‫دشمن اصلیمون هنوز پابرجاست...
‫و کسی جز الورا جلودارش نیست.
‫به عمرم کسی شجاع‌تر از خودت ندیدم؛
‫ولی ساحر قدرتمندی نیستی.
‫[آنچه گذشت]
‫ویلو گفت من الورا دانان هستم.
‫حقیقت از این قراره ‫که آدم خاصی نیستم.
‫دختره رو خیلی دوست دارم.
‫باید بیاریش خونه.
‫اگه اونجا باشه، پیداش می‌کنیم.
‫بهش گفتی؟ ‫هویت واقعیش رو بهش گفتی؟
‫اون بچه پدیدار شده.
‫تا دختره رو پیدا نکنیم، ‫از استراحت خبری نیست.
‫چتون شده فرمانده؟
‫افسانه «زره کایمریایی» رو ‫برام تعریف کرده بود.
‫پدرتون پنج سال تمام ‫کل دنیا رو دنبالش زیر و رو کرد.
‫از اون‌جایی که خودم همراهش بودم، خبر دارم.
‫بارها و بارها تکرارش کردم، ‫ولی اگه گفتی چی شد؟
‫هیچی نشد.
‫اگه بخوای باز هم اریک رو ببینی، ‫باید تمرکز کنی!
‫قبلا الورا دانان بوده؛
‫ولی دیگه نیست.
‫توآثا اوتروک موآ هوآثا.
..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
کیامووی سایت رسانه اینترنتی فیلم و سریال تقدیم می کند .:: kiamovie.ir ::.
‫[ویلو]
‫[فصل سوم] ‫[نبرد «بره ذبیح»]
‫تقریبا ده هزار سال...
‫و یه هفته پیش بود...
‫که ثول، ولیعهد امپراتوری کامیریا، ‫در کودکی مریض شده بود.
‫پدرش که از دنیا رفت، ‫برادر کوچک‌ترش، تایبریوس،
‫حس می‌کرد خودش پادشاه قدرتمندتری می‌شه.
‫تایبریوس چهل روز کاپیتولشون رو ‫محاصره کرده بود...
‫و کاری کرده بود مردم خودش گرسنگی بکشن ‫تا برادرش تاج و تختش رو رها کنه.
‫واسه همین مادرشون، آنابل...
‫که از پریان درختستان بود،
‫زرهی از جنس کرومیوم خالص ‫واسه پسرش، ثول، درست کرد.
‫بعدش «مصاص فروغ» رو ساخت...
‫که کلیدی سحرآمیز بود ‫و زره افسون‌شده رو فعال می‌کرد...
‫تا قدرتش رو فقط در اختیار افرادی ‫که لایقش هستن، بذاره.
‫خلاصه، ثول که پادشاه راستین...
‫کایمریا بود، بدون هیچ ارتشی...
‫و هیچ شوالیه‌ای در رکابش،
‫سوار بر اسب رفت دم دروازه شهر ‫تا برادر ظالمش...
‫و دو هزار تن از دلالان مرگ رو ببینه. ‫بعدش...
‫خیلی خارق‌العاده است.
‫اِم، مشخصه که بی‌جهت ‫«حوصله‌سربر» خطابت نمی‌کنن،
‫ولی می‌شه از خود پدرم برام بگی؟
‫خب، دارم سعی می‌کنم بگم؛ ‫ولی خودت مدام...
‫خیلی‌خب، می‌تونی خلاصه بگی؟
‫راستش، توجه به روایات حماسی ‫از توان نسل شما خارجه.
‫من عاشق روایاتم، خب؟
‫خب، عذر می‌خوام که سعی کردم ‫مقداری جذابیت و جزئیات...
‫به روایت شبی که از تیر آسلین به قصد...
‫یافتن «زره» حرکت و باهاش از مملکت ‫دفاع کردیم، اضافه کنم.
‫مقابل «عجوزه» دفاع کردین؟
‫عجوزه،
‫گیل‌ها، اژدها...
‫و کل موجوداتی که اسمشون ترسناکه...
‫معنای یکسانی دارن.
‫یعنی تاریکی در راهه و دنبال بلعیدنِ...
‫آهای.
‫الورا کجاست؟
‫جدی می‌پرسی؟
‫گردن دختره قلاده ببند دیگه.
‫پخش بشین. به احتمال زیاد ‫خیلی دور نشده.
‫الورا!
