..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
‫[ گران‌بها‌ترین محموله ]
‫فیلمنامه: ‫[ میشل هازاناویسیوس ] ‫[ ژان- کلود پرومبِرگ ]
‫بر اساس کتابی از: ‫[ ژان-کلود گرومبِرگ ]
‫با صدای: ‫[ دومینیک بلان: زن هیزم‌شکن ]
‫[ گریگوری گَدِبوآ: مرد هیزم‌شکن ]
‫[ دنیس پودالیدِس: مرد صورت شکسته ]
‫[ راوی: ژان-لوئیس ترینتیگان ]
‫موسیقی: ‫[ الکساندر دِسپلات ]
‫کارگردان: ‫[ میشل هازاناویسیوس ]
‫یه روزی روزگاری، توی یه جنگل بزرگ، ‫یه هیزم‌شکن فقیر بود و یه زن هیزم‌شکن فقیر.
‫نه، نه، خیالتون راحت، ‫از این قصه‌های بند انگشتی نیست.
‫اضلاً هیچ ربطی نداره.
‫اصلا من خودم، عین شما، ‫از این داستانای مسخره متنفرم.
‫کی و کجا دیدین پدر مادرا ول کنن و برن...
‫چون نمیتونن شکم بچه‌هاشون رو سیر کنن؟
‫بیخیال...
‫هیزم‌شکنهای بیچاره هیچ‌وقت ‫از جنگلشون بیرون نرفته بودن.
‫با این حال، سرما، گشنگی، بدبختی، ‫زندگی رو براشون خیلی سخت کرده بود.
‫مخصوصا تو این دور و زمونه ‫که جنگ جهانی بیداد می‌کرد.
‫آره، آره، جنگ... