‫[آنچه گذشت]
‫لایرا.
‫- وقتی خواب بودم، راجر باهام صحبت کرد. ‫- باید کمکم کنی.
‫ویل، به نظرم بهتره بریم اونجا.
‫- کجا بریم؟ ‫- بریم سرزمین مردگان.
‫همین‌جاست!
‫لایرا، وایستا!
‫پیغامم رو به گوش متاتران می‌رسونی.
‫من...
‫همین‌جام!
‫به کاردینال بگو خانم کولتر برگشته.
‫- فقط همون بچه مهمه. ‫- بچه خودمه.
‫باغ عدن وقتی حوا رو ‫وسوسه کردن، فرو پاشید.
‫وسوسه‌گری وجود داره. ‫ابلیسی وجود داره.
‫«انگا.»
‫داریم چی درست می‌کنیم؟
‫کاملا مطمئنی بمبه دختره رو پیدا می‌کنه؟
‫درونمون کدهایی وجود داره.
‫با همین‌ها با دستگاهه هدف‌گیری می‌کنیم.
‫موش می‌خواد کامل بشه.
‫اومدی اینجا که ازش محافظت کنی، ‫ولی به جاش...
‫فتیله بمبی رو در اختیارشون قرار دادی.
‫اصلا فرصت نکردم با راجر خداحافظی کنم.
‫هنوز هم دیر نشده ‫و می‌تونی برگردی.
‫تو که طرف خودم بودی.
‫خیال می‌کردم همراهتم.
‫نمی‌دونم چطوری موش رو ازمون گرفتی.
‫هنوز هم به حد کافی داریم...
‫که لایرا بلاکوا رو بکشیم.
‫وقتی تجلیت رو جدا کنیم، ‫خودت گلوله‌مون می‌شی.
‫- نمی‌شه رد بشه. ایشون حق عبور نداره. ‫- ولی ایشون که خودمه.
‫اگه تو بیای، ایشون باید بمونه.
‫نباید به راجر خیانت کنم.
‫راجر رو به من ترجیح دادی.
‫ولی باید چنین کاری بکنم.
‫شما چی هستین؟
‫فرشته‌ایم.
‫باید نقش ابلیس رو ایفا کنی.
‫از بدو تولدت داشتی واسه چنین کاری...
‫آماده می‌شدی.
‫دختره...
‫و پسره رو نجات بده.
‫«فروم.»
‫دارم چیکار می‌کنم؟
‫دنبال فیلی سخنگو راه افتادم.
..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
‫وای.
‫بی‌شوخی؟
کیامووی سایت رسانه اینترنتی فیلم و سریال تقدیم می کند .:: kiamovie.ir ::.
‫خودتی.
‫«آتال.»
‫من هم مری هستم.
‫حتما به دلیلی اومدم اینجا، ‫موافق نیستی آتال؟
‫[فرشته؟]
‫[«نقش ابلیس رو ایفا کنی»؟]
‫برچه.
‫از درخت‌ها افتادن؟
‫خیلی روغنی‌ان.
‫روغن.
‫درخت‌ها... سراف...
‫«نالی». «سراف».
‫«پی مو...»
‫[از درخت‌های بزرگ می‌افته...]
‫«چا هون.»
‫«می‌می.»
‫«مری.»
‫سراف... کمتر... کمتر...
‫شنیدم خودت و بقیه از «سراف» می‌گین.
‫سراف چیه؟
‫سراف... خوابه...
‫«چونی»؟ خوابه؟
‫من رو می‌گی؟ من خوابم؟
‫باید... زنده باشه...
‫اخیرا برچه‌های بی‌جون بیشتری ‫این اطراف می‌بینم.
‫روغن حاصلشون رو لازم ندارین؟
‫روغنش در حکم مرکز افکار و احساساتمونه. ‫باعث می‌شه به سراف برسیم.
‫چطوری...
‫اِم...
‫می‌تونم یاد بگیرم...
‫یاد بگیرم کمکتون کنم؟
‫باید یاد بگیری سراف رو ببینی ‫که بتونی کمکمون کنی.
‫[برچه، روغن و درخت‌های برچه ‫به سراف ختم می‌شن.]
‫مری، واسه همین اومدی اینجا.
‫«نیروی اهریمنی‌اش» ‫«فصل سوم، قسمت پنجم»
‫چه حسی داری ‫که این‌قدر ازش فاصله گرفتی؟
‫پن رو می‌گم.
