..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
کیامووی سایت رسانه اینترنتی فیلم و سریال تقدیم می کند .:: kiamovie.ir ::.
‫ببینین، من نمی‌خواستم دو رگه باشم.
‫دو رگه بودن خطرناکه. ‫ترسناکه.
‫اکثر اوقات آدم رو به اشکال دردناک ‫و وحشتناکی به کشتن می‌ده.
‫اگه خیال می‌کنین ممکنه از ما باشین، ‫بهتون نصیحت می‌کنم...
‫تا دیر نشده فرار کنین،
‫آخه وقتی بدونین چی هستین،
‫اون‌ها هم وجودتون رو حس کرده ‫و سراغتون میان.
‫نگین بهتون هشدار ندادم‌ها.
‫«پرسی جکسون و المپ‌نشینان» ‫«فصل یکم، قسمت یکم»
‫بنده پرسی جکسون هستم. ‫دوازده ساله‌ام.
‫آیا بچه پردردسری‌ام؟
‫آره، می‌شه گفت هستم.
‫نمرات بدی می‌گیرم، قلدرها اذیت می‌کنن، ‫کل عذاب‌های عادی شامل حالم می‌شن.
‫ولی مسائل دیگه‌ای هم شامل حالم می‌شه.
‫اتفاقاتی برام رخ می‌ده... ‫که احتمالا چندان عادی نیست.
‫[منطقه ممنوعه]
‫خودمم، اون موقع کلاس دوم بودم. ‫واسه چی رفته بودم اون بالا؟
‫آخه چیزی دیده بودم.
‫حداقل... حاضر بودم قسم بخورم ‫چیزی دیده بودم.
‫[همیشه می‌تونین مراجعه کنین]
‫وقتی آدم بگه چنین چیزی دیده،
‫از مطب این بابا سر در میاره.
‫خبر خوب از این قراره ‫که می‌گه اصلا جای نگرانی نیست.
‫همه‌اش تصورات خودمه،
‫ولی اگه دوباره رخ داد، ‫حتما باید به کسی اطلاع بدم.
‫دوباره هم رخ داد.
‫موجودات خارق‌العاده‌ای رو می‌دیدم ‫که انگار یه راست...
‫از داستان‌هایی که مامانم همیشه ‫برام تعریف می‌کرد، بیرون اومده بودن.
‫اولش خیلی واقعی جلوه می‌کردن، ‫ولی بعدش یهو...
‫چه بدبختی.
‫سلام بچه‌ها، می‌خواین بیاین...
‫تا از موجودات تخیلی‌ای ‫که می‌بینم براتون بگم؟
‫به نفع آدمه چنین حرفی رو ‫به هیچ‌کس نزنه،
‫واسه همین نزدم.
‫ولی بعدش... تغییری حاصل شد.
‫با گروور آشنا شدم.
‫وجه اشتراکات زیادی داشتیم.
‫ولی اون...
‫اوهوم.
‫البته، صرفا چون ضعیف‌ترین ‫بچه‌های مدرسه بودیم،
‫وجه اشتراک نداشتیم.
‫اصلا می‌دونین چیه؟
‫حرف زدن راجع به این موجودات ‫با گروور حس خوبی داشت.
‫تا حد زیادی می‌تونستم باور کنم تخیلی‌ان.
‫عجیب و غریبن، ولی بی‌خطرن.
‫ولی روزی در همین مسئله هم ‫تغییری حاصل شد.
‫آخه یکیشون یه روز تصمیم گرفت سراغم بیاد.
‫[آب] [نوشیدنی خنک] ‫[موزه متروپولیتن هنر]
‫چیزهایی که اینجا می‌بینین، تخیلی نیستن.
‫وهم و خیال نیستن.
‫شما اینجا شاهد حقیقی‌ترین ‫و عمیق‌ترین ابعاد وجودی خودتون هستین.
‫دوستان...
‫خدایان...
‫هیولاها و قهرمانانی...