‫خانم مافین‌پز!
‫آخی. واقعا رشد کرد؟
‫سلام بچه.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫ملکه بهم دستور دادن.
‫دارم برمی‌گردونمش.
‫وایستا. صبر کن.
‫می‌دونی کیه؟
‫پس خودت می‌دونی واسه چی نمی‌تونم...
‫چی شد؟
‫چت شده؟
‫هیچی.
‫تو حال خودت نیستی. ‫کمک لازم داری.
‫- ویلو می‌تونه... ‫- مجبورم...
‫نکن بکشمت.
‫بس کنین!
‫فرمانده بالانتاین می‌گه ‫سورشا بهش دستور داده...
‫الورا رو برگردونه تیر آسلین.
‫هوم، که این‌طور؟
‫به هر حال، تصمیمش دیگه با ملکه نیست.
‫خود الورا باید تصمیم بگیره، ‫ولی ظاهرا نظرش رو نپرسیدی.
‫سلام بالانتاین.
‫سلام شاهدخت.
‫وایستین.
‫یکی خلاصه بگه وقتی نبودم چی شد.
‫نمی‌گین؟ خیلی‌خب، خودم حدس می‌زنم.
‫بالانتاین دیوانه شده...
‫و می‌خواد الورا رو با اون اسب بدزده.
‫دخالت نکن بورمن.
‫نمی‌تونم.
‫شمشیرهاتون رو غلاف کنین بچه‌ها.
‫باید ببرمش.
‫من هم می‌خوام ببریش.
‫جدی می‌گم. ولی شاید بهتر باشه ‫قبلش صحبت کنیم.
‫ایشون دیگه در خدمت تیر آسلین نیست.
‫مگه نه فرمانده؟
‫اصلا برام مهم نیست در خدمت کجاست.
‫ایشون همراه ماست،
‫نسبت تعدادمون هم پنج به یکه.
‫من نمی‌دونم چقدر بتونم کمکتون کنم سایلاس.
‫چهار و نیم به یکه.
‫کی گفت من تنهام؟
‫- آزادش کن! ‫- با منی؟
‫- مطمئنی صلاحیتش رو دارم؟ ‫- برو دیگه!
‫خیلی‌خب.
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام حواسشون رو پرت کنم. ‫کمکشون کن. یکی رو بزن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم نجاتت می‌دم.
‫- کس دیگه‌ای نبود؟ ‫- اِم...
‫الورا!
‫بردنش.
‫- می‌تونی ردشون رو بگیری؟ ‫- الان می‌گیرم.
‫اگه تا غروب بهشون برسیم، ‫می‌تونیم پسش بگیریم.
‫حرکت کنین.
‫- چی به سرشون اومده؟ ‫- آلوده شدن.
‫- مسموم شدن؟ ‫- تسخیر شدن.
‫حتما یکی از گیل‌ها ‫یکیشون رو با چوبه‌اش زده.
‫بالانتاین رو زده. ‫زمینش زده بود.
‫جناحش رو عوض کرد.
‫بالانتاین اصلی هنوز هم تو وجودش هست؟
‫مریک؟
‫هنوز هم می‌شه نجاتشون داد؟
‫هنوز تو وجودشون هستن، ولی...
‫جادوی شریرانه فاسد می‌کنه، ‫کم‌کم کاملا فاسدشون می‌کنه.
‫عذر می‌خوام گریدون.
‫تو چه وقتی آلدوین کبیر شدی؟
‫آها، نه، درسته. نیستی. خودم هستم.
‫خیلی‌خب، حرکت کنیم.
‫امان از دستت بسی، ‫تو که سریع‌تر از این حرف‌ها می‌ری.
‫گند زدم.
‫وقتی فرصت عملی قهرمانانه ‫یا صرفا نشون دادن...
‫شایستگی پیش میاد، ‫خشکم می‌زنه.
‫پدرم می‌گه مایه ننگ خاندان هاستور هستم.
‫درست هم می‌گه.
‫نه بابا. خب، بهش بگو...
‫خاندانتون از اولش هم ‫اون‌قدرها نامی نبوده.
‫واسه چی وایستادیم؟
‫«ستارگان هم‌تراز شده ‫و در باز می‌شود.»
‫«کره چرخیده ‫و خدایی بیدار می‌شود.»
‫«شعله‌اش را خاموش کرده، ‫نورش را پنهان ساخته...»