‫انگار دستی آهنی ‫قلبم رو تو مشتش گرفته...
‫و داره از قفسه سینه‌ام بیرونش می‌کشه.
‫درد روانی هم داره، مگه نه؟
‫انگار مسئله‌ای شخصی و خصوصی رو ‫در ملأ عام نمایش دادن؟
‫آره.
‫راستش، همیشه می‌گفتی ‫حتما تجلی‌ای دارم،
‫ولی اصلا حرفت رو باور نمی‌کردم.
‫حالا انگار کل عمرم می‌شناختمش.
‫شاید الان پیش پن باشه.
‫ببین. برمی‌گردیم پیش تجلی‌هامون.
‫مطمئنم برمی‌گردیم.
‫چاقوئه دستمونه.
‫هوای همدیگه رو هم داریم.
‫من هم به دلیلی، ‫بهت اعتماد دارم.
‫چقدر دیگه مونده؟
‫بالاخره می‌رسیم دیگه.
‫زمان این پایین هرجور دلش بخواد عمل می‌کنه.
‫ولی نترسین.
‫من که نمی‌ترسم.
‫من کلی جنگجو، آدمکش...
‫و ارتشبدهای جنگ‌دیده رو ‫سوار این قایق کردم...
‫که همه‌شون همین رو بهم می‌گفتن.
‫هیچ‌کدومشون برنگشتن.
‫عذر می‌خوام مسافرین گرامی.
‫خب، موفق باشین.
‫همین‌جا ولمون می‌کنی؟
‫خب، متأسفانه نمی‌تونم جلوتر برم.
‫ممنون.
‫وایستا.
‫می‌شه اگه تجلیم هنوز تو اسکله بود،
‫پیغامی از طرفم بهش برسونی؟
‫همین الان می‌تونم بهت بگم ‫که اونجا نمونده.
‫از کجا بدونیم کجا...
‫لابد راه برگشتی نداریم.
‫راه برگشتی نداریم.
‫بهتون که گفتم غذای گندیده‌تون رو نمی‌خورم،
‫اگه بخوای به زور به خوردم بدی، ‫انگشتت رو با دندونم می‌کنم.
‫هه! اصلا شک ندارم که چنین کاری می‌کنی.
‫خیال می‌کردم سریع برگشتی پیش ازریل...
‫که خبر تحقیرم رو به گوشش برسونی.
‫با این که احتمالا ازریل ‫خیلی از تحقیرت لذت می‌بره،
‫گمون نکنم دلش بخواد بمیری.
‫من هم دلم نمی‌خواد.
‫دکتر کوپر داره بمبشون رو آماده می‌کنه.
‫در حد از پا درآوردن نگهبانان ‫دم این سلول سم دارم،
‫ولی بیشتر ندارم.
‫دکتر کوپر در چه حاله؟
‫انگار وحشت کرده.
‫به نظرم داره خلاف خواسته خودش عمل می‌کنه.
‫همین‌جا می‌مونیم.
‫بمبشون آماده است.
‫موی لایرا رو تو محفظه‌ای ‫داخل بمبه گذاشتن.
‫قصد دارن تو رو از تجلیت جدا کنن.
‫خوبه.
‫از جنس سنگ نیست.
‫از وسایل ملت تشکیل شده.
‫لایرا...
‫مردگانن.
‫شما زنده‌این؟
‫آره.
‫گردشگریم.
‫بهتر بود نمی‌اومدین اینجا.
‫تا دیر نشده، برگردین.
‫- واسه چی قایم شده بودین؟ ‫- خوششون نمیاد با هم صحبت کنیم.
‫کی خوشش نمیاد؟
‫دارن گوش می‌دن.
‫باید کمکم کنین.
‫دنبال کسی می‌گردم.
‫اسمش راجر پارسلوئه.
‫باید بهتون هشدار بدم...
‫که شاید دلش نخواد ببیندتون.
‫تو دنیای شما تجلی هست؟
‫آره.
‫اسم تجلی خودم پنه.
‫اسم تجلی من سندلینگ بود.
‫قبلا خیال می‌کرده پرنده می‌شه،
‫ولی امیدوار بودم پرنده نشه، ‫آخه خوشم می‌اومد پشمالو باشه.
‫کستر من قبلا تو دست خودم ‫چنبر می‌زد و می‌خوابید.