‫که در این سرا می‌بینین،
‫یادبودی از توانایی‌های خودمونن.
‫خب، حالا ازتون می‌خوام...
‫یکی از چیزهایی که می‌بینین رو ‫واسه گزارش کارتون انتخاب کرده...
‫[آکادمی یانسی] ‫[اردوی موزه متروپولیتن هنر]
‫و توصیفش کنین.
‫[نام: پرسی جکسون]
‫صرفا ظاهرش رو توصیف نکن،
‫بلکه حس خودتون نسبت بهش رو توضیح بدین.
‫هوم؟ خیلی‌خب، بیاین.
‫چی می‌بینی؟
‫پرسئوس...
‫خودمم.
‫اوهوم، اسمت رو به یاد خودش گذاشتیم.
‫واسه همین اسمش رو ‫روی من گذاشتی؟
‫به خاطر قهرمان بودنشه؟
‫واسه چی خیال می‌کنی قهرمان بوده؟
‫آخه هیولا می‌کشت.
‫واسه چی خیال می‌کنی ‫طرف هیولا بوده؟
‫مامان...
‫هر کسی که قهرمان جلوه کنه ‫واقعا قهرمان نیست...
‫و هر کسی که هیولا جلوه کنه، ‫هیولا نیست.
‫اسمت رو به یاد اون گذاشتم، ‫چون وقتی بچه بود،
‫پادشاهی به شدت عصبانی ‫خودش و مادرش رو...
‫تو صندوقی چوبی انداخت ‫و تو دریا ولشون کرد.
‫تک و تنها بودن و ترسیده بودن. ‫مادرش هم شب‌ها دم گوشش زمزمه می‌کرد:
‫«محکم بشین پرسئوس.»
‫«طوفانی که واسه شکست ما ایجاد شده رو ‫با شجاعت پشت سر بذار، آخه تا وقتی...»
‫«همدیگه رو داشته باشیم، شکست‌ناپذیریم.»
‫اون هم در کمال ناباوری،
‫تونست پایان خوشی واسه خودش رقم بزنه.
‫- پرسی؟ ‫- [پرسئوس...]
‫مامان؟
‫همین‌جام عزیز دلم! مامان جونت همین‌جاست!
‫آقای جکسون،
‫باید یاد بگیری خودت رو کنترل کنی، ‫متوجه شدی؟
‫- با منین؟ ‫- متوجه شدی؟
‫دست خودش نیست خانم دادز. ‫پرسی خیلی خاصه.
‫بسه دیگه.
‫اصلا بهشون توجه نکن.
‫وقتی خودت آمادگیش رو داشته باشی،
‫خدایان بهت می‌گن باهات چیکار دارن.
‫من قبولت دارم.
‫ضمنا، گمون کنم این لازمت می‌شه.
‫هوم؟
‫گمش نکن.
‫ابزار قدرتمندیه.
‫مکاتب فکری متعددی در راستای منشأ ‫این نوع قلدری ایجاد شده.
‫از آسیب‌های روانی کودکی گرفته ‫تا احساس بی‌کفایتی...
‫ببین، خودم متوجهم نانسی مشکلاتی داره.
‫ولی دیگه دارم خسته می‌شم ‫از بس مشکلاتش رو سر من خالی می‌کنه.
‫حس می‌کنم... شاید وقتشه ‫خودم کاری کنم.
‫می‌تونی از آقای کین وقت جلسه بگیری.
‫واقعا استاد صحبت کردن...
‫در واقع، داشتم با خودم می‌گفتم ‫نانسی رو...
‫تو یکی از همین سطل‌های زباله بندازم.
‫آها.
‫نه بابا. نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫نه، تنها درس مهمی ‫که در قبال قلدرها گرفتم...
‫از این قراره که آدم اصلا نباید ‫جلوشون وایسته.
‫گمون نکنم درس درستی باشه.
‫ببین...