‫«و آن بچه را به سیزدهمین شب تبعید کنید.»
‫عجب، پس زبان ناکاتوسی منحوس رو بلدی؟
‫می‌خوان بکشنش، مگه نه؟
‫نه. اگه بکشنش،
‫روحش زنده می‌مونه ‫و از نو زاده می‌شه.
‫ولی اگه تبعیدش کنن،
‫می‌تونن روحش رو تا ابد اسیر کنن.
‫باوموردا می‌خواست همین کار رو بکنه ‫که جلوش رو گرفتم.
‫عجوزه می‌دونه دنبالشونیم.
‫خب، دقیقا اون تو چه خبره؟
‫فضای تیره مسمومیه.
‫پیچ و تابی مملو از خشم و جنون داخلشه ‫که اصلا نمی‌شه ازش فرار کرد.
‫بجنبین، اصلا نباید وقت تلف کنیم.
‫گمون کنم خراب شده باشه.
‫می‌تونم درستش کنم.
‫خب، شما ارابه رو بلند کنین،
‫من هم دوباره جاش می‌اندازم.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خودت نمی‌تونی معلقش کنی؟
‫نه... نه.
‫خیلی‌خب. خیلی خوبه که ساحری ‫تو سفرمون همراهمون شده.
‫بهتره ما جلوتر بریم.
‫اگه به عجوزه اجازه بدیم،
‫ما رو با همین طوفان ‫از هم جدا و تضعیف می‌کنه.
‫باید کنار همدیگه بمونیم.
‫می‌رم آب بیارم.
‫بیاین ارابه بلند کنیم.
‫هر حرفی داری، بگو.
‫بهشون نمی‌رسیم.
‫تازه، حتی اگه برسیم، ‫بعدش چی می‌شه؟
‫دارن به هیولا...
‫تبدیل می‌شن.
‫ببین، شرمنده‌ام، ولی اگه احتمالش باشه ‫که مجبور بشیم بکشیمشون، نـ...
‫نباید درنگ کنیم.
‫من که درنگ نکردم. ‫داشتم سعی می‌کردم نجاتت بدم.
‫من که نیازی ندارم ‫کسی نجاتم بده جید.
‫خودم از پس خودم بر میام، خب؟
‫نه‌خیر، نمیای. نمیای کیت.
‫هر بار که مبارزه می‌کنیم، شکستت می‌دم.
‫اِم...
‫چیه؟
‫منظورت اینه...
‫که خودت می‌ذاری پیروز بشم؟
‫واسه چی باید چنین کاری بکنی؟
‫آخه... کیت... مادرت...
‫بهت دستور داده بود باهام دوست بشی؟
‫نه. صرفا ازم خواسته بود ‫باهات تمرین کنم.
‫ولی اولش این شکلی بود، ‫بعدش چون خودم خوشم اومده بود، ادامه دادم.
‫اصلا خیال نمی‌کردم موقع مبارزه ‫پای جون و زندگیت وسط باشه.
‫کیت، وایستا.
‫نه، اشکالی نداره... ‫خوشحالم که بهم گفتی.
‫احسنت. می‌شه بریم؟
‫آره، احتمالا بتونم ‫بعد از ترکیدن قلبم راه بیفتم.
‫- گمون کنم کشاله رانم کش اومد. ‫- تو جمع مختلط نگو «کشاله ران».
‫واسه چی ولو شدین؟ ‫باید حرکت کنیم.
‫پر بیراه نمی‌گی.
‫عه.
‫سلام مسافر خسته.
‫آره، با خودتم. بیا.
‫از خوراک ساده‌مون میل کن.
‫با این که هیزم‌شکنان افتاده‌ای هستیم، ‫هر چی داریم باهات به اشتراک می‌ذاریم.
‫خواهش می‌کنم کمکم کنین.
‫عجب.
‫با توجه به ظاهر آشفته و اسفناکت،
‫احتمالا تو این نواحی غیرحاصلخیر...
‫گم شدی.
‫ببینین، زیاد فرصت نداریم.
‫دیگه به نسل جوان یاد نمی‌دن ‫شرایطشون رو درک کنن.
‫قبول نداری آن؟
‫آها. راستی، ایشون آنه. ‫خودم هوبرت هستم.
‫خب، می‌شه کنیه خودتون رو بپرسیم؟
‫- چیم رو بپرسین؟ ‫- اسمت چیه عزیزم؟
‫الورا هستم.