‫اسم تجلی من ماتاپن بود.
‫ببین.
‫می‌شه لطفا کمکمون کنی؟
‫شاید بتونم.
‫مواظب باش.
‫این‌ها جلب توجه می‌کنن.
‫لمس کردن تجلی بقیه ممنوعه، مگه نه؟
‫خجالت نمی‌کشی سرزده وارد می‌شی؟
‫لازمه بهت یادآوری کنم ‫به کی جواب پس می‌دی؟
‫من به آتوریتی جواب پس می‌دم.
‫از جلوی چشمم گم شو ‫و دیگه کارم رو زیر سوال نبر.
‫حتما مدت زیادی اینجا بودن.
‫عاقبت هر کسی که میاد اینجا، همین شکلیه؟
‫شما هم دنبال کسی می‌گردین؟
‫همین‌جوری پرسیدم.
‫من هم اولش که اومده بودم اینجا، ‫دنبال کسی می‌گشتم.
‫دنبال خواهرم می‌گشتم.
‫اصلا پیداش نکردی؟
‫خیلی زود بی‌خیال شدم.
‫خواهرت رو تک و تنها ول کردی...
‫باید برگردم.
‫- وایستا، نه، باید کمکمون کنی. ‫- شرمنده‌ام.
‫لایرا...
‫کیه؟
‫لایرا.
‫لایرا...
‫ویل؟
‫- ویل؟ ‫- لایرا!
‫لایرا...
‫پن.
‫پن! تو که نباید بیای اینجا.
‫خودت همین رو می‌خواستی.
‫چطوری...
‫لایرا!
‫ببخشید. ببخشید.
‫کجا رفتی؟
‫من رو تو اسکله ول کردی ‫که بمیرم.
‫چنین حرفی نزن. خودت که می‌دونی ‫واسه چی مجبور شدم چنین کاری بکنم.
‫همیشه در اعماق وجودم می‌دونستم ‫چقدر خودخواهی.
‫واقعا خیال می‌کنی ‫به خاطر راجر اومدی اینجا؟
‫خودت به کشتنش داده بودی.
‫به خاطر خودت اومدی اینجا.
‫اومدی که عذاب وجدانت رو تسکین بدی.
‫اومدی قهرمان‌بازی دربیاری.
‫واقعی نیست. تو واقعی نیستی.
‫ویل!
‫لایرا!
‫نمی‌دونم داشت چی می‌گفت، ‫ولی دروغ می‌گفت.
‫تو آدم خوبی هستی.
‫اینجا خیلی وحشتناکه.
‫امکان نداره همین‌جوری باشه، مگه نه؟
‫مسلما باید جای دیگه‌ای ‫هم در کار باشه.
‫امکان نداره همه‌مون ‫تا ابد بیایم همین‌جا.
‫راجر.
‫راجر!
‫راجر؟
‫راجر.
‫منم.
‫خودم می‌دونم.
‫راجر پارسلوی لعنتی.
‫منم، بهترین دوستت.
‫اومدی.
‫بهم نیاز داشتی دیگه.
‫من خیلی...
‫عوض شدم.
‫تو هم عوض شدی.
‫دلم برات تنگ شده بود.
‫بابت همه‌چی...
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫بهتر بود می‌ذاشتم با جیپشین‌ها ‫و بچه‌ها بری.
‫نباید می‌بردمت پیش ازریل.
‫اگه می‌ذاشتم بری، ‫الان اینجا نمی‌بودی، مگه نه؟
‫- الان... ‫- تقصیر تو نبود.
‫خودم می‌خواستم باهات بیام.
‫واقعا کاش شرایط فرق می‌کرد.
‫من ویل هستم.
‫راجر، نباید اینجا بمونی.
‫ببین، من همه‌تون رو ‫از اینجا فراری می‌دم، جدی می‌گم.
‫امکان نداره.
‫داره.
‫باید داشته باشه.
‫درست نیست که اینجا این‌قدر عذابتون بدن.
‫ببین...
‫وقتی نیومدی...
‫من دیگه کلا...
‫تا همیشه ناامید شدم.
‫شرمنده‌ام.
‫خواهش می‌کنم. ‫می‌تونیم دوباره پیش هم باشیم.
‫- می‌تونیم دوباره پیش هم باشیم. ‫- بس کن!
