز کنی.
لطفاً به چشم راست من نگاه کن.
و نفس بکش.
دنیا با ریتمی قدم برمی‌داره که
با بال‌های اژدها تنظیم شده.
اگر بتونی زیاد درخواست کنی، همه چیز رو تحمل می‌کنی
که زندگی میاره، چون بهاش آماده‌ست.
حالا حکمت رو با جوونی تقسیم می‌کنم.
اعصابت رو آروم نگه دار.
این معامله‌ایه به قدمت تاریخ، که اکثراً فراموشش کردن.
با شراب باکوس غرق شده.
ولی اینجا در تو، با حکمت سال‌ها زندگی می‌کنی،
اما خودت رو با اضطراب و اشک‌هاش فراموش می‌کنی.
معامله تمومه. حکمت در ازای سال‌ها.
- تموم شد.
ولی من نگفتم چی می‌خوام، یه سوال داشتم.
- حکمت در درس چیزها نیست،
بلکه در دانشیه که زندگی میاره.
چه حسی داری؟
- خسته.
تو عالی به نظر میای.
- بد نیست برای 242 سال.
- من فقط هر بار دو سال معامله می‌کنم.
- این ساده‌ترین راه برای تجدید دانشمه.
این بدن یه آدم 40 ساله‌ست، عدد کامل.
حالا، سوالت رو بپرس.
مطمئنم اگه جوابش رو ندونم
می‌تونیم تو کتابخونه‌م پیداش کنیم.
- می‌خوام بدونم گابلین‌ها چطور بوشون رو مخفی می‌کنن.
هر کدوم که غیرقانونی وارد شهر میشن
باید از یه چیزی استفاده کنن.
بوی گندی میدن.
تو جنگل قبل از اینکه ببینیشون بوشون رو حس می‌کنی،
وقتی با هم سفر می‌کنن.
ولی اینجا...
- جواب دادن به این سوال قطعاً به معنی
مرگ خیلی‌هاست.
- برای بعضی‌ها گرون تموم میشه،
ولی این بهای دانشه.
برای کسی که اینقدر دانا هستی،
منو احمق فرض کردی.
نقش بی‌گناه رو بازی کردم.
تو باور کردی.
می‌خواستی اینطوری باشم.
حالا، حکیم، ما معامله کردیم.
بگو.
- فکر نمی‌کردم سوالی بپرسن
که جوابش باعث بشه خون روی دست‌های من باشه.
- خون روی دست‌های من خواهد بود.
گناهی که با میل تحمل می‌کنم. حرف بزن.
- مرگ.
جواب در مرگه،
مرده‌شورها می‌سوزوننش تا بوی مردن و مُرده‌ها رو
مخفی کنن.
- رزماری.
- اونقدر توی شهر می‌سوزوننش،
که دیگه توجهی بهش نمی‌کنی.
وقتی تبدیل به روغن میشه، خیلی قویه.
شک دارم اصلاً متوجهش شده باشی.
چون همیشه مرگ رو با نوع اونا مرتبط می‌کنی.
حالا، برو بیرون.
- هیچ شاهدی نیست، به جز اونی که دزدی رو دید.
- استخوناش رو از دست داده.
حتماً یکی متوجه این شده.
- چی؟
- استخون‌های دستش نیست.
دزدیدن پای به معنی دزدیدن استخوناش نیست.
- من که نمی‌خواستم.
من فقط چشمش رو درآوردم. همین.
- و نصف سرش رو.
- تکون خورد.
- می‌تونی اینو با صنف من حل کنی.
- نه، ما همین الانشم از صنف شما کاغذبازی زیادی داریم
فعلاً همینطوری بمونه.
یه شاهد برای دزدی داریم.
همین کافیه.
- ولی قربان- - استخون‌های گمشده رو،
یه... یه...
- طومار اموال مفقودی؟
- آره. خیلی خوب.
می‌تونی برگردی سر کارت. شاید بازم سوال داشته باشیم.
- تکلیف خسارت پای من چی میشه؟
- فکر نکنم بتونه بیشتر از این جبران کنه.
البته اگه می‌خوای پیگیری کنی،
می‌تونیم ببریمت اداره.
- یه طومار شکایت تنظیم کن.
می‌تونی بخونی؟ خیلی طولانیه.
سروان، جسدش رو بفروشیم به طبیب،
یا بذاریم برای دزدای جسد؟
- هی، حواست کجاست!
- چیکار می‌کنی بچه دیوونه؟
- تو شهر ما دفنش می‌کردیم.
تو انتخاب کن. - ترجیح میدم نکنم.
- بفروشش به طبیب.
- بعدش کجا بریم؟
- سنگ‌های بزرگ.
شایعه شده یه داروساز گابلین اون دور و بر می‌پلکه.
ولی اول، حالا که تا اینجا اومدیم
بهتره ازش استفاده کنیم.
می‌خوای نصف پای رو شریک شیم؟
پسرم عاشق اینا بود.
- سلام.
سلام.
- سلام.
سلام.
- سلام!
- سلام.
پرسه زدن تو سایه‌ها کار خطرناکیه بچه.
- من پرسه نمی‌زدم، قایم شده بودم.
- از چی؟ - نیروهای جدید.
- اونا خطرناک نیستن. - هستن. نمی‌خوابن.
تو چرا پرسه می‌زدی؟
- دنبال شکارچی گل می‌گشتم.
میگی نمی‌خوابن؟
شکارچی گل رو می‌شناسی؟
- رفته.
- می‌بینم.
- دیشب بستش.
صبح گفت میره سمت رودخونه
بعد راه میفته.
بیشتر از این چیزی نگفت.
- رودخونه نزدیک یا دور؟
- چرا باید بهت بگم؟
- هوم، چرا که نه؟
- رودخونه دور.
- در عوضش، بهت میدم
یه نشونه.
به نظر میاد به یه غذای حسابی نیاز داری.
همه می‌خوابن.
- عجیبه.
- سلام.
- تو هنوز با زنده‌ها ارتباط داری.
حتی الانم از من دوری می‌کنی.
- دیر رسیدیم.
- گفتن چیزای واضح کمکی نمی‌کنه، اتول.
اینجوری هم باهوش به نظر نمیای که می‌خوای.
- فقط حقیقت رو گفتم.
- نه، فقط داری سر و صدا می‌کنی.
حقیقت اینه که طناب روغنیه.
یعنی کار یه ماهیگیره.
روی زمین خون هست.
یعنی درگیری بوده.
صدای کلاغ‌ها نمیاد،
یعنی سر و صدا بوده،
احتمالاً همین تازگی.
گابلین بزرگیه، یعنی جوونه.
هنوز با سن کوچیک نشده.
هیچ نشونه‌ای از تجارت، کالا، قاچاق نیست.
- یعنی ازش دزدی شده.
- شاید، یا یه تله‌ست.
- اون چیه؟
- یه نشونه که این دزدی نیست.
- اون یه تیغه جواهرنشانه؟
- یه ثروت کوچیک می‌ارزه.
فکر می‌کنی چیکار می‌کنه؟
- خب، این یه تیغه جیغ‌کشه.
اگه روی یه موجود زنده استفاده بشه، جیغ می‌کشه.
برای دفاع از خود حملش می‌کنن تا بقیه رو خبر کنه.
- حتی فرصت نکرده بکشدش بیرون.
اگه تا دو ماه کسی ادعاش نکنه، مال توئه.
چیز مفیدیه برای همراه داشتن.
- برای همه مفیده که همراهشون داشته باشن.
جادو، جادو رو حس می‌کنه.
اگه با یه دشمن جادویی روبرو بشی،
با این بیشتر شانس داری که بهش آسیب بزنی.
- من با یه دشمن جادویی روبرو بشم،
کار عاقلانه رو می‌کنم: فرار می‌کنم.
بیا بریم.
- نمی‌خوای بیاریش پایین؟
- یه گابلینه! - خب؟
- من برم نزدیکش،
زن و بچه‌هام نمی‌ذارن برم تو خونه.
- منم همینقدر از گابلین‌ها متنفر بودم.
- بوشون، آره.
اگه دوست داری بیارش پایین.
- نه.