‫خودم می‌دونم شرایط اینجا ‫واسه امثال ما دشواره؛
‫ولی قرار نیست تا ابد همین‌جا باشیم.
‫جاهای بهتری هم تو دنیا هست.
‫ای وای.
‫پرسی...
‫نه، نرو!
‫[آب] ‫[نوشابه]
‫پرسی هلم داد!
‫- نانسی، حالت خوبه؟ ‫- همین الان نانسی رو هل داد!
‫پس اینجایی.
‫ما احمق نیستیم پرسی جکسون.
‫خانم دادز، حالتون خوبه؟
‫بالاخره دیر یا زود پیدات می‌کردیم.
‫کجاست دو رگه؟
‫کجاست؟
‫- حالش خوبه؟ ‫- مرده؟
‫خواهش می‌کنم دورش رو خلوت کنین.
‫چی شد؟
‫خانم دادز کجاست؟
‫من اصلا کاریش نداشتم!
‫- خودش هلم داد. ‫- همه برین ناهارتون رو بخورین.
‫چیزی نیست. ‫کافیه پرسی چند لحظه تنها باشه، همین و بس.
‫متوجه نمی‌شم. ‫کسی ندید چی شد؟
‫خانم دادز کجاست؟
‫پرسی، چنین شخصی اصلا اینجا نیست.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، مشغول باشین. ‫بجنبین. ناهارتون رو بخورین.
‫گاهی اوقات تشخیص حقیقت خیلی دشواره،
‫ولی به نظرم این دفعه ‫حقیقت انکارناپذیره.
‫آقای جکسون،
‫تعداد قابل توجهی از همکلاسی‌هاتون ‫شاهد بحث خودت و آقای آندروود...
‫با خانم بوبوفیت بودن،
‫ولی جناب‌عالی اصلا توضیح ندادی ‫چی شد که تو اون فواره افتاد،
‫اِم، فقط گفتی...
‫«من به نانسی دست نزدم.»
‫خب، نمی‌خوای حرف دیگه‌ای ‫در دفاع از خودت بزنی؟
‫من به نانسی دست نزدم.
‫خیلی‌خب.
‫آقای آندروود؟ ‫شما حرف دیگه‌ای نداری؟
‫چرا.
‫دارم.
‫بگو.
‫پرسی همون روز بهم گفته بود ‫می‌خواد بلاهایی رو که نانسی...
‫- سرمون آورده، تلافی کنه. ‫- گروور؟
‫ضمنا، واقعه دم فواره رو ‫هم درست تعریف نمی‌کنه.
‫- گروور! ‫- عذر می‌خوام.
‫منظورت اینه که شاهد حمله ‫آقای جکسون به خانم بوبوفیت بودی؟
‫آره،
‫شاهد بودم.
‫این مسائل اصلا راحت نیست.
‫نه واسه خودت راحته،
‫نه واسه ما راحته.
‫من خیلی نگرانتم پرسی.
‫خودم شاهد واقعه موزه بودم.
‫من به نانسی دست نزدم.
‫خودم می‌دونم دست نزدی.
‫حداقل می‌دونم به خیال خودت ‫دست نزدی.
‫نمی‌خوای بهم بگی ‫به نظر خودت چی شده بود؟
‫می‌تونی بهم بگی. ‫ممکنه واقعا درک کنم.
‫می‌خواین شرط ببندیم؟
‫پرسی...
‫من در جوانی خودم شاهد وقوع این مشکلات ‫واسه جوانان زیادی بودم،
‫ولی گمون کنم مسیر زندگی تو...
‫از همه‌شون دشوارتر باشه.
‫گمون کنم تو فرد خاصی هستی.
‫- خودت هم خبر نداری چقدر خاصی. ‫- ای بابا... بس کنین.
‫خب؟ لازم نیست باز هم ‫برام داستان‌سرایی کنن...
‫که خودم خبر ندارم چقدر خاصم.
‫به دردم نمی‌خوره.