‫خیال کردی می‌خوام به دنیای واقعی برگردم؟
‫این شکلی برگردم؟
‫- لایرا... ‫- هر حرفی بزنی، فایده نداره.
‫ببین، هنوز هم می‌تونیم کمکش کنیم!
‫ولی درست می‌گه.
‫نمی‌دونیم اگه بره، ‫چی به سرش میاد.
‫فکر خیلی بدیه.
‫ببین، خودت گفته بودی ‫اینجا خیلی وحشتناکه، مگه نه؟
‫گفته بودی کسی نباید اینجا باشه. ‫اینجا عین زندان می‌مونه.
‫از زندان هم بدتره.
‫یعنی می‌خوای به همین راحتی بی‌خیالش بشی؟
‫از تصمیم‌گیری غریزی دست برندار.
‫باید سعیمون رو بکنیم. ‫به پن قول داده بودی.
‫یه دریچه باز کن.
‫- به کجا باز کنم؟ ‫- به هرجا.
‫باید از اینجا بریم.
‫اگه لازم باشه، ‫راجر رو به زور میارم.
‫خیلی‌خب.
‫هوم.
‫چیه؟
‫- چی شده؟ ‫- اثر نداره.
‫فقط سنگ حس می‌کنم.
‫چه‌جور حامل چاقویی...
‫کار با چاقوی خودش رو بلد نیست؟
‫آخه عقلش رو دست بچه‌ای نادان داده.
‫چه‌جور پسری مادر خودش رو تنها می‌ذاره؟
‫کاری می‌کنیم کابوس ببینه.
‫وقتی خوابه، سرش داد می‌کشیم.
‫تو زندگی کل عزیزانت رو نابود کردی.
‫به خاطر خودت اومدی اینجا...
‫که احساس کنی آدم خاصی هستی.
‫کاش ویل اصلا باهات آشنا نشده بود.
‫به حرفم گوش بده.
‫- به حرفم گوش بده. ‫- به حرفم گوش بده.
‫- گوش بده... ‫- گوش بده!
‫نه‌خیر!
‫ببین. رفتن.
‫چطوری رفتن؟
‫باور داشتم می‌تونم فراریشون بدم.
‫به خودمون ‫و کل سختی‌هایی...
‫که کشیدیم فکر کردم.
‫نذاشتم ذهنم رو درگیر کنن.
‫چاقوئه چون ارتفاع اینجا ‫خیلی پایینه، کار نمی‌کنه.
‫باید به جای مرتفع‌تری بریم.
‫اعلی‌حضرت.
‫خواهش می‌کنم.
‫فکری به ذهنم رسیده ‫که از همون طریق ابراز ندامت کنم.
‫با رحمت خدا و نبوغ شما،
‫افراد شریر رو نابود می‌کنیم.
‫ولی ابلیسه چی می‌شه؟
‫فرا پاول به نتیجه رسیده ‫که تو دنیای دیگه‌ایه.
‫از کجا معلوم چه شرارتی ازش ساخته باشه؟
‫نظرتون چیه که من برم پیداش کنم؟
‫التماستون می‌کنم ‫بذارین برم پیداش کنم.
‫می‌ذارم جهت ابراز ندامت ‫چنین کاری کنی.
‫پدر رئیس گرامی، ‫بزرگ‌ترین افتخار عمرم رو نصیبم کردین.
‫هوم.
‫ایمانتون رو جبران می‌کنم.
‫«موژه.»
‫«ژلا.»
‫«نی.»
‫«ژانی.»
‫باید عدسی پیدا کنم.
‫پیداش کردم!
‫غباره.
‫سراف همون غباره.
‫بالاخره تونستی ببینی...
‫از روی درخت نگاه کن.
‫داره می‌ره.
‫آتال...
‫فهمیدم.
‫عذر می‌خوام.
‫الان دیگه فهمیدم.
‫داشتی سعی می‌کردی بهم بگی...
‫که درخت‌ها رو به موتن.
‫خودمون هم رو به موتیم.
‫چه خاطراتی از جردن یادته؟
‫یادته دیگه، مگه نه؟
‫جردن از بین رفته.
‫امکان نداره.
‫من که خیلی قشنگ تصورش می‌کنم.
‫تک‌تک گوشه‌هاش، شکاف‌هاش ‫و مسیرهای سریش رو به خاطر دارم.
‫ما اونجا رو عین کف دستمون بلدیم.