- پس بریم سراغ قایق‌های ماهیگیری.
تو باید خودت تحقیقات رو رهبری کنی.
- تو کی هستی؟
من کجام؟
- تو اینجایی. برزخ.
من نقشه‌کش هستم.
تو منو به عنوان مرگ می‌شناسی.
- من مُردم. - تقریباً.
هنوز تصمیم نگرفتم.
- منتظر چی هستی؟
- سرم شلوغ بوده و تو داشتی منو فریب می‌دادی.
- یه انبار خالی و دنبال چیزای بیشتر.
به نظر میاد داری خودت رو برای یه سفر آماده می‌کنی.
- یه دیدار از طرف شکارچی گابلین.
واقعاً روز عجیبیه. - هوم. خیلی رسمی.
- آوازه‌ت داره بیشتر میشه،
دیگه با اسم‌های دیگه‌ای می‌شناسنت.
- جدی؟
- یه زمانی سال‌ها پیش
موقع سلام کردن به مردم حتی لبخند می‌زدی.
الان فکر می‌کنم ترجیح میدی
اسم و گذشته‌ت یه راز باشه.
- برای کار خوبه. همه چی رو ساده نگه می‌داره.
- باعث ناراحتی میشی. این چه فایده‌ای داره؟
گابلین‌ها بوت رو می‌شنون و از شهر فرار می‌کنن.
- ترجیح میدم تو روستا شکارشون کنم.
- شکار.
خوشحالم می‌بینمت.
- منم همینطور.
چی شده؟
- این روزا عاقلانه‌ست که مواظب قدم‌هات باشی.
- به نظر یه هشدار میاد.
- گابلین‌ها برای بعضی‌ها طلا و نقره معنی میدن.
شاید بهت پول بدن که بکشیشون،
ولی این به سود بقیه ضرر می‌زنه.
خیلی خوب شدی.
بهتر از اونی که فکر می‌کنم شهر انتظار داشت.
تعجب نمی‌کنم
اگه بعضی‌ها آدم اجیر کنن که تو رو بکشن.
تو ایلیاد مشتری‌های زیادی داشتم. چیزای زیادی شنیدم.
- مشتری‌های زیادی که دوست دارن رزماری بخرن؟
- گیاه خیلی معمولیه.
کاربردهای مختلفی داره. همه جور مشتری.
- خب، کی خالص‌ترین و بهترینش رو می‌خره؟
- این یه گپ دوستانه نیست، نه؟
- منظورت چیه؟
- داره شبیه بازجویی میشه.
- شکارچی گل عزیز من، خیلی تندخو شدی.
- محتاطم.
هر گلی خار داره. ناراحت نشو.
- رزماری خار نداره.
- خیلی خوب.
از من اسمی نمی‌شنوی.
- فهمیدم مغازه‌ت رو بستی.
یه گلبرگم پیدا نمیشه، و تو اینجایی
انگار هیچی نداری می‌چینی، عجیب رفتار می‌کنی.
- من عضو صنف شکارچی‌ها هستم.
آسیب زدن به اعضای دیگه ممنوعه.
- تو با گابلین‌ها معامله می‌کنی.
- نه، نمی‌کنم.
یه بار دیگه دروغ بگی
زبونت رو می‌برم.
- نمی‌کنم. نه مستقیم.
- به اندازه کافی مستقیم هست.
اسطوخودوس داری؟
- اگه بقیه با گابلین‌ها معامله می‌کنن،
به من مربوط نیست.
نمی‌تونم مسئول باشم. من مسئول نیستم.
- زنده بودن بهتر از مرده بودنه. نیست؟
- بیا دیگه، من فقط بهت هشدار دادم که
مراقب قدم‌هات باشی.
اسمی نمیگم، فقط وقتی بتونم راهنمایی می‌کنم.
- من همیشه مراقب قدم‌هام هستم.
اسم.
- نمی‌تونم. تموم کردم.
- پس نباید سخت باشه.
- نمی‌دونم چی شده.
ولی از آخرین باری که طاعون اومد تا حالا
اینقدر رزماری نفروخته بودم.
صنف‌ها انبار کردن.
همه می‌دونستن چی داره میاد.
صنف‌ها قبل از مردم می‌دونن.
یه چیزی داره اتفاق می‌افته.
سفارش از همه جا، به زور می‌رسیدم بهشون.
و حالا، حالا تموم کردم.
- و کجا می‌ری؟
- خواهش می‌کنم، ولم کن.
شکارچی‌ها به زودی شکار میشن.
- پس جواب داد؟
- اوه آره، تا لحظه آخر جواب داد،
وقتی که حواست پرت کمک کردن به یکی دیگه شد
تو میدون جنگ.
برای همینه که اینجایی.
- معلومه. - نه کاملاً.
زندگی و مرگ تو ستاره‌ها نقشه‌برداری شده.
ستاره تو دیگه اونجا نیست.
با فریب دادن من، خودت رو فریب دادی.
- پس، کجا باید برم؟
- هیچ‌جا.
تو اینجایی، برزخ، برای همیشه.
- ولی...
- ولی من یه معامله برات دارم.
- خاکستر یک زندگی که زودتر تموم شد حالا
لمست می‌کنه،
تا گذشته با اکنون در هم بپیچه،
تا بتونی به ماورا بری.
مرده‌های زیادی.
بدون شجاعت تو، شاید من اینجا نبودم.
- آب.
اوه، کار خسته‌کننده‌ایه، این مردن.
- باید بکشمت. این کار منه.
صنف نگهبانان مقبره باید مطمئن بشه که هیچ مرده‌ای
برنگرده تا به زنده‌ها آسیب بزنه.
برای ترسوها، باید هوشیار باشی.
اونایی که وانمود به مردن می‌کنن
یه میخ تو قلبشون یا یه داس تو چشمشون می‌خوره.
- هر کاری باید بکنی بکن، ولی من ترسو نیستم.
من مُردم، و دوست ندارم دوباره این کارو بکنم.
پس، شاید
من باید تو رو بکشم.
یا می‌تونیم برقصیم.
ترسو.
وقتی خودت تو خطر نیستی راحته که به بقیه بگی ترسو.
به این فکر کن.
- بیا ساده‌ش کنیم.
سه نفرتون صبح سیر خوردین.
دو نفر بلد نیستن درست خودشونو بشورن، و...
- اوه. خیلی زرنگی.
همینو می‌گفتن.
"سه تا کمان، پنج تا تیغه، دو تا نیزه؟
شاید کافی نباشه،" می‌گفتن.
- موقعیت خوبیه.
- چی؟
- سه تا کماندار تو یه مثلث.
- جدی؟ - تیغه‌ها نزدیک.
- تو آموزش نظامی دیدی.
اگه زنده بگیرمت، جایزه‌م دو برابر میشه.
- من عضو صنف شکارچی‌ها هستم.
تحت حمایت پادشاهم.
- تو قبلاً عضو بودی.
عضویتت باطل شده.
ظاهراً دوست داری گابلین‌ها رو بکشی، نه شکار کنی.
- من به شهر خدمت می‌کنم.
- نه، نمی‌کنی.
فرماندار بلادهورن صبح اعلامش کرد.
به زودی گابلین‌ها حقوق برابر با ما خواهند داشت.
برای همینه که ما اینجاییم.
تو الان یه مجرمی، با جایزه روی سرت.
ظاهراً صبح یه گابلین رو کنار سنگ‌های بزرگ دار زدی.
- من گابلین‌ها رو دار نمی‌زنم. - اوه، بس کن.
دروغات رو برای یکی بگو که براش مهم باشه.
راه فراری نیست.
- تو راه من، فراری نیست. فقط مرگ.
شاید هنوز زنده بمونی.
زخم رو فشار بده.
تو، از طرف دیگه...
مطمئنم حالت خوب میشه.
باید بدونم کی فرستادتتون.
- بهش نگو. بهش نگو.
- بگو، وگرنه می‌بینیم روده‌هات چقدر درازن.
- تو یه هیولایی.
- اوه، اینو کسی میگه که الان با چند نفر دیگه
بهم کمین کرد.
- همه شنیدیم درباره کارهایی که می‌کنی.