‫اومدن دنبالم. می‌رم خونه.
‫[آکادمی یانسی]
‫لوله‌کشی این ساختمون هیچ مشکلی نداره.
‫شاید بهتر باشه بری دکتر.
‫از کجا می‌دونی خودم دکتر نیستم، ها؟
‫به نظرت بهتر نیست بیشتر میوه بخوری؟
‫آهای! من کلی میوه می‌خورم. ‫بهتر نیست خودت بیشتر میوه بخوری؟
‫عه! سلام پرسی.
‫سلام ادی، شرمنده‌ام.
‫من دارم میام بیرون، تو داری می‌ری تو. ‫خودم باید شرمنده‌ات باشم.
‫خـ... ای وای، سلام.
‫[ویلسون] ‫[شماره ۲]
‫به خونه خوش اومدی نابغه خان.
‫مامانم از سر کار اومده؟
‫عه، حرف دیگه‌ای نداری؟ ها؟
‫- خیر سرت رفوزه شدی و اخراجت کردن! ‫- رفوزه نشدم.
‫مدیرتون زنگ زده بود ‫و همین رو می‌گفت.
‫گفت اخراجت کردن.
‫اون‌ها که به گوشی مامان زنگ زده بودن.
‫- گوشی مامان رو جواب داده بودی؟ ‫- هرچی زنگ بخوره جواب می‌دم.
‫خب، واسه چی اخراجت کردن، هوم؟
‫گفت تو اردو به بچه‌ای حمله کرده بودم.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، اگه... ولی اگه همچنان ‫قراره تو خونه من زندگی کنی،
‫- باید از قوانین خودم پیروی کنی. ‫- تو خونه تو؟
‫- اینجا که فقط مامان خودم شاغله. ‫- جانم؟
‫من هم شاغلم. خیال کردی ‫الان دارم چیکار می‌کنم؟
‫داری پوکر خیالی رو می‌بازی.
‫بچه‌ای، واسه همین چنین خیالی می‌کنی...
‫- و مسائلی رو درک نمی‌کنی که... ‫- مامانم کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم مامانت کجاست. ‫من که نوستراداموس نیستم.
‫این دیگه چه وضعشه پرسی؟ ‫وضعمون همیشه همینه‌ها!
‫عجب! عجب!
‫♪ ولی الان موج محکم‌تر شده ♪
‫♪ نه، هرچقدر هم که زور بزنم، خلاص نمی‌شم، ♪ ‫♪ ولی تو قانعم کردی... ♪
‫♪ کلا خیالاتی شدم عزیز دلم ♪
‫مامان...
‫خیلی عذر می‌خوام. ‫این دفعه واقعا سعی کرده بودم.
‫خودت که می‌دونی اخیرا ‫چقدر زحمت کشیدم،
‫ولی این دفعه واقعا تقصیر خودم نبود. ‫واقعا تقصیر خودم نبود.
‫♪ آخه اگه باران نباره... ♪
‫دیگه خیس شدم.
‫ببخشید. ‫آخه خیلی از دیدنت خوشحالم.
‫دیدم گیب داره تلفنی ‫با مدیرتون صحبت می‌کنه،
‫بهم گفت به خیال خودش ‫با نانسی بوبوفیت چیکار کردی.
‫من بهش گفتم حرف بچه خودم رو باور می‌کنم. ‫صحبتمون خیلی زود تموم شد.
‫ببین، فقط همین مهمه ‫که الان اینجایی، خب؟
‫من هم فرصت داشتم...
‫هدیه خوش‌آمدگوییت رو تحویل بگیرم.
‫آقای برونر هم باهام تماس گرفت. ‫جریان گروور رو برام تعریف کرد.
‫می‌خوای صحبت کنیم؟
‫نمی‌خوای راجع به مسئله دیگه‌ای صحبت کنیم؟
‫اتفاقی برام افتاد. ‫چند وقته که اتفاقی داره برام می‌افته.