‫یادته یواشکی وارد انبار شرابش شده بودیم؟
‫کلی تار عنکبوت و غبار بهمون چسبیده بود.
‫اصلا نمی‌دونم چطوری واردش شدیم.
‫لایرا، می‌شه وایستی؟!
‫کلید سرایدار دستمون بود.
‫درسته.
‫اون شراب توکی باستانی رو پیدا کرده بود.
‫بوی گند می‌داد.
‫مزه‌اش هم خیلی گند بود.
‫تا چند ساعت دست از خنده نکشیده بودیم.
‫اگه والدین داشتیم، از چنین کاری ‫قسر در نمی‌رفتیم، مگه نه؟
‫نه.
‫پشت‌بومش رو یادته؟
‫پشت‌بومش...
‫خیلی مرتفع بود.
‫کلاغه که پاش شکسته بود رو یادته؟
‫آره. ازش پرستاری کردیم و خوب شد.
‫لایرا...
‫این‌ها هم می‌خوان گوش کنن.
‫من لایرا هستم.
‫اومدم اینجا که دنبال دوستم بگردم.
‫مرگش منصفانه نبود، واسه همین ‫با خودم گفته بودم نباید اینجا باشه.
‫ولی متوجه نشده بودم ‫که جای هیچ‌کدومتون اینجا نیست.
‫زندگی پس از مرگ که این شکلی نیست، ‫اینجا عین اسارتگاه می‌مونه.
‫سلام بچه‌ها. من ویل هستم.
‫من چاقویی دارم که بین دنیاها ‫دریچه باز می‌کنه.
‫اگه دنبالمون بیاین، ‫امیدوارم بتونم باهاش...
‫از اینجا فراریتون بدم.
‫نمی‌تونم بهتون قول بدم، ‫ولی سعیم رو می‌کنم.
‫خودم می‌دونم ترسیدین، ‫ولی می‌تونین از اینجا برین.
‫اگه بریم، چی به سرمون میاد؟
‫- نمی‌دونم. ‫- نمی‌دونین...
‫می‌تونم باز هم پسرم رو ببینم یا نه؟
‫تا عملی نشه، مطمئن نیستیم.
‫دروغ نمی‌گم و فیلم بازی نمی‌کنم.
‫ولی اینجا فقط درگیر افکارین.
‫اون بیرون چیزهای واقعی اهمیت دارن.
‫خیال کردین اون موجودات ‫به همین راحتی می‌ذارن بریم؟
‫وقتی زنده بودیم، ‫بهمون گفته بودن بعد از مرگمون...
‫می‌ریم بهشت.
‫واسه همین خیلی‌هامون ‫عمرمون رو وقف کردیم...
‫و سال‌ها در سکوت عبادت کردیم...
‫و اصلا فرصت نکردیم ‫از زندگی لذت ببریم.
‫برام مهم نیست ‫با رفتنمون چی به سرمون میاد.
‫هر چی بشه، از این وضعیت بهتره.
‫اوناهاش!
‫همون دختره است!
‫لایرا...
‫لایرا.
‫داشتین چی می‌گفتین؟
‫چه خاطراتی تعریف می‌کردین؟
‫خاطرات دنیای بیرون رو تعریف می‌کردم.
‫زندگی سابقت رو به خاطر نداری؟
‫همه‌چی از یادمون می‌ره.
‫می‌شه واسه ما هم خاطره بگین ‫که یادمون میاد؟
‫مسائل واقعی رو به خاطر بیاریم.
‫خیلی‌خب.
‫خب، من قبلا با راجر تو جایی ‫به نام دانشکده جردن ساکن بودم.
‫ساختمون‌های خیلی قشنگ ‫و برج‌های به شدت مرتفعی داشت...
‫که انگار داشتن آسمون رو می‌خراشیدن.
‫مخفیگاه‌های خیلی خفنی داشت.
‫قبلا با هم مسابقه می‌دادیم.
‫از آشپزخونه رد می‌شدیم، ‫از راه‌پله پایین می‌رفتیم...
‫و دوباره می‌رفتیم رو پشت‌بوم...
‫- همیشه خودم برنده می‌شدم. ‫- نه‌خیر، نمی‌شد.
‫هر دفعه تقلب می‌کردی.
‫دیگه چی بگم؟
‫بعدش با ویل آشنا شدم.
‫برام املت درست کرد. ‫نمی‌دونستم املت چیه،
‫واسه همین با خودم گفتم ‫من هم یه بار براش درست کنم.