کارهایی که با گابلین‌هایی که باهاشون می‌جنگی می‌کنی.
قاضی،
رئیس صلح، و تبردار همه با هم.
تو هیچ فرقی با بقیه نداری-
- نه، بهش نگو! بهش نگو.
- دیر شده. از درد بیهوش میشه.
داره می‌میره. می‌بینی؟
تو اونی هستی که باید بهم بگی.
- از صنف نانواها.
- شما از صنف نانواها نیستین.
- آره. همه‌مون از صنف صلح‌بانان هستیم.
- صنفتون جایزه قبول کرده؟
فکر می‌کردم در شأنتون نیست.
- جایزه نبود،
یه درخواست همراهی بین صنفی بود.
نانواها خواستن همراهیت کنیم داخل.
یا، فکر کنم، باید نگهبان‌ها رو درگیر کنم.
- شما به من حمله کردین.
- باورم نمی‌کنی؟
تو کیف رو نگاه کن.
توش یه پای پیدا می‌کنی. یه دونه خوب.
مال خودم رو نگه داشته بودم.
علامت اونا روشه، می‌بینی؟
با پای بهمون پول دادن.
هر کدوم یه دونه کامل.
سرنا برای جور کردن معامله دو تا گرفت.
- سیر.
- فکر کنم الان مال خودمو بخورم.
- نه. نمی‌خوری.
- چرا نه؟
- داری می‌میری.
اون نیزه صاف از وسطت رد شد.
وقتی یه طرف رو گرفته بودی، از اون طرف خونریزی کردی.
- ولی تو...
- اوه. بهت امید دادم.
حالا ازت می‌گیرمش.
یه اسم بهم بده.
- خواهش می‌کنم.
- اون یه تابوت جنگجوئه.
- از کجا می‌دونی؟
- مثل تابوت پسرمه.
آخرین کاری که من و زنم با هم کردیم
این بود که تأیید کنیم خودشه.
- این یکی علامت داره که باید بره شهر بک‌واتر.
- گزارشت رو به صنف نگهبانان مقبره دادی؟
- البته.
- معلومه.
احتمالاً فردا بعد از بررسیش
تنبیهم می‌کنن.
یا بدتر. - خب، ما یه کپی لازم داریم.
ببرش کلبه نگهبانی.
ما باید بریم خلیج ماهیگیرها.
کار مهمی داریم. وقتی باهات حرف می‌زنم وایسا!
- باید می‌کشتمش.
این اولین قانونه!
من فقط.
- هر چقدر هم آموزش ببینی فایده نداره
تا وقتی که واقعاً اتفاق بیفته.
- من مسئول فرار کردنش هستم.
- آره، هستی.
حالا، گزارشت رو ببر کلبه نگهبانی.
قهر و گریه به هیچکس کمک نمی‌کنه.
- یکم تند بود. - نه واقعاً.
- من نمی‌پرسیدم. داشتم می‌گفتم.
- یه کاری داری، انجامش بده. ساده‌ست.
- اینطوریه؟
- من سهم خودم از معامله رو انجام دادم.
وقتشه تو سهم خودت رو انجام بدی.
- آدم همینطوری نمی‌تونه بره تو خونه صنف نگهبانان مقبره.
- چرا نه؟
- اول باید بدونی کجاست.
رازداریشون افسانه‌ایه.
- باید همینطور باشه. مرگ رازهای زیادی داره.
- این یکم زمان می‌بره تا عادت کنی.
- این یکم طول می‌کشه تا بهش عادت کنی.
چطور خونه‌شون رو پیدا کنم؟
می‌تونم یکی رو بکشم.
- اگه وقت مرگش نباشه، نمی‌تونی.
- ولی پیدا کردن یه جسد تازه آسون نیست.
- من تو رو از برزخ برنگردوندم
چون این کار آسون بود.
تمرکز کن و کشش مرگ رو حس کن.
همه جا دور و برته.
من حس‌هات رو نسبت بهش بیدار می‌کنم.
- حسش می‌کنم. کشش رو.
نگهبانان مقبره صحنه مرگ رو نگهداری می‌کنن.
شاید بتونم ازشون بازجویی کنم.
- خوبه.
- چرا باید اینجا زندگی کنی؟
سرد و رقت‌انگیز.
- تجارت.
بعد از یه روز طولانی ماهیگیری،
خلیج ماهیگیرها به ملوان‌ها اجازه می‌داد
صیدشون رو نگه دارن،
تا برای بازار فردا خنک بمونه.
اینجا خیلی زود ساخته شد.
این همه آدم یعنی مسافرخونه، میخونه،
غذاخوری و البته، بروکراسی اومد.
برای ما خوبه، خیلی منظم و فوق‌العاده امنه،
چون همش توسط صنف دریا مدیریت میشه.
- مادرم همیشه با علاقه
از بازار آبی معروف حرف می‌زنه.
- اون روزا گذشته.
دزدی دریایی رایج بود. خوب شد که تموم شد.
نگهبان هاتسپور دست راستش رو به یه پری دزد دریایی باخت.
موجودات وحشتناکی.
اگه یه صنف خوب اداره بشه، به نفع همه‌ست.
وقتی می‌فهمی بد اداره میشه که
بعضی‌ها خیلی زیاد دارن و بقیه خیلی کم.
صنف دریا نعمت‌هاش رو با همه تقسیم می‌کنه،
و عضو بودنش باعث افتخار بزرگیه.
رقت‌انگیز نیست، اصلاً.
- به خورشید و ماه قسم.
- ارزش تحمل سرما رو داره، مگه نه؟
- این یه عبوره.
یه پیرمرد این نزدیکی مرده.
روحش رفته، سریع رفت، خوشحال مُرد.
حس کردن اولین، همیشه سخت‌ترینه.
دیگه متوجهش نمیشی.
- و شادی می‌مونه، انگشتای مرگ رو متوقف می‌کنه.
حماقته اینطور بودن،
هر چی شادتر باشی، سریع‌تر میری.
- خیلی دقیق.
- برای همینه که جادوگرای روح فقط می‌تونن با ارواح ناشاد ارتباط بگیرن.
- درسته. من از همچین روح‌هایی استفاده نمی‌کنم.
هر چی بیشتر بمونن، قدرتشون براشون بیشتر میشه.
این مرگی نیست که تو حس کردی. این یکی دیگه‌ست.
- من اینو حس نکردم.
- یکی روحش رو دزدیده.
این درست نیست. خیلی اشتباهه.
- یه نگهبان مقبره به زودی میاد، بی‌شک.
همیشه سریع میان، برای مرگ‌های غیرمنتظره.
- چی شده؟
- دختر بیچاره باید لیز خورده باشه، فکر کنم.
ارتفاع زیادی بود. مرگ وحشتناکی.
می‌شناسیش؟
- شاید. - پس همینجا بمون.
نگهبانای مقبره تو راهن،
می‌خوان باهات حرف بزنن.
چیکارش کردی؟ - هیچی.
نگهبان، برو اون جسد رو برگردون!
تو! همینجا بمون.
نگهبانای مقبره می‌خوان باهات حرف بزنن،
بفهمن چطوری باعث شدی اون جسد فرار کنه.
- دومین جسدیه که دیدم می‌رقصه
از وقتی این نیروهای جدید ترسناک اومدن.
هیچوقت از محلی‌ها خرید نمی‌کنن، حتی باهات حرف نمی‌زنن،
و هر روز بیشتر میان.
- چی شده؟
- اون دختر باید خودکشی کرده باشه،
اگه وقت مرگش نبوده.
روحش لحظه مرگش دزدیده شده،
و حالا روانش گیر افتاده، سعی می‌کنه بیاد بیرون.
برای همینه که جسد رقص مرگ می‌کنه.
روانش نمی‌تونه فرار کنه
تا وقتی روحش هنوز تو این قلمروئه.
- آره، اون فروش مال منه.
دفترم رو برات چک می‌کنم.
- خیلی لطف می‌کنی.
- می‌تونم بپرسم چرا بریدیش؟
طناب خوبی مثل این باید یک چهارم عمر دووم بیاره.
- اسلحه قتله.
- خب، این معنی نمیده.
- چرا؟ - این یه طناب روغنی دریاییه.