‫فراتر از خیال‌بافیمه، ‫بدتر شد و بعدش...
‫می‌ترسم.
‫- گیب؟ ‫- مامان؟
‫نمی‌دونم چطور ازم انتظار دارین...
‫- کاری از پیش ببرم... ‫- من و پرسی می‌ریم مونتاوک.
‫مـ... ماشین رو تا یکشنبه صبح برمی‌گردونم.
‫عه، عه، عه، عه، عه. ‫از کی تا حالا می‌رین مونتاوک؟
‫همین که تماسم با یانسی قطع شد، ‫زنگ زدم و جا رزرو کردم.
‫یانسی دیگه کیه؟
‫اسم مدرسه‌شونه.
‫خیلی‌خب.
‫- خب، دقیقا چرا نباید مشکلی داشته باشم؟ ‫- چون یکشنبه که دارم برمی‌گردم،
‫یه سر می‌رم ساندویچی «دی‌آنجلو» ‫که قبل بازی ساندویچ بگیرم،
‫ولی اگه اذیتم کنی، ‫در هر صورت می‌رم...
‫و بعدش بازی رو از رادیو گوش می‌کنم ‫و ساندویچ جفتمون رو...
‫- تنهایی می‌خورم. ‫- خودت که می‌دونی اصلا خوشم نمیاد...
‫- بازی تیم «نیکس» رو تنهایی تماشا کنم. ‫- خودم هم اصلا خوشم نمیاد!
‫چـ... لطفا حواست باشه حتما تو ساندویچم ‫فلفل تند بزنن، خب؟
‫- اگه این‌جوری بگی گوش نمی‌دم. ‫- گفتم «لطفا» دیگه.
‫می‌شه لطفا بهشون بگی...
‫- تو ساندویچم فلفل تند بریزن؟ ‫- قبوله.
‫با کفش سوار ماشینم نمی‌شی‌ها.
‫فهمیدی چی گفتم؟
‫کلی حرف داریم، ‫اِم، ولی طوفان داره...
‫شدیدتر می‌شه، ‫پس بیا زودتر راه بیفتیم.
‫دم ساحل صحبت می‌کنیم، خب؟ ‫وسایلت رو جمع کن. باید راه بیفتیم.
‫تو کی هستی؟
‫خیلی ضعیفی. خیلی ترسیدی.
‫خیلی غمگینی.
‫تا بلایی سرت نیومده ‫فرار کن قهرمان کوچولو.
‫رسیدیم.
‫با شماره سه پیاده بشیم؟
‫آماده‌ای؟
‫یک، دو... سه!
‫مارشمالوی خوب پیدا کردم. ‫زود نمی‌سوزه.
‫گمون نکنم مارشمالوها ‫مشکلی داشته بوده باشن،
‫حواس خودم نبود.
‫مامان...
‫باید راجع به مسئله‌ای باهات صحبت کنم.
‫به حس و حال عجیب و غریب عادت دارم. ‫عادت دارم کل دنیا باهام غریبه باشن.
‫انگار پازلی‌ام که نصف تکه‌هام رو ‫اشتباه چیدن.
‫سعی می‌کنم حواسم رو جمع کنم. ‫واقعا سعی می‌کنم، ولی...
‫یهو خیال‌بافی می‌کنم. ‫دست خودم نیست؛
‫اما اخیرا...
‫انگار خیال‌بافی نمی‌کنم. ‫انگار...
‫چه بدونم. ‫گمون کنم واقعی‌تر شدن؟
‫بعدش هم که رفته بودیم موزه...
‫چیزی دیدی.
‫چیزی دیدی که به نظرت واقعی بود، ‫ولی بقیه نمی‌دیدنش؟
‫خانمه بهت چی گفت؟
‫خانمه؟ از کجا می‌دونستی خانم بود؟
‫می‌دونی چرا هر سال به این کلبه میایم؟
‫آخه نزدیک انبار فاضلاب خانگیه، ‫واسه همین ارزونه.