‫آها.
‫قطعا اسمت رو به احترام ‫شهبانوی راستین گذاشتن.
‫به نظر من که این شکلی بار سنگینی...
‫رو دوش چنین جوانی گذاشتن.
‫- البته من این‌قدر خوش‌بخت نبودم، ‫- اِم... آخ.
‫- واسه همین نمی‌تونم بفهمم آدم... ‫- وای خـ...
‫موقع به دنیا اومدن بچه خودش...
‫- هوبرت، خواهش می‌کنم. ‫- چقدر افتخار می‌کنه.
‫- خواهش می‌کنم خفه شو. ‫- باشه. فهمیدم.
‫عده‌ای دنبالم هستن.
‫عجب.
‫شکی نیست.
‫واقعا ظاهر خوش‌آیند ‫و چهره قشنگی داری...
‫نه، افراد خبیثی دنبالم هستن ‫که همین الان دارن میان اینجا.
‫وقتی هم برسن اینجا، ‫من رو می‌برن و...
‫نمی‌دونم چی به سر شما میارن،
‫ولی قطعا بلای ناخوش‌آیندی میارن.
‫پس وسایلتون رو جمع کنین ‫که راه بیفتیم، خب؟ خواهش می‌کنم. بجنبین.
‫خیلی‌خب. می‌دونی چیه؟ ‫این رو می‌بینی؟
‫به یاد پدرم ‫که همه‌مون رو بزرگ کرده بود،
‫رورگاث خطابش می‌کنم.
‫خلاصه، اگه افراد خبیثی بخوان بیان اینجا ‫و مزاحم صرف خوراکمون بشن،
‫وقتی کار من و آن باهاشون تموم بشه،
‫دیگه اون‌قدرها خبیث نمی‌مونن،
‫نمی‌دونم متوجه منظورم می‌شی یا نه.
‫شما متوجه نیستین. ‫من این افراد رو می‌شناسم، یعنی می‌شناختم.
‫ولی الان تو حال خودشون نیستن.
‫عـ...
‫عوض شدن.
‫خیلی‌خب. باید آروم باشی.
‫از اولش تعریف کن.
‫بیا، یه قارچ بهش بده.
‫نه، اون یکی رو نده. اون مال خودمه. ‫بذارش سر جاش.
‫آره، قطعا باید از سمت چپ بریم.
‫- نه، شک ندارم. ‫- از سمت چپ؟
‫از سمت چپ که به گذرگاه بی‌رحم می‌رسیم.
‫گمون نکنم ارابه‌مون دوام بیاره.
‫دوام میاره. ارابه خوش‌ساختیه.
‫ضمنا، قبول دارم گذرگاه بی‌رحم ‫اسم ناخوش‌آیندی داره،
‫ولی در واقع گذرگاه خیلی خوشگل و قشنگیه.
‫ضمنا، باید بگم...
‫مسافرخونه دنجی به نام ‫«بره ذبیح» هم تو مسیرمون هست.
‫می‌شه گفت خونه دوم خودم و همکار قدیمیمه.
‫هر چی بخواین تو مسافرخونه‌اش هست.
‫نه. اون یکی مسیر به کجا می‌رسه؟
‫از طریق چراگاه کاپلا ‫به دره خوش‌آیند می‌رسیم.
‫واقعا انگار مسیر بهتریه.
‫آره، ولی طولانی‌تر هم هست.
‫نه‌خیر، نیست.
‫- چرا، هست. ‫- نه‌خیر، نیست.
‫چرا، هست!
‫- نه‌خیر، نیست. الان می‌زنمت. ‫- آهای!
‫اگه متوجه نشدین، باید بگم...
‫دارن بین دو دنیا دریچه‌ای باز می‌کنن.
‫وقتی هم بهش دسترسی پیدا کنن، ‫الورا رو از دست می‌دیم.
‫چیه؟ چی شده؟
‫- چیزیم نیست. ‫- خوبی؟
‫چیزیش نیست.
‫جدا می‌شیم ‫و مناطق بیشتری رو می‌گردیم.
‫شما از مسیر بی‌خطر و طولانی برین،
‫من هم می‌رم سمت «بره ذبیح».
‫ببینم می‌تونم از کسی ‫کمک درست و حسابی بگیرم یا نه.
‫خیلی‌خب، تو و گریدون با این‌ها ‫از چراگاه کاپلا برین،
‫من با گریدون از گذرگاه می‌رم.