برای سفرهای طولانی خوبه.
سنگینه، ولی شناوره.
طناب خوبی برای کشتن چیزی نیست.
به هر حال، نیازی نیست دفتر مجوزهام رو نگاه کنم.
همین الانم می‌تونم بهت بگم، گرونه. خیلی.
- خب؟
- اینجاست، درست پایین صفحه، و...
یه صنفه.
من نباید اطلاعات خریدهای صنف رو به اشتراک بذارم،
حتی با نگهبان‌ها.
- من باید اطلاعات کسایی که
سلاح‌های قتل رو تأمین می‌کنن به اشتراک بذارم.
بدم میاد که اینو فراموش کنم.
تعلیق 24 روزه تجارته، مگه نه؟
برای تحقیقات صنف.
- بله، فکر کنم همینطوره.
24 روز. بله.
- به من میگن تسکر چون وظیفه رو انجام میدم،
و خوب انجامش میدم.
هیچوقت کاری نکردم که به دردسر بیفتم،
حتی یک بار هم از وقتی از بک‌واتر اومدم.
هیچوقت.
- خب، بهت میگم چی تسکر.
تو برگرد به روغن زدن طنابت،
و من دفترت رو برات می‌بندم.
- خب؟
- می‌بینم نشان صنف شکارچی‌ها رو داری، نه؟
می‌دونم بعضی‌ها از اومدن به اینجا، خونه ساکت، خوششون نمیاد.
من فقط یه بار قبلاً اومدم.
سه بار، اگه راستش رو بخوای.
من موش شکار می‌کنم.
می‌خوام با پیدا کردن لونه‌هاشون اسمی در کنم.
اگه بیشتر از یه هفته طول بکشه، میام اینجا.
یه نشان کامل برای حقیقت یه چیز.
اگه زیاد بیام اینجا به زور خرجم در میاد.
ولی سرمایه‌گذاری روی اعتبارمه.
به نظرم باید کمتر بهشون پول بدن.
یا حداقل برای ما تازه‌کارها ارزون‌تر کنن.
- می‌دونی یه پیشگو چطور قدرتش رو می‌گیره؟
- باهاش به دنیا میاد.
ولی بهاش اینه که هیچی نمی‌شنون.
بهم گفتن اگه بچه‌ای داشته باشن که بتونه بشنوه،
می‌ذارن یه هزارپا بره تو گوشش و اونقدر بخوره
تا دنیا ساکت بشه،
فقط برای اینکه ببینن مهارتش رو دارن یا نه.
وحشیانه‌ست.
- و اکثراً ندارن.
- ولی بازم تو خونه ساکت کار گیرشون میاد، نه؟
خوش‌شانس‌ها.
- بهای سنگینی نپرداختن؟
که لایق احترام باشه؟
حقیقت به اندازه‌ای که کشنده‌ست با ارزشه.
- کشنده؟
- تو عضو صنفی، جوون و تازه‌کار.
مهارت‌هات رو تقویت نمی‌کنی، بلکه تقلب می‌کنی.
اعتبارت رو با دروغ می‌سازی.
به خودت و صنف ما بی‌احترامی می‌کنی.
هیچ عضو صنفی نمیاد اینجا، مگر اینکه باید دروغی رو فاش کنه.
شنیده بودم شایعه‌هایی که صنف
عضو شدن رو خیلی آسون کرده.
تو مدرکشی.
می‌دونی مجازات جعل-
- باشه، برو جلو. نوبت توئه.
- خفه شو.
می‌دونی مجازات جعل گزارش شکار چیه؟
مرگ.
ما قدیمی‌ترین صنف به یه دلیلی هستیم.
ما ارزش‌هامون رو تا پای مرگ حفظ می‌کنیم.
عقیده رو بخون.
- جایی که وحشی سرگردانه و باد می‌غره،
هیچکس...
هیچکس نباید از شکار طعمه منحرف بشه.
- تو منحرف شدی.
برگرد به شکارت، موش‌گیر.
حرفی برای گفتن داری؟
- باید عجله کنیم.
- گفتن باید با یه نگهبان مقبره حرف بزنم.
باید صبر کنیم.
از اینکه منو منتظر می‌ذاری لذت می‌بری، نه؟
- حقیقت منتظره.
در عوض، رازی رو به بقیه خدمت کن.
طومارت رو به یه ریسمان ببند،
و بدون حقیقتش باید از آزمون بگذره.
نگران نباش، نمی‌تونم بخونمش.
ولی حس می‌کنم ریسمان خوشحاله.
حقیقت رو ببین.
چکمه‌ت رو بذار رو زمین.
خوبه.
- قبل از اینکه این شیء رو بگیرم-
- بدان که حقیقت- - بدان که حقیقت
تنها چیزیه که می‌تونم بگم.
هیچ کلمه دیگه‌ای امروز نمی‌تونه بیاد.
- بدان که حقیقت.
- هیچ سوال دیگه‌ای. - هیچ سوال دیگه‌ای.
- هیچ گمانه‌زنی، همه چیزی که خواهی شنید
بیان حقیقته.
- همه چیزی که خواهی شنید کلمه-
- هیچ کلمه دیگه‌ای- - بیان حقیقته.
- دستت رو از پرده رد کن.
- همه- - و به سوال فکر کن
و تو ذهنت شکلش بده.
- و به سوال فکر کن.
- دست دیگه‌ت رو روی شیء بذار.
و سه‌تایی‌مون منتظر می‌مونیم.
- و به سوال فکر کن.
تو ذهنت شکلش بده. - و سه‌تاییمون.
- دست دیگه‌ت رو روی شیء بذار-
- برای حقیقت، می‌تونیم پیدا کنیم.
- پیدا خواهیم کرد.
برای حقیقت...
- امروز این کجا سفر کرد؟
- نه، خیلی دور نرفت.
خیلی دور نرفت.
یکی پوشیدش، طلوع خورشید رو روی سنگفرش‌ها دید.
- طلوع روی سنگفرش‌ها.
- تو سایه‌ها موند،
از خیابون ویکر شهر رو طی کرد.
- خیابون آنویل. - خیابون آنویل
تا یه ساختمون. - خیابون آنویل.
- صنف نانواها.
نه! نه!
صنف، اه...
- از شهر بیرون، به جنگل.
- مردها از شهر بیرون، به جنگل.
- به جنگل. - این حقیقت توئه.
- به دستت. - از شهر بیرون-
- این حقیقت توئه. - به جنگل.
- ولی یه تیکه رو جا انداختی.
ولی مشخصاً نمی‌تونی صدامو بشنوی.
- سکوت! میوه سخن ممنوع است.
تعظیم کن و برو.
- عشق دیگری. برگرد.
- طوفان‌های تاریک. - طوفان تاریک.
- قلبت رو گرفت و گابلین‌ها جنگیدن شروع تازه‌ت بود.
- طوفان‌ها تکه تکه‌ت کردن.
- گابلین‌ها جنگیدن- - مرگ
هنوز تو چشمه.
گم شده- - گم شده.
- از تو ستاره راهنمات.
- تیغه‌ت رو نگه دار. - تیغه‌ت رو نگه دار.
پایان نزدیکه.
- یه فرصت آخر داری که تیغه‌ت رو برگردونی.
- جرأت نکن خطر رو در آهن بکشی.
- همه چیز از دست میره وقتی خشم رو حس می‌کنی.
یه فرصت آخر داری که صفحه رو برگردونی.
داستان‌ها جاری میشن...
- و اغلب به بیراهه می‌رن.
- زندگی از دست میره-
- وقتی امید می‌میره.
- خب، این بود-
- برو.
- این بیماری رقص توسط خارجی‌ها ایجاد شده.
- فکر می‌کنی اون باعثش شده؟
- شاید یه جادوگر باشه.
بدتر، شاید یه استاد روح باشه.
- شاید داره قدرتش رو جمع می‌کنه که همین کار رو با ما بکنه.
- اونا مسلحن. تو نیستی.
تو یکی هستی. اونا خیلی.
مرگ به سمتت کشیده میشه.
- آره. حسش می‌کنم.
- می‌خوای صبر کنی تا تبدیل به یه عامی رقصنده بشی؟
باید همین الان متوقفش کنیم، برای همیشه.