‫خیلی بامزه بود، ‫آخه پوستش رو هم ریخته بود.
‫- با یورک هم آشنا شدم. ‫- همون خرس زره‌پوش رو می‌گی.
‫پنجه‌هاش اندازه دست خودته.
‫خیلی باشکوهه.
‫وقتی باهاش آشنا شده بودم، ‫زرهش رو گم کرده بود.
‫ولی به لطف حقیقت‌یاب، ‫تونستیم پسش بگیریم.
‫رفتیم کاخ خرس‌ها تو اسوال‌بارد و با...
‫واقعا قراره رابطه من و تو ‫این شکلی تموم بشه؟
‫خیال می‌کنی بعدش چی می‌شه؟
‫واقعا باور داری ‫که اوضاع بهتر می‌شه؟
‫دکتر کوپر، آتوریتی چنین خواسته‌ای نداره، ‫خودت هم خوب می‌دونی.
‫داری طبق خواسته مردی ضعیف ‫و خطرناک عمل می‌کنی.
‫ضمنا، اگه آمادگی کشتن من رو داره، ‫فرض کن چی به سر خودت میاره.
‫وقتی با همدیگه این تکنولوژی رو ساختیم،
‫باور داشتی داری کار درستی می‌کنی.
‫همه‌مون چنین باوری داشتیم.
‫ولی اشتباه می‌کردیم.
‫باید بس کنیم.
‫باورم نمی‌شه که چنین روزی ‫از راه رسیده دکتر کوپر.
‫تو این تکنولوژی رو درک نمی‌کنی هیو.
‫صرفا قراره کلیسای اعظم...
‫و کل حضارش رو منفجر کنی.
‫کاملا برعکس.
‫درکش خیلی ساده است.
‫جدایی تجلی و انسان...
‫تکنولوژی خودم رو ‫واسه خودم توضیح نده.
‫بعد از طرح اولیه‌ات، ‫کمی تکامل پیدا کرده.
‫بمبمون مکانیزم هدایتی داره.
‫با استفاده از موی دخترت، ‫پیداش می‌کنیم...
‫و درجا نابودش می‌کنیم.
‫سه سوته تموم می‌شه.
‫دستگاه به شدت دقیق و قدرتمندیه،
‫مثال بارزی از طرح آتوریتیه.
‫نظمش خیلی زیباست.
‫دیوانه شدی.
‫روانی شدی!
‫پیشنهاد می‌کنم تقلا نکنی.
‫اگه با خواست خودت همکاری کنی،
‫ممکنه از همین طریق رستگار بشی.
‫واقعا چنین فکری می‌کنی؟
‫خیال می‌کنی واقعا چنین دستوری داده؟
‫آتوریتی رهات نکرده ماریسا.
‫هنوز هم فرصت داری توبه کنی.
‫بذار واسه آخرین بار ‫متبرکت کنم.
‫دستت رو...
‫به من نزن.
‫این‌قدر به خون ملت آغشته شده ‫که نمی‌خوام بهم دست بزنی.
‫روند کارمون رو آغاز کن.
‫از طریق یورک، با اون یکی دوستم، لی، ‫آشنا شدیم که هوانورده.
‫اولین باری رو که با بالونش ‫پرواز کردیم به خاطر دارم.
‫این‌قدر ارتفاع گرفته بودیم ‫که باد به پوستم فشار می‌آورد.
‫اگه آدم پایین رو نگاه می‌کرد، ‫سرگیجه می‌گرفت،
‫ولی کنار آقای اسکورزبی احساس امنیت می‌کرد.
‫اولین آدم بزرگیه ‫که به عمرم بهش اعتماد کردم.
‫خاطراتت باعث شد ‫دوباره احساس زنده بودن کنیم.
‫حالا حس جسم گرم ‫و احساس داشتن رو به خاطر میارم.
‫من باهاتون میام.
‫همه‌مون باهاتون میایم.
‫راحت باش.
‫من رو شبح کن.
‫اسمت چیه؟
‫حتما اسمی داری.
‫اسم ندارم.
‫بریم.
‫ضمنا، خاطراتتون رو به خاطر داشته باشین.
‫گمون نکنم اگه واقعیات رو ‫به خاطر داشته باشیم،
‫بتونن بلایی سرمون بیارن.