‫مامان، از کجا می‌دونستی چی دیدم؟
‫هر سال میایم اینجا، ‫چون همین‌جا...
‫با پدرت آشنا شده بودم.
‫بابام؟ این اتفاقات به بابام چه ربطی داره؟
‫من خیلی وقت پیش...
‫دم همین ساحل ‫با مردی آشنا شدم.
‫خیلی عاقل، شجاع، مهربون... و شریف بود.
‫همین که دیدمش، ‫می‌دونستم...
‫به عمرم چنین آدمی ندیده بودم.
‫لعدش متوجه شدم با کل افرادی ‫که به عمرم دیده بودم فرق داشت...
‫آخه... اصلا آدم نبود. ‫از خدایان بود.
‫عاشق خدا شدی؟ یعنی...
‫یعنی... عاشق حضرت مسیح شدی؟
‫خدا نبود. از خدایان بود. پرسی...
‫داستان‌هایی...
‫که از خدایان، قهرمانان و هیولاهای یونان ‫برات تعریف کردم واقعی‌ان.
‫- مامان... ‫- داستان‌هایی تعریف کرده بودم...
‫که خدایان و انسان‌های عادی...
‫- گاهی اوقات با هم بچه‌دار می‌شن... ‫- مامان، خواهش می‌کنم بس کن.
‫- و بچه‌هاشون نیمه‌خدا محسوب می‌شن... ‫- مامان!
‫و گاهی اوقات دو رگه خطاب می‌شن.
‫هیولائه همین‌جوری خطابم کرده بود. ‫مامان، جریان چیه؟
‫تو دو رگه‌ای.
‫دو رگه‌ها هم تو دنیا در امان نیستن.
‫وقتی به سن خاصی برسن ‫و کم‌کم...
‫هویتشون رو کشف کنن، ‫نیروهای وحشتناکی رو به خودشون جلب می‌کنن...
‫که می‌خوان تا طرف قدرتمند نشده ‫و توان مبارزه نداره، کارش رو تموم کنن.
‫حست به همین خاطر بوده.
‫از اولش همین‌طور بودی، از اولش قرار بود ‫همین‌طوری بشه، ولی من...
‫چرا داری چنین حرفی بهم می‌زنی؟
‫پرسی، خودم می‌دونم درکش دشواره،
‫ولی باید حرفم رو باور کنی، ‫راست می‌گم.
‫نه‌خیر، خیلی مسخره است. خب؟ من خدا نیستم. ‫مغزم مشکل داره.
‫خودم می‌فهمم عجیب و غریبم، ‫باور کن، می‌فهمم،
‫ولی الان دیگه می‌ترسم ‫مشکل خیلی جدی شده باشه.
‫وای عزیز دلم، نه...
‫تو... تو هم داری برام ‫داستان تعریف می‌کنی...
‫که حالم بهتر بشه؟
‫خب، من که بچه نیستم! ‫خودم می‌دونم هیولایی وجود نداره،
‫خودم می‌دونم خدایان وجود ندارن ‫و کاملا مطمئنم...
‫نیمه‌خدایان وجود ندارن.
‫کیه؟
‫- خانم جکسون؟ منم، گروور. ‫- گرووره؟
‫می‌شه گفت مسئله خیلی مهمیه. ‫می‌شه یکی در رو باز کنه؟
‫واسه چی اومده اینجا؟ ‫نمی‌خوام ببینمش. وایستا مامان...
‫گفته بودم شب اینجا می‌مونیم، ‫خودت گفته بودی می‌تونیم صبح بریم.
‫شرمنده، زود اومدم، ‫ولی چاره‌ای نداشتم.
‫شرایط عوض شده، ‫اصلا انتظار نداشتیم همه‌چی...
‫- به این زودی رخ بده؟ ‫- به این زودی؟
‫بهتر بود اول از خودم می‌پرسیدی و بعدش... ‫نمی‌دونم می‌خوای چی بگی...