- ضربه مرگ رو حس می‌کنی
قبل از اینکه فرود بیاد مثل همیشه.
این بیشترین کمکیه که می‌تونم بکنم.
- فهمیدم.
چرا تأخیر؟ مشکلی هست؟
- آره، تو. هیچکدوم از محلی‌ها نمی‌شناسنت.
همه ما دختره رو می‌شناسیم. چیکارش کردی؟
- هیچی.
خیلی نزدیکه.
دارن دورم می‌کنن. باید یکم فضا باز کنم.
این به اندازه کافی تیزه که بره
از چشم‌ها تا مغز، مرده.
- نمی‌تونی این کارو بکنی. وقت مرگش نیست.
- اوه، بیا. الان بهم میگی.
پس من استخدام مرگم ولی اجازه کشتن ندارم. باشه.
- نمی‌تونی اونا رو بکشی، ولی اونا می‌تونن تو رو بکشن.
- خب، اگه فقط می‌خوای متوقفم کنی
وقتی می‌خوام یکی رو بکشم،
بهتره اصلاً زحمت نکشم.
و مطمئن باش، هر چی بگیرم همونقدر پس میدم.
- بچه‌بازی درنیار. - بچه‌بازی؟
- مرگ الان به سمتت کشیده میشه. حسش کن.
- تو یه مرد مرده‌ای.
- اوه، باکلاس. - اوه، خفه شو.
- پشت سرت. تمرکزت رو حفظ کن.
وقت مرگش نیست.
- باشه. از جنگیدن با قوانین تو خوشم نمیاد.
مال خودم رو ترجیح میدم.
قانون اول، اول بچرخ.
- منتظر کمکی می‌مونیم. - من...
- وقت مرگ اونا هم نبود.
- چقدر زیاد.
- اون یکی‌ها هم کار تو بود؟
- نه. من...
- این فراتر از قدرت‌های یه فانی معمولیه.
- این دیوونگیه.
تو با ما میای.
تو پرداخت می‌کنی برای- - پیشنهاد می‌کنم دنبالشون بری.
- تو با ما میای.
- تو نمیای.
- این کار من نیست.
شرارتی مثل رقص مرگ فراتر از توانایی‌های منه.
شکستن تک تک استخون‌های بدنت نیست.
اگه یه ثانیه دیگه از وقتم رو هدر بدی،
کاری می‌کنم خون بیاد، بشکنی و ناله کنی
قبل از اینکه باهات تموم کنم.
این راضیت می‌کنه، آقا؟
- پیدات می‌کنیم. تاوان کاری که اینجا کردی رو میدی.
شماها، با من بیاین.
نمی‌تونیم بذاریم نگهبان‌ها برقصن.
باعث شرمندگی همه‌مون میشیم.
- تو.
- من هیچی درباره گابلین‌ها نمی‌دونم.
خانه قایق باهاشون کار نمی‌کنه.
هیچوقت نمی‌کنیم.
هیچکس تو آنویل- - می‌تونم بو بکشم
که داری دروغ میگی.
- کی همچین چیزی میگه؟ همین الان بگو.
- نه، واقعاً می‌تونم بو بکشم که داری دروغ میگی.
- چی؟
- رزماری. خیلی زیاد.
- من...
من بوش رو دوست دارم.
یه مرد نمی‌تونه بو رو دوست داشته باشه؟
- گابلین‌ها تو قبیله‌ها کار می‌کنن.
هر معامله‌ای که باهاشون داری شاید برای تو مزیت باشه،
ولی بخشی از یه نقشه بزرگ‌تر توسط اوناست.
هیچوقت نمی‌تونی به یه گابلین اعتماد کنی.
- نمی‌تونی به انسان‌ها اعتماد کنی.
- چند تا داری؟
فکر می‌کنی داری ازشون محافظت می‌کنی،
ولی وقتی این سوال بعدی رو بپرسم، می‌کشنت.
ملکه انسان دروغ میگه،
خوک‌ها رو چک می‌کنه.
داره خشخاش می‌ترکونه.
همه انسان‌ها می‌خوان. اونا با کلمه‌هاشون پژمرده میشن.
- اول باید از من رد بشی.
- یادته اولین بار کجا این گابلین رو دیدی؟
باید مدت‌ها پیش بوده باشه. - گابلین.
دارن به ما گفت نمی‌خواد حقه‌باز اینو بدونه.
به حقه‌باز نگو.
حقه‌باز داره فریبمون میده تا گابلین‌های بیشتری پیدا کنه
و همه‌مون رو بکشه.
نه. - این اسلیتره.
- نه. - قاتل گابلین‌ها.
- نگو. فکر نکن، حتی بهش فکر نکن.
- چی؟ - نه.
نباید بگی، نباید فکر کنی. - یادمه
انگار همین دیروز بود و هیچوقت نمیگم.
- دیر شده. - وایسا.
وایسا، نه. - اسلیتر سنگ
وایورن رو داره.
- بهش اجازه میده به افکارت گوش بده،
وقتی خزنده میشه، اسلیتر.
فکر نکن. از فکر کردن دست بکش.
باید متوقف بشی.
انسان‌های احمق، همیشه ما رو به دردسر میندازن.
نمی‌تونی منو بگیری، انسان‌های کند.
- یه گندکاری داری که تمیز کنی.
کار رسمی صنف شکارچی‌ها،
چه خوششون بیاد چه نه.
- این چه شیطنتیه؟
باید بریم. - چی شده؟
- هیچ ایده‌ای ندارم، ولی وقتی حسم میگه حرکت کن، حرکت می‌کنم.
- وایسا. این راه به سمت صنف نانواهاست.
فکر می‌کنی من احمقم؟
من این راه‌های پشتی رو می‌شناسم.
من تو امیا مستقر بودم، شش ماه آموزش پایه داشتم.
18 ماه تو گروهان نزدیک. بس کن.
- بهت میگم کجا بری.
- نه، تو راه رو نشون بده. زنده می‌مونی.
این معامله‌ست. - نمی‌خوام.
- همه‌مون داریم کارهایی می‌کنیم که الان دوست نداریم.
- نه. منظورم اینه، نمی‌خوام برگردم اونجا.
- چرا نه؟
- قسم خوردم که به صنف درست خدمت کنم و از قوانینش پیروی کنم،
ولی قوانین رو شکستم.
برام مهم نیست چون، چون اونا اول شکستن.
- منظورت چیه؟
- گابلین‌ها. - منظورت از گابلین‌ها چیه؟
- اونا صنف رو کنترل می‌کنن.
- چی؟
- یه سنگ جواهر دارن.
دارن استاد صنف ما رو کنترل می‌کنن.
- کنترل. - اون یه استاد روحه.
گاهی برای یه نگهبان مقبره مفیده.
یه چیز خوبه، ولی این بار نه.
نه الان. نه اینجوری.
- این همونیه که دنبالشیم.
- این چیه؟
چی شده؟
می‌تونی بهم بگی، الان در امانی.
- باورم نمی‌کنی.
- خوشحالم که اومدی.
- فکر می‌کردی نمیام.
- همه راه‌ها امروز نامشخصن.
- بیا دیگه.
تو بزرگترین راهنمای روحی هستی که می‌شناسم.
- چاپلوسی نکن.
- چاپلوسی.
این حقیقت نیست که تو سرنوشت ما رو می‌دونی
به همون راحتی که می‌دونی درباره چی خواب می‌بینیم؟
این حقه‌ای بوده که برات ثروت بی‌حد و حصر آورده.
ولی بله. بریم سر اصل مطلب.
طوماری که فرستادی رو بررسی کردم
و درخواست‌های جدیدت
فراتر از توان چاپلوسی برای درکه.
دعوت کردنم به اینجا بهتره شامل کمین کردن برای من نباشه
برای بیشتر از چیزی که قبلاً می‌خوای.
- من تو رو اینجا دعوت کردم تا اتحاد بین صنف‌هامون رو
رسمی کنم و بهت فرصت بدم
که ثروت قابل توجهت رو بیاری و از رشد ما حمایت کنی.
- چه رشدی؟
- تنهامون بذارید.