‫عذر می‌خوام. ببخشید. ‫برین کنار.
‫لایرا؟
‫لایرا!
‫زنده‌ای.
‫زنده‌ای!
‫وای بچه، واقعا داشتی زهره‌ترکم می‌کردی.
‫لی... ‫تو...
‫آره. به این بدی‌ها هم نیست.
‫چطوری...؟
‫یه تفنگدار هیجان‌زده شانس آورد.
‫قول می‌دم خیلی سریع جون دادم.
‫اشکالی نداره. دیگه پیش همیم.
‫مدت کوتاهی پیش همیم.
‫جای تو اینجا نیست.
‫ضمنا، خبر رسیده...
‫که بچه‌ای دیوانه قصد داره ‫ما رو از اینجا فراری بده.
‫ایشون دوستم ویله. ‫ایشون لیه.
‫همون بالون‌داره است.
‫از دیدنت خوشحالم بچه.
‫ویل ما رو از اینجا می‌بره.
‫امیدوارم با این ببرمتون.
‫حامل چاقو رو پیدا کردی.
‫زودتر از شمنه پیداش کردی.
‫لایرا سیلورتانگ، ‫تازه خیال کرده بودم...
‫امکان نداره کاری کنی ‫که مخم بیشتر سوت بکشه...
‫دنبال جای مرتفع‌تری می‌گردیم ‫که بتونم دریچه خروجی باز کنم.
‫شما برین. یه سری اون پشت سرگردانن.
‫من جمعشون می‌کنم. ‫خودم رو بهتون می‌رسونم.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، دنبال خانمه برین!
‫دنبال بچه چاقوبه‌دسته برین، آفرین.
‫می‌خواین از اینجا برین؟
‫می‌خواین باز هم آسمون رو ببینین؟
‫بجنبین. از اون طرف برین.
‫دنبال بچه چاقوبه‌دسته برین! ‫بجنبین!
‫جلوی آتوریتی زانو بزن آلاربوس.
‫براتون خبری آوردم حاکم گرامی.
‫چه خبری آوردی که خیال کردی ‫برام جالبه؟
‫من رو گرفته بودن.
‫انسان‌ها اسیرم کرده بودن.
‫اون انسانه، لرد ازریل، جمهوری تشکیل داده.
‫داره از تکنولوژی بهره می‌بره...
‫تا شما رو به مبارزه بطلبه.
‫ادامه بده.
‫می‌تونن غبار رو به کار بگیرن.
‫ضمنا، ازریل گفت ‫حامل چاقوی جدیدی داریم.
‫اون چاقو واسه من عواقبی نداره.
‫حاملش یه پسره.
‫قدرت چاقوئه برعکس حامل پیشین...
‫فاسدش نکرده.
‫در این صورت،
‫شاید بهتر باشه به انسان‌ها...
‫هشداری بدم.
‫هرچقدر می‌خوای اصولت رو ‫واسه توجیه کشتن یه بچه قی کن،
‫ولی هیچی عوض نمی‌شه.
‫داری یه دروغ رو می‌پرستی!
‫اگه پیشمون مونده بود...
‫و طبق خواسته خودش ‫جونش رو فدای آتوریتی کرده بود،
‫الان داشت به قلمرو ایشون می‌رفت.
‫وای! آخ!
‫خودت و امثال خودت هیچ‌وقت رها نمی‌شین!
‫... پشت پرده‌ای از فساد و اشک...
‫کلیسای اعظم مؤسسه‌ایه که از هرچی...
‫درک نکنه، می‌ترسه.
‫... لکه ننگ این بچه...
‫به همنوعان خودش هم پشت می‌کنه.
‫خشم خوش‌آیندت را سریع اعمال کن.
‫انتقامت را با قدرت بگیر.
‫من تو چنین کاری...
‫شرکت نمی‌کنم.
‫ازم سرپیچی می‌کنی دکتر کوپر؟
‫بلایی سرش نمیارم.
‫نه!
‫لایرا...
‫ای آتوریتی، ای ناجی زمین،
‫نور ابدی‌ات را بر ما بتابان.
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫به خاطر کلیدشه! ‫به خاطر کلیدشه!
‫خیال کردین با غبار خدا می‌شین.
‫ببینیم بدون غبار چیکار می‌کنین.
برای دانلود فیلم های بیشتر به وب سایت کیامووی مراجعه کنید .:: kiamovie.ir ::.