‫ولی نمی‌خوام... گوش بدم. گروور؟
‫پرسی.
‫- خیلی‌خب، قراره اتفاقی رخ بده... ‫- گروور.
‫- خودم می‌دونم خبر ناخوش‌آیندیه، ‫- گروور؟
‫ولی خیلی مهمه که وحشت نکنیم.
‫من که وحشت نکردم.
‫- گروور! ‫- چه عالی! من هم اصلا وحشت نکردم.
‫به نظرم فعلا خیلی خوب پیش رفتیم...
‫- گروور! ‫- چیه؟
‫گروور، چرا یه بز نصفه تو شلوارته؟
‫آها، اِم...
‫آها! ای وای، بهت نگفته...
‫- جریان من رو بهش نگفتی؟ ‫- زود اومدی دیگه.
‫خب، خیلی مهمه که وحشت نکنیم.
‫بقیه‌اش رو تو ماشین می‌گیم. ‫بیاین بریم.
‫من وظیفه داشتم تا این لحظه راهنماییت کنم.
‫نیمه‌خدایان جوان همیشه خیلی احساساتی می‌شن،
‫- واسه همین حتما باید ازشون حمایت کرد... ‫- تو کی هستی؟
‫- گروور هستم. بهترین دوستتم و... ‫- چی هستی؟
‫- ساتیرم. محافظت هم هستم. ‫- محافظمی؟
‫اگه کاری نمی‌کردم ‫از مدرسه اخراجت کنن،
‫اصلا تا صبح زنده نمی‌موندی.
‫ضمنا، موجودی که الان دنبالمونه، ‫خیلی راحت اونجا پیدات می‌کرد.
‫عذر می‌خوام.
‫معمولا خیلی زود خطر رو حس می‌کنم، ‫ولی این دفعه...
‫خب، هیچ‌کدوممون نفهمیدیم دادز داره میاد.
‫پس خبر داشتی.
‫تو هم دیدی دادز به اون موجود تبدیل شد؟
‫- چرا چیزی نگفته بودی؟ ‫- برخی وقایع رو دیدم.
‫مه حتی از ما هم پنهانش کرده بود ‫و بعدش دیگه کار از کار گذشت.
‫مه؟ مه دیگه چیه؟
‫مه اصلی رو می‌گم. پرده بین ‫دنیای جادویی و دنیای انسان‌ها محسوب می‌شه.
‫پای من رو مخفی می‌کنه. ‫بال دادز رو مخفی می‌کنه.
‫حتی غیاب دادز رو مخفی می‌کنه،
‫ولی نباید چیزی رو از خودم مخفی کنه. ‫چنین اتفاقی بی‌سابقه است.
‫پای موجود قدرتمندی در میونه.
‫بهتره زودتر به کمپ برسیم تا...
‫- جریان کمپ رو بهش گفتی دیگه، مگه نه؟ ‫- نه، هنوز نگفتم.
‫کمپ پناهگاه دو رگه‌ها محسوب می‌شه.
‫مکان امنیه که اونجا فرصت می‌کنی...
‫با هویتت و شرای دنیای آن سوی مه آشنا بشی.
‫اِم، راستش، خیلی نمونده، ‫کمی جلوتر از همون پیچه.
‫مامان، دیگه چی رو بهم نگفتی؟
‫دیگه چی رو بهم نگفتی؟
‫مینوتوره؟
‫وقتی به کسی حمله کنه، اصلا دست نمی‌کشه. ‫خب؟ دادز تازه اولش بود.
‫الان نوبت اونه. خـ... خیلی خشنه. ‫خیلی بی‌رحمه.
‫هنوز زیرشلواری پاشه.
‫داشتم با کارت‌های «جادوی اساطیری» ‫بهت آموزش می‌دادم.
‫داشتم همه‌جوره بهت آموزش می‌دادم ‫که واسه وقایع بعدی آماده باشی.