دنیا قراره تغییر کنه.
دیگه نمی‌تونه چیزی که داره اتفاق می‌افته رو مخفی نگه داره.
من می‌تونم از صنفت استفاده کنم، اورسولا، پول‌هات، اعضات.
یا برای ما کار می‌کنی یا اصلاً کار نمی‌کنی.
- این شبیه تهدیده.
- درسته. تهدید از طرف یه رئیس صنف به یکی دیگه.
هیجان‌انگیزه.
- این ملک خصوصیه. برو بیرون.
- من یه شکارچی با مأموریت رسمی از صنف شکارچی‌ها هستم.
- من از این مأموریت خبر ندارم.
به عنوان استاد صنف نانواها، خیلی سرم شلوغه.
می‌تونی با دفتر تماس بگیری برای وقت ملاقات، شکارچی.
- این شکارچی گابلینه.
آوازه‌ت پیش از خودت رسیده.
- بی‌رحم و ظالم. آوازه خوبیه.
- با یه سوال ساده اومدم.
- ما اینجا گابلین نداریم.
- من می‌رم. اجازه میدم راحت‌تر صحبت کنید.
- مثل تو نیست.
- این شکارچی با مرگ وسواس داره و با این حال
مرگ دنبال توئه.
روحت داره درد می‌کشه، شکارچی،
نزدیک بودن بهت دردناکه.
- بوی رزماری میدی.
- میدم؟
- داری درباره چی حرف می‌زنی؟
- روغن رزماری؟
کی ازت می‌خره؟
- چی؟
این چیه؟ چی شده؟
- سروان تو بلوک.
- اونایی که شیفتشون تموم میشه.
رقصیدن، گزارشی هست؟
- یکی یکی.
- لازم نبود شیفت بگیرم که ببینمش، سروان.
همه جا هست.
گروه‌ها دارن تشکیل میشن. - در حال رقص؟
- اگه بشه اسمش رو رقص گذاشت. جمعیت تشنج‌زده.
- ساکت شید، خفه شید.
- استخون‌های گمشده چی؟
خب؟ - گزارش‌هایی بوده،
وقت نداشتیم پیگیری کنیم.
منتظر شیفت بعدی بودن.
- وقت نداشتن.
- روز طولانی‌ای بوده. شیفت تمومه.
- نه، روز قراره طولانی‌تر بشه. آماده شید.
می‌خوام همه نگهبان‌ها با یونیفرم تو خیابون‌ها باشن،
بدون استثنا.
یه چیزی داره اتفاق می‌افته.
مردم باید یه حضور محکم ببینن.
اون گزارش‌ها رو بررسی کنید، مستقیم بیاید پیش من.
- کجا خواهی بود؟
پشت با پاهات بالا؟
- من باهاتون میام
و نیزه اورکوس رو هم میارم.
- نیزه اورکوس. خب، فکر می‌کنی اینقدر جدیه؟
- این بوی جادو میده.
اگه وقتی برای استفاده از سنگ‌های جواهر باشه، همین الانه.
اگه زمانی برای استفاده از سنگ‌های جواهر باشه، همین الانه.
به عنوان سخنگوی نگهبان، انتظار دارم تو بکارش بگیری.
می‌تونی اون قدرت رو آزاد کنی.
- من تا حالا انجامش ندادم.
- ما هیچوقت آماده نیستیم تا دقیقاً لحظه‌ای
که بهمون نیاز هست.
این زمان توئه. نیزه رو بردار.
- باید اینجا نگهبان باشه.
- حالا مراقب باش، کلمات سلاحن.
عاقلانه به کارشون بگیر.
یا یه روز پیدات می‌کنم،
و اون سه کلمه کوچیک رو میگم.
- روغن رزماری تو کل شهر فروخته میشه.
بین مردم یه جوک رایجه،
مگه نه، که ما روغن بیشتری می‌فروشیم نسبت به نانوایی؟
- من باید برم.
- تو بمون. تو منو اینجا دعوت کردی.
خب، این جوک نیست. یه حقیقته.
عصاره یه چیز وقتی رقیق میشه
ده برابر ارزش قبلیش می‌ارزه.
حقه اینه که با یه چیزی رقیقش کنی
که روغن ارزون‌تری باشه.
من با گابلین‌ها معامله نمی‌کنم.
شک دارم؟ آره.
صنف نگهبانان مقبره،
اونا به ما روغن تحویل میدن و در عوض
ما بهشون روغن رزماری تحویل میدیم.
- که شما خوب براش پول دادید.
- آره، اخیراً خیلی خوب.
- داری منو لو میدی.
- همه چیزهای خوب باید تموم بشن.
اینطور نیست؟
مازوس اینجا واسطه ما با صنف نگهبانان مقبره‌ست.
از وقتی آخرین استاد صنفشون ناپدید شد،
مازوس سریع تو رده‌هاشون بالا رفت.
- من اومدم اینجا که بهت شراکت پیشنهاد کنم.
- شراکت. نه.
بوی معاملات تو بینی این سگ رو
به اینجا آورده.
تو دائماً منو دست کم می‌گیری و صادقانه دیگه خسته شدم.
شایعات درباره کارهایی که اون پایین می‌کنی-
- اون پایین؟
- صنف نگهبانان مقبره
دقیقاً زیر صنف ماست.
- استفاده خوبیه
از زیرزمین‌ها و غارهای متروکه.
- یا ما پوشش خوبی برای کارهای شیطانی هستیم.
- اوه، بسه. بسه.
زمان تو به پایان رسیده.
عضویت این شکارچی باطل شده.
تو اینجا هیچ اختیاری نداری.
صنف‌ها تموم شدن.
گابلین‌ها برامون یه پادشاه لیچ خریدن،
حاکم مردگان و حرص و طمع تو اجازه داد این اتفاق بیفته
درست زیر پاهات، اورسولا.
اینکه نمیشه به گابلین‌ها اعتماد کرد یه ضرب‌المثله.
خب، در واقع، به آدم‌های ضعیف نمیشه اعتماد کرد.
- دارن حرکت می‌کنن.
- کیا؟
- ارتش، ارتش مردگان.
فقط یه بخش کوچیک ازشون دور شهرن.
نگاه می‌کنن.
بعضیاشون تو زمین کار می‌کنن
نگاه می‌کنن، مطمئن میشن که ارتش بدون کشف شدن رشد کنه.
از این طرف میان. بعضیاشون حتماً میان.
- من ازت محافظت می‌کنم.
- نه، نمی‌کنی.
اینجا الان بجنگی، هر دوتون می‌میرید.
- با فکر دوباره، باید یه کار دیگه بکنیم.
- آره، باید یه راهی پیدا کنی.
- می‌تونیم قایم شیم. قایم شیم.
- شاید.
- اونا مردگانن.
نمی‌تونن صداتون رو بشنون، ولی اگه حرکت کنید می‌بیننتون.
- بوی گابلین‌ها رو حس می‌کنم.
به صدام گوش کن.
- همه‌مون رو می‌کشن چون با گابلین‌ها کار کردیم.
- بذار یه راز بهت بگم.
من یه بار با یه گابلین معامله کردم، با پدرم.
نفس بکش. نفس بکش.
به صدام گوش کن. به چشمام نگاه کن.
بهت میگم چی شد.
به کلمات گوش کن. کلمات.
روی کلمات تمرکز کن.
یه روز زمستونی.
من و برادرم، دوقلو بودیم.
چشم‌های یکسان، صورت یکسان.
قانون رو می‌دونستیم. معامله نکردن با گابلین.
ولی من داشتم به اون طرف دریای جادویی فرستاده می‌شدم
تا تو جنگ‌های پری دریایی بجنگم.
درسته. مرگ قطعی در انتظار بود.
برادرم، اوریون.
اون درباره یه گابلین شنیده بود که دنبال دوقلوها می‌گشت.
می‌خواست پیوند رو بگیره،
پیوند خاصی که فقط دوقلوها دارن
و اون رو تو یه سنگ جواهر منتقل کنه.
من اون پیوند رو دوست داشتم، ولی با مرگ قطعی روبرو بودم.