‫تو دره ممه‌ها که اسم اصلیش رو ‫یادم رفت، می‌بینیمتون.
‫به نظرم بهتره پیش خودت بمونم.
‫به نظرم از پس خودم بر میام.
‫آهای بورمن، نذار بلایی سر ملکه‌ام بیاد.
‫باشه پس. ترجیح می‌دم هزار بار بمیرم، ‫ولی تو رو روسیاه نکنم.
‫موفق باشین.
‫خب...مطمئن نیستم من الوراـم یا نه!
‫ویلو که اینطور فکر می‌کنه، اما شاهدخت کاملاً برعکس.
‫انگار باهام پدرکشتگی‌ای چیزی داره.
‫بخدا نمی‌دونم چرا، ‫هرکاری بکنم یا هر حرفی بزنم...
‫همیشه ساز مخالف می‌زنه.
‫اصلاً می‌دونین چقدر کلافه‌کننده‌ست؟
‫می‌شه ببینیمش؟
‫چی رو؟
‫نشان‌ت رو...
‫تو واقعاً الورا دانانی!
‫واقعاً؟
‫فکرکنم دیگه به‌اندازه کافی وقت‌مون رو هدر دادیم.
‫باید هرچه‌زودتر از این جنگل نحس بزنیم بیرون.
‫خداروشکر.
‫بریم تو یه قلعه‌ای، مخفی‌گاهی ‫جایی که جون‌ت در امان باشه.
‫نه، من می‌خوام برم «شهر باستانی»
‫تا ایرک رو از دست عجوزه نجات بدم.
‫درسته، خب از جایی که ما این ‫شهر یا شخصی که گفتی رو نمی‌شناسیم...
‫ما برای نبرد داوطلب می‌شیم.
‫داوطلب می‌شین؟
‫وقتی بلاخره شهبانوی حقیقی، ‫یعنی شما، برمی‌گرده...
‫باید لشکری عظیم برای نبرد نهایی جمع کنه،
‫و اون‌ها رو برای مقابله با ‫نیروهای پلید، هدایت کنه.
‫من و آن، از الان داوطلب می‌شیم.
‫ما در جناح شما می‌جنگیم،
‫و از حالا تا نقطه پایان‌مان، ‫صادقانه به شما خدمت می‌کنیم.
‫خب حالا فکرنکنم که لازم باشه...
‫تو چیزی بیشتر از یک ‫انسان خارق‌العاده و زیباروی هستی،
‫تو نمادی از اُمیدی،
‫و مهم نیست با چه عقیده‌ای، ‫چه اندازه و چه تمایلاتی...
‫همه‌مون در یک جهان زندگی می‌کنیم، ‫از یک هـوا تنفس می‌کنیم،
‫از یک آب می‌نوشیم.
‫و همه‌مون موظف به حفاظت ازش هستیم.
‫و اگه نیاز باشه...در راه‌ش جون‌ می‌دیم.
‫از خودمم بهتر گفتی آبجی!
‫قول می‌دم اصلاً دوست نداری ‫ با من دربیوفتی آبجی‌جون!
‫آره جناب، حق با توئه!
‫ما هیچوقت از راه خشونت وارد نمی‌شیم،
‫البته که گمون می‌کنم جناب عالی ‫با قصد و نیت محترمانه‌ای...
‫نیومدی دنبال این دختر جوان،
‫شاید حتی نیت خیلی وحشتناکی داشته باشی.
‫ما هردومون دنبال یه چیز هستیم.
‫والا بعید می‌دونم.
‫شما حال‌تون خوب نیست.
‫تا حالا هیچوقت اینقدر سَرکِیف نبودم.
‫قراره بزودی پادشاه کارـم رو دریافت کنم.
‫تنها چیزی که قراره گیرت بیاد اینه که...
‫خرد و خاک‌شیر بشی!
‫نـه!
‫زودباش! یالا! باید بریم.
‫زودباش.
‫زودباش، باید به راه‌مون ادامه بدیم.
‫یالا. ببین. دیگه آخراشه.
‫خواهش می‌کنم با اون ‫کاری نداشته باشین.
‫لطفاً. من باهاتون میام ولی ‫با اون کاری نداشته باشین.
‫تقصیر توئه!
‫مقاومت و تکبرـت اونا رو به کشتن داد.
‫تازه خیلی‌های دیگه قراره بمیرن.