‫وقایع بعدی از چه قراره؟
‫- بچه‌ها. ‫- چیه؟
‫- راستش، من ۲۴ساله‌ام. ‫- لطفا محکم بشینین.
‫همه خوبین؟
‫- آره، خوبم. ‫- خیلی‌خب.
‫از این طرف!
‫رسیدیم. مرزش همون‌جاست. ‫هیچ هیولایی نمی‌تونه ازش رد بشه.
‫پرسی اون طرفش در امانه.
‫«پرسی در امانه...» ‫ولی مگه همه‌مون در امان نیستیم؟
‫گروور، بهت اعتماد می‌کنم ‫که از پسرم، تک‌فرزندم، محافظت کنی.
‫نگران نباش خانم حکسون، ‫پرسی تو کمپ کاملا در امانه...
‫سوگند بخور.
‫- جریان چیه؟ ‫- سوگند بخور گروور!
‫سوگند بخور مقابل هر کسی ‫که بخواد بلایی سرش بیاره...
‫و چپ‌چپ نگاهش می‌کنهف ‫ازش محافظت کنی.
‫- فهمیدی چی گفتم؟ ‫- سوگند می‌خورم!
‫- من باید برم عزیز دلم. ‫- بری؟ یعنی چی که بری؟
‫نمی‌تونم باهات بیام.
‫- چرا نمی‌تونی؟ ‫- آخه انسانه.
‫الان دیگه باید شجاع باشی.
‫آموزه‌هام رو به خاطر بیار.
‫داستان‌هایی که برات ‫تعریف کردم رو به خاطر بیار.
‫داستان‌ها رو حتما به خاطر بیار، ‫از داستان‌ها می‌فهمی...
‫نه.
‫- همه‌چی... ‫- امکان نداره! مامان، من تنهات نمی‌ذارم!
‫پرسئوس! ببین چی می‌گم.
‫تو...
‫مشکلی نداری.
‫تو منحصر به فردی.
‫تو معجزه‌ای.
‫ضمنا، پسر منی.
‫محکم باش.
‫طوفان رو با شجاعت پشت سر بذار.
‫خیلی دوستت دارم.
‫باید بریم.
‫- کاپشنت رو بده من. ‫- واسه چی؟ می‌خوای چیکار کنی؟
‫بوی دو رگه رو گرفته، ‫رد بوش رو گرفته، مگه نه؟
‫- درسته. ‫- خب، پس شاید اگه...
‫بوت رو از دو جهت حس کنه، ‫بتونم گیجش کنم...
‫و فرصت جور کنم ‫که فرار کنیم.
‫- مامان، خواهش می‌کنم نرو... ‫- ببین!
‫چیزی نمی‌شه.
‫برو! زود باش!
‫آهای! اینجا رو!
‫بیا ببینم. بیا ببینم.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه...
‫مامان!
‫پـ... پرسی! پرسی، نه!
‫حالش خوبه؟
‫- تنهاست؟ ‫- چطور ممکنه؟
‫- آره. ‫- آره، چیزیش نیست.
‫حتما خودشه.
‫ساکت باش آنابث.
‫داره بیدار می‌شه. لطفا همگی ‫دورش رو خلوت کنین.
‫به کمپ خوش اومدی پرسی جکسون.
‫منتظرت بودیم.
‫«پس از تیتراژ رو از دست ندین.»
برای دانلود فیلم های بیشتر به وب سایت کیامووی مراجعه کنید .:: kiamovie.ir ::.
‫«پرسی جکسون و المپ‌نشینان»
‫مسابقات رو آغاز می‌کنیم!
‫خیلی مهم بود بیام اینجا، ‫آخه پدرم از خدایانه.
‫واسه همین می‌رم پیداش کنم.
برای دانلود فیلم های بیشتر به وب سایت کیامووی مراجعه کنید .:: kiamovie.ir ::.