- چی می‌تونه ارزش همچین هدیه‌ای رو داشته باشه؟
- گابلین قول داد
که من می‌تونم مرگ رو ببینم و بشنوم.
به نظر معامله منصفانه‌ای میومد.
همه می‌دونیم گابلین‌ها هیچوقت دروغ نمیگن،
پس می‌دونستیم چیزی که پیشنهاد داد درسته.
ولی هیچوقت نمی‌تونی به یه گابلین اعتماد کنی
چون فقط وقتی مرگ رو می‌بینی و می‌شنوی که بمیری
یا نزدیک به مرگ باشی.
- مراقب باش.
حرکت نکن. - تو مرده‌ای.
- نه در حال حاضر.
ولی من دیدم،
و بنابراین ازم خواسته شد برگردم.
فکر می‌کنم تا تموم کنم چیزی رو که صنف شما شروع کرده.
- باید الان بری.
- باید بریم.
- الان.
- منو پیش گابلین‌ها ببر.
- آماده باش با یه قدرت جدید در این سرزمین روبرو بشی،
چون مرگ داره میاد.
- من از مرگ نمی‌ترسم. من باهاش سر و کار دارم.
- من نفر بعدیم؟
- تا حالا با صنف صلح‌بانان کار کردی؟
- هیچوقت. صنف‌های ما با هم کنار نمیان.
چرا؟
من نفر بعدیم؟
- نه. تو داشتی حقیقت رو می‌گفتی.
من این رو ارج می‌نهم.
- پس باید بریم.
- وقتی طوفان میاد و تو در حال شکاری،
یا باید تحملش کنی و ادامه بدی یا وایسی
و آماده شی باهاش روبرو بشی.
فرار از یه ناشناخته یعنی وارد یکی دیگه شدن.
- شک دارم بتونیم تحملش کنیم.
- موافقم.
این باغ چند تا ورودی داره؟
- فقط یکی.
- پس باید با جونمون ازش دفاع کنیم.
- قطعاً یه چیزی باهاشون مشکل داره.
- تازه داری این رو می‌فهمی؟
- به چشماشون نگاه کن. - بسه!
- چرا داری این کارو می‌کنی؟
بس کن. بس کن، از سر راهم برو کنار.
نیروهای نظامی جدید نمی‌رقصن. برو کنار.
- چی شده؟
- نگهبان‌ها اونجا خواهند بود.
- نگهبان‌ها؟ اینجا یه صنفه.
- نگهبانان مقبره.
- اونا یه افسانه‌ن.
خب، از چی نگهبانی می‌کنن؟
- مردگان.
- این همون کاری نیست که شما نگهبانان مقبره معمولی می‌کنید؟
- ما در برابر برخاستن مردگان نگهبانی می‌کنیم.
- به نظر همون چیز میاد.
- نه.
نه، استادان روح و جادوگران مرگ می‌تونن مرده‌ها رو زنده کنن
با برگردوندن روح به جسم.
مردگان متحرک باید روح دیگران رو بدزدن
تا دوباره زنده بشن.
یک روح اونا رو زنده می‌کنه،
تا به پادشاه لیچ خدمت کنن
و دو روح در جسم یک نفر بهشون اجازه میده
مستقل از پادشاه لیچ عمل کنن.
- صنف شما باید جواب کارهایی که کرده رو بده.
- اتول!
- نگهبان داره رد میشه.
هی، کله استخونی.
- تو یه شهر به این بزرگی،
همیشه موجودات،
مردم یا هیولاهایی رد میشن،
که قبلاً ندیدی.
- ولی اگه دردسر درست کنن،
چطور می‌دونی چطور باهاشون برخورد کنی؟
- صنف شکارچی‌ها همیشه پیشنهاد می‌کنه
کشتن از طریق چشم رو.
ولی اگه چیزی بهم حمله کنه و مطمئن نباشم چیکار کنم،
سعی می‌کنم سرش رو از تنش جدا کنم.
- اتول.
- باید ادامه بدی، کسی که دنبالشیم اینجاست.
- روی زخم فشار بیار.
وقت مرگت نیست.
- یه نگهبان دیگه داره میاد.
نمرده. عجله کن.
- می‌تونی این کارو بکنی.
- دو ماه گذشته.
- و هنوز گزارش خیلی مونده تا تموم شه.
گزارش کامل از اتفاقاتی که اونجا افتاد
سخت به دست میاد.
- خلاصه‌ش رو بهم بگو.
- صنف‌های شهر با گابلین‌ها کار می‌کردن.
یه معامله با صنف نگهبانان مقبره به یه گابلین اجازه داد
یه ارتش از مردگان متحرک بسازه.
جسدش پیدا شد.
تعداد کمی شاهد جلو اومدن،
ولی بیشتر گزارش پر از سواله.
- بسه!
تو بیدار شدی، مثل خیلی‌های دیگه،
با نقاط سیاه تو حافظه‌ت.
خوش‌شانس‌تر از خیلی‌ها که مردن، کشته شدن،
یا که هنوز از رقصیدن دست نکشیدن.
هر چه زودتر این مزخرفات تموم بشه بهتره
سوال‌های بیشتر لازم نیست.
حرف رسمی این خواهد بود، این یه بیماری بود،
یه رقص مرگ.
هذیان بقیه‌ش رو توضیح میده.
- ولی حقیقت اینه که- - بی‌ربطه.
من نمی‌ذارم شهرم با داستان‌هایی از گابلین‌ها،
قیام مردگان و شیطنت صنف‌ها آلوده بشه.
گزارش رو بده به من.
طومار رو بده به من.
- ما باید حقیقت رو بدونیم،
کی اون گابلین رو کنار صخره بزرگ آویزون کرد؟
این کار برای منحرف کردن توجه ما بود.
طناب نشون میده کار کسی بوده که با دریا سر و کار داشته
ثروتمند بوده، طناب خوبی بود.
- این طومار شامل همه شهادت‌های تحت سوگنده؟
کاتبانت هنوز وقت نکردن ازش کپی بگیرن؟
- هنوز نه.
- خوبه. می‌تونی بری.
- مردم باید حقیقت رو بدونن.
تا نفهمیم چطور این اتفاق افتاد-
- این به تو مربوط نیست.
تو یه ابزاری، که باید در جای مناسب استفاده بشی.
- پس، خب،
باید درخواست کنم که نگهبان اتول منتقل نشه
به مکان دورافتاده‌ای مثل ویندشور هیون، قهرمانی‌هاش-
- قهرمانی‌ها. دروغ‌ها.
- تأیید شدن.
- توسط یه بچه بی‌نام.
- ولی زخم‌های روی بدنش.
- نمایش.
- مردم باید حقیقت رو بدونن،
فرماندار بلادهورن.
یکی باید مسئول این باشه.
این تنها نسخه‌ست.
- حقیقت همونیه که ما می‌سازیم، این سیاسته.
- حقیقت مسئولیت سنگینیه.
پس بذار داشته باشیمش.
تو اسکلت‌ها رو استخدام کردی که با پول برای صنف‌ها کار کنن،
پول مهمی برای جایگزینی کشتی‌های تجاریت.
تو اونا رو به عنوان نیروی نظامی استخدام کردی تا جای ارتشی که از دست دادی رو بگیرن.
تو دانسته با گابلین‌ها تجارت کردی،
صدها نفر به خاطر کارهای تو مردن.
- من؟
تو اجازه دادی یه شکارچی گابلین با قتل قسر در بره.
تو نتونستی از مردم ما در برابر سوء مدیریت صنف محافظت کنی.
تو اجازه دادی یه بیماری شیوع پیدا کنه
که مردم تا مرگ رقصیدن.
ما به نگهبان‌ها اعتماد کردیم و به تو اعتماد کردیم.
- ولی- - تو مسئولیت می‌خوای،
می‌تونی داشته باشی.
من بهترین تلاشم رو کردم.
تو فقط شکست خوردی.
برو بیرون.
همسرت حق داشت که ترکت کرد.
تو پسرت رو فرستادی که تو یه جنگ مسخره بمیره.
احتمالاً از جنگیدن تو خیابون‌ها لذت می‌بردی، جنگ‌طلبی.
مالیات‌ها برای پرداخت خسارت افزایش پیدا می‌کنه.