‫اما هنوزم می‌تونی جلوی ‫این اتفاق رو بگیری.
‫فقط کافیه تسلیم بشی.
‫بـیا دیگه!
‫داری آبروـم رو می‌بری.
‫ادامه بده...
‫می‌بینی که دارم سعی می‌کنم، فقط ‫انگار یکم کلافه شده.
‫داستانِ زره رو می‌گم.
‫خب، بعد از اینکه ثـول برادرش رو گذاشت روی...
‫جاهایی که به بابام ربط داره رو بگو.
‫خب من یه جوان رعنا و بی‌باک بودم.
‫پدرت...
‫یه‌کوچولو برعکسِ من بود.
‫کجا رفتین؟
‫چرا تو برگشتی و اون برنگشت؟
‫چیزی به نام سرنوشت وجود نداره.
‫یا شانس باهات یاری می‌کنه، یا می‌میری.
‫من شانس آوردم.
‫وقتی داشت می‌مُرد اونجا بودی؟
‫نه، اما می‌دونم که دارم می‌گم.
‫چطوری؟
‫چون اگه زنده بود،
‫برمی‌گشت و اوضاع خیلی فرق می‌کرد.
‫می‌دونی اون «زره» یه سلاح نیست،
‫نوعی سپر محسوب می‌شه.
‫دربرابر چی؟
‫پلیدی!
‫ریدم تو این ارابه.
‫کیر توش!
‫به‌نظرت ویلو به عنوان آخرین جـادوگر اعظم دنیا
‫نمی‌تونه یکم بیشتر از این کمک بده؟
‫چیه؟
‫شاید یه دلیلی داره که ویلو به ‫نلوین‌ها گفته زیرزمین زندگی کنن.
‫چون شاید دیگه نمی‌تونه ازشون محافظت کنه.
‫اصلاً مگه می‌شه؟
‫که یه جادوگر قدرت‌هاش رو از دست بده؟
‫یـالا.
‫صبرکن، صبرکن. افسارـش داره می‌شکنه.
‫واقعاً؟
‫کهنه‌ست خب.
‫ما هم پیر شدیم دیگه، ‫یادته تو مزرعه مَک‌کراکن کار می‌کردیم؟
‫صبح تا شب زمین‌ها رو شخم می‌زدیم؛
‫اونقدر انرژی داشتم که بعدش هم تا ‫صبح با کایا می‌رقصیدم.
‫یادمه.
‫کاش اون موقع می‌دونستم ‫چه آینده‌ای در انتظارمه...
‫قدر اون روزها رو بیشتر می‌دونستم.
‫شاید اگه می‌فهمیدم...
‫آروم‌باش! داری ناراحتم می‌کنی‌ها.
‫تو که خوب می‌دونی باید چیکار کنی.
‫پس منتظر چی هستی؟
‫وقتی جوان بودم، تاب و توان داشتم،
‫می‌تونستم سختی‌ها رو تحمل کنم.
‫اما الان باید حواسم رو جمع کنم،
‫- قدرت‌ـم رو نگه دارم برای... ‫- برای چی؟
‫برای زمانی که اوضاع بدتر شد.
‫دیگه از این می‌خواد بدتر بشه؟
‫اره و می‌شه.
‫حرفم رو باور کن.
‫نمی‌تونم اجازه بدم احساساتم ‫باعث شه جادوـم رو هدر بدم.
‫اگه اینکارو کنم، وقتی زمان جنگ رسید ‫دیگه قدرت کافی...
‫فهمیدم دارن کجا می‌رن!
‫بیشتر شبیه قبرستونه.
‫چی بگم خب؟ منم به اندازه تو نا اُمیدم.
‫پس مسافرخونه «بره ذبیح» کجاست؟
‫جمع کردن رفتن؟
‫مطمئنی حرفایی که زدی حقیقت داشتن؟
‫چی می‌گی آخه؟
‫حداقل تا الان یک سوم از ‫حرفایی که زدم حقیقت داشته.
‫من دیگه چقدر کُسخلم.
‫نه. نیستی. ‫فقط...جوانی و جاهلی دیگه.
‫دارم برمی‌گردم.
‫نـه، نـه، نه. وایسا.
‫شاید بتونم به جید برسم...
‫ببین، صاحب این مسافرخونه ‫یکی از دوست‌های صمیمی پدرت بود.
‫خب؟ ما بهش اعتماد داشتیم.