و من حتماً به مردم میگم
درباره اونایی که نتونستن ازشون محافظت کنن.
برو بیرون.
- من چیکار کردم؟
- تو از مالیات حرف می‌زنی، اومدن من مناسبه.
- تو کی هستی؟
چی می‌خوای؟
- نگران نباش، من سیاسی نیستم.
من جایی راه میرم که شیاطین رویا می‌بینن.
- داری درباره چی حرف می‌زنی؟
- جایی که مردگان متحرک از تاریکی خزیدن
در حالی که تو چشمت رو روی یه گابلین بستی.
- آره، ما باید همه نژادها رو دوست داشته باشیم.
- برای همینه که دستور اعدام الف‌ها رو دادی،
قتل عام پری‌های دریایی.
- ما باهاشون در جنگیم.
- پس نه همه نژادها، فقط اونایی که برات ثروت میارن.
- نگهبان‌ها!
- خوابن.
زنده می‌مونن. نه اینکه برات مهم باشه.
فقط تویی، من، و نگهبان بورل
که پشت در گوش میده.
بیا تو.
- پس شما با هم کار می‌کنید.
- نه، ما فقط دنبال یه شکار بودیم.
هر دومون دنبال شکارچی گابلین بودیم.
- نمی‌تونم خیلی بیشتر دووم بیارم.
- تا مرگ می‌جنگیم.
- از کدوم صنف هستی؟
اینجا چه کاری داری؟
- مرگ و مالیات.
چیزی که حتی تو نمی‌تونی راه فراری ازش پیدا کنی.
تو حقیقت رو می‌خواستی، نگهبان، مسئولیت‌پذیری.
- این یه گابلینه که تبدیل به پادشاه لیچ شده.
این بهش اجازه داده از یه سنگ جواهر خیلی نادر
و جادوی روح استفاده کنه تا روح دیگران رو تقسیم کنه
و به مرده‌های قدیمی زندگی بده.
افکار خودکشی رو به ذهن فشار میده،
بعد روح کسایی که تازه مردن رو می‌گیره،
باعث میشه بدن‌هاشون برقصن،
در آرزوی برگشتن روح‌هاشون.
اگه اسکلت‌ها روح رو بمکن،
آزاد میشن که هر جور می‌خوان سرگردون باشن.
تو باید بکشیش، چیزی که مال توئه رو پس بگیری.
- مال من؟
- اون قدرت دوقلوها رو داره.
ولی من سر دوم، بدن دوم یا گابلین دیگه‌ای نمی‌بینم.
تو یه معامله کردی، نه؟
- این مسخره‌ست.
یه پادشاه لیچ، یه افسانه که می‌شناختیمش.
- تو می‌دونستی.
تو اونجا بودی، تماشا می‌کردی که ارتش مردگان شکل می‌گیره،
چون این همون چیزی بود که بهت قول داده شده بود.
- برای چه هدفی؟
برای- - عطش قدرت.
نفرین خیلی از استادان روح.
- من نیستم. - بازوت رو نشون بده.
نشان روح روی توئه، مگه نه؟
- شاگردت مرده.
مازوس توسط شکارچی گابلین کشته شد
به همون دلیلی که من تو رو می‌کشم.
- مازوس؟ دلیل؟
که چیه؟ معامله با یه گابلین.
تو تهدید به مرگ می‌کنی.
حالا بگو، چی می‌خوای؟
برای همین اومدی اینجا؟
- ما دارت می‌زنیم، تا همه بدونن.
- نه.
مرگ اون مال منه.
تو تماشا می‌کنی.
فرماندار یه چیزی رو شروع کرده همونطور که ما کردیم.
امشب پایانش رو می‌بینی
و شروع یه نظم جدید قدرت رو.
- تو کی هستی؟
- ما عدالت در سایه‌ها هستیم.
- تموم کن چیزی رو که شروع کردی.
کشتن پادشاه لیچ همه اسکلت‌هایی رو که
فقط یه روح دارن نابود می‌کنه و رقص میزبان‌هاشون رو متوقف می‌کنه.
- ما قضاوت خاموشیم، ما صنف قاتلان هستیم.
- آره، یه مشت مزدور.
پس چه خبر تازه‌ای هست؟
- هیچ خبر تازه‌ای نیست. یه داستان به قدمت زمان.
- اوه. اوه.
- اوه، بله. - اون چی بود؟
- چی؟
- اونا نمی‌تونن صدای منو بشنون.
این لحظه‌ای هست که فقط مال توئه.
چون تو ضربان‌های قلب قبل از مرگت می‌تونی صدای منو بشنوی
فقط همین یه بار.
یه هدیه در پایان زندگیت.
زندگی‌ای که صرف بردن جنگجوها به قبرهاشون شد،
کشتی‌ها به دریا، ثروت از کسایی که ندارن.
برام مهم نبود تا اینکه شد.
چون تو مرگ رو گرفتی و زندگی دادی.
حالا مردگان سرگردونن.
این اشتباهه، این مرگ رو عصبانی کرد.
- وقت مرگت رسیده.
یه قلب ضعیف. و من شراب رو مسموم کردم.
تو حقیقت رو می‌خواستی، نگهبان، مسئولیت‌پذیری.
مرگ داره تماشا می‌کنه.
مرگ اینجاست.
هر کاری می‌خوای بکن.
ولی اگه این نشان رو پیدا کردی، بدون که مرگ عادلانه بود.
اون نگهبانای مقبره هستن.
خیلی دیر شده.
من به معامله‌م عمل کردم، وقتشه تو به مال خودت عمل کنی.
- من نباید هیچ کاری بکنم.
- تو بهم قول دادی که یه فرصت برای دیدن دوباره‌ش بهم میدی،
این معامله بود.
- تو با مرگ معامله نمی‌کنی، فقط خدمت می‌کنی.
تو همونطور که گفتی دست مرگی.
- چی می‌خوای؟
- تو خدمتت رو به من پیشنهاد کردی.
من قبولشون کردم. تو یه فرصت برای دیدن دوباره‌ش خواستی.
یه فرصت، نه یه تضمین.
- بذار خیلی واضح بگم.
مردگان هنوز سرگردونن.
من خودم رو در ازای تضمین دیدن دوباره‌ش پیشنهاد می‌کنم.
- یه معاوضه، این رو می‌تونم انجام بدم.
خدمتت پذیرفته شد.
همه اسکلت‌های آزاد شده باید شکار و نابود بشن،
تا روح‌هاشون به صاحبان اصلیشون برگردن.
تو اونو می‌بینی، چون مرگش نزدیک میشه.
کشش رو حس کن و دنبالش برو.
- نه!
- تو هیچوقت یه جنگ خوب رو از دست نمیدی.
فکر می‌کردم مردی. درد دارم.
- این عادلانه نیست.
- زندگی هیچوقت عادلانه بوده؟
وقتی جنگ به راه انداختم نبود.
- چیزی که شنیدم درست بود.
- باید دوباره می‌دیدمت.
- معامله‌ت با گابلین جواب داد.
- به یه نحوی.
- فکر نمی‌کردم جواب بده.
بعد از اینکه خدمتم رو انجام دادم،
سال‌ها صرف شکارشون کردم برای
یه بارقه امید که شاید هنوز
کارهای وحشتناکی باهاشون کردم.
- بسه. بسه.
الان اینجایی.
- امروز یکم اسطوخودوس گرفتم.
- مزرعه‌های اسطوخودوس.
- مثل بچه‌ها عطسه می‌کردی.
فقط بوش، منو به خنده میندازه.
خیلی دلم برات تنگ شده بود.
- فقط می‌خواستم بهت بگم-
- بله؟ - که می‌خواستم،
منتظر موندم.
فقط می‌خواستم یه بار بهت بگم، فقط یه بار...
- پس بهم بگو.
- صبر کن!
دوستی یا دشمن؟
- خودت انتخاب کن.
- ببخشید، به کمک نیاز داشتم.
غذا.
آتیش، آتیش.
می...می‌تونم کنار آتیشتون بشینم؟
برای دانلود فیلم های بیشتر به وب سایت کیامووی مراجعه کنید .:: kiamovie.ir ::.