‫اون تنها کسی بود که جریان «زره» ‫رو براش تعریف کرده بودیم،
‫چون می‌دونستیم به هیچکس هیچی نمی‌گه.
‫زره اون پایینه؟
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست، شاهدخت.
‫از این سمت.
‫خب...عمراً بیام اون پایین.
‫معلومه که نمیای، باید اینجا بمونی من رو بکشی بالا.
‫مراقب موش‌های جهش‌یافته باش.
‫- چی؟ ‫- می‌بینمت.
‫موش‌های جهش‌یافته دیگه چی‌ان؟
‫آم...از اسم‌شون مشخصه دیگه.
‫تله‌ست؟
‫چرا باید اسب‌هاشون رو این پایین ول کنن برن؟
‫نمی‌دونم، چرا خب؟
‫تله نیست.
‫بیخیالش.
‫اون بالا، آن‌سوی تپه، آن‌سوی دروازه‌ها...
‫چشم به‌ راه‌مان هستند، برادران.
‫داریم می‌ریم خونه.
‫قرار نیست برین خونه،
‫قراره به‌گا برین.
‫به خودتون نگاه کنید؛ ‫رقت‌انگیزین!
‫عمراً جون سالم به در ببرید،
‫مطمئنم با اون مغز پوک و فرسوده‌ت ‫این رو خوب می‌دونی!
‫چیه؟
‫نظرم عوض شد.
‫من...
‫تسلیم نمی‌شم.
‫مثل بچه آدم می‌‌ری بالا.
‫مجبورم کن!
‫چطور ممکنه؟
‫من مملو از جـادو ام، کودن‌های دوزاری!
‫من قدرتمند ترین جادوگر تمام تاریخ‌ام!
‫در مقابل «عجوزه» هیچی نیستی!
‫چرا، هستم.
‫من الورا دانانم،
‫الان یه وِردی می‌خونم که...
‫که تمام نیروهای پـاک‌سرشت هستی به کمکم بیان تا...
‫کون شماها رو پاره کنیم!
‫خیلی‌خب، منتظریم.
‫«تـوآثا اوتروک مورآ هوآثا»
‫از الورا فاصله بگیرین بچه ننه‌ها!
‫خوشـم اومد، ‫بیاید این داداشامون رو بشونیم سرجاشون.
‫خواهش می‌کنم، ‫بذار کمکت کنم.
‫من آینده رو دیدم، جید.
‫دنیای خلاء رو دیدم.
‫خالق جاویدان این دنیا رو از تمام ‫زشتی‌ها و پلیدی‌ها پاک می‌کنه.
‫همه‌مون آزاد می‌شیم.
‫هنوز پیداش نکردی؟
‫نه، هنوز نه.
‫احتمالاً اصلاً اونجا نیست.
‫بــورمن؟
‫اونجایی؟
‫دست از خیال‌پردازی بردار بورمن، ‫ناموساً یه زره جادویی نابودنشدنی؟
‫باورم نمی‌شه اجازه دادم من رو قاطی ‫این کسشعرها بکنی.
‫مثلاً چی؟ الورا دانان؟
‫نه، نه، نه. من طرف توئم.
‫فقط می‌دونی؟ اگه اون واقعاً بتونی ‫یه حرکتی بزنه...
‫باید بگم خیلی باهاش بداخلاق بودی،
‫و شاید داشتی عصبانیت‌ـت از رفتن پدرت رو ‫روی اون خالی می‌کردی.
‫اما خب حتی نمی‌تونست ‫یه وِرد ساده رو تلفظ کنه.
‫تو چه چاره‌ای داشتی خب؟
‫امیدوار می‌بودی که می‌تونه
‫- ایرک رو نجات بده؟ ‫- بورمن؟
‫می‌دونی چیه؟ فکرنکنم اینجا باشه.
‫من رو بکش بالا، باشه؟
‫باشه، ولی این بالا یه‌چیزی هست که
‫اصلاً با حالت دوستانه‌ای بهم نگاه نمی‌کنه.
‫موش جهش‌یافته؟
‫باید بگم اره.
‫خب حالا که اینطوریه من رو نکش بالا.
‫- بورمن؟ ‫- جان؟
‫باید همین الان بیای بالا.
‫بیا ببینم. بیا جلو.
‫باید یه راه دیگه به بیرون پیدا کنیم.
‫اونقدرها هم راحت نیست، چون بعضی‌‌هاشون ‫می‌خوره به اون سر دنیا.
‫پس زره‌ای درکار نبود؟
‫نظرت چیه از یکی از گورتپه‌ها ردشیم بریم بیرون؟
‫اگه گـازم گرفتن، به اولین کسی به قصد کشت ‫حمله می‌کنم توئی!
‫ولش کن.
‫باید بریم.
‫می‌خوام بمونم، دارم می‌جنگم.
‫نـه! تقصیر من بود که تو رو دزدیدن!
‫اجازه نمی‌دم دوباره اتفاق بیوفته.
‫نه! نمی‌ذارم آدم‌های بیشتری ‫به خاطر من جون‌شون رو از دست بدن.
‫خودم می‌خواستم حسابشو برسم.
‫راه بیوفت.
‫نمی‌تونیم شکست‌شون بدیم.
‫پس یه‌کاری کن! جادوگری کن.
‫باید همه رو سوار ارابه کنیم.
‫بـا یه بسته مـوم سرمیلی کارشون رو می‌سازم.
‫چی؟ می‌دونی چقدر خطرناکه؟
‫طوری‌نیست، آروم باش. ‫می‌دونم می‌خوام چیکار کنم.
‫فقط در حدی‌ـه که از نفس بی‌افتن.
‫البته اگه بقیه دست از مبارزه کردن بردارن ‫و برن بشینن توی ارابه.
‫نقشه دوم، به مبارزه ادامه بدین.
‫نـه!
‫سایلاس!
‫«آواگـــدو»
‫سایلاس؟
‫می‌تونم درمانت کنم.
‫درمانت می‌کنم.
‫جادوت رو برای من هدر نده.
‫فقط یه‌کاری برام انجام بده....
‫این رو بده به «لیبی»
‫بهش بگو اصلاً نترسیده بودم، ‫چون زندگی خیلی خوبی داشتم
‫و در راه رسالتم، جون دادم.
‫در راه محافظت از بهترین دوستم!
‫متاسفم! ببخشید.
‫کارت خوب بود بچه‌جون.
‫گوش کن.
‫قدم‌های درستی که توی زندگی‌ات برداشتی، ‫تو رو به اینجا هدایت کرده، به الان...
‫باید ازشون محافظت کنی!
‫اگه نکنی، ‫گالادورن، تـیر آسلین...
‫تمام جهان، به دست «عجوزه» نابود می‌شه.
‫اما اون از «الورا دانان» می‌ترسه.
‫الورا باید خودش رو به...
‫«شهر باستانی» برسونه، جید.
‫اینکارو بکن.
‫نمی‌تونم، نه...
‫فقط تو می‌تونی انجامش بدی جید.
‫بهت خیلی افتخار می‌کنم جید.
‫تربیت و پرورش دادن تو، ‫بهترین کاری بود که توی زندگیم کردم.
‫حالا لطفاً...خلاصم کن.
‫خوبی؟
‫اسب‌ها رفتن، فرار کردن.
‫فکرکنم کار درست رو اونا کردن اصلاً.
‫گذرگاه خطرناک کم کم داره می‌شه «دریاچه خطرناک»
‫اصلاً فکرنکنم بتونیم از راهی که ‫اومدیم برگردیم.
‫یه راه دیگه هست.
‫از این پله ها بریم بالا؟
‫نه. نباید بریم اون سمتی.
‫چرا؟
‫خب، حالا که زدی تو فاز جادوگری ‫می‌تونی یه‌کاری کنی پرواز کنیم بریم؟
‫نه؟ پس از همین پله‌های عجیب غریب میرم بالا.
‫حالت خوبه تو؟
‫باید استراحت کنم.
‫بعدش دوباره تعلیمات‌ت رو از سر می‌گیریم.
‫هنوز راه طولانی‌ای در پیش داری.
‫شاید اگه اون عصا رو بدی دستم...
‫صبرکنید! گریدون حالش بده.
‫جـادوی پلید.
‫باید ببریم‌ش یه پناهگاهی جایی!
‫خب؟ شما کجا رو پیشنهاد می‌کنی؟
‫الان وسطِ... ‫حتی نمی‌دونم وسط کجاییم خدایا!
‫من می‌دونم.
‫نــاک‌مـار.
برای دانلود فیلم های بیشتر به وب سایت کیامووی مراجعه کنید .:: kiamovie.ir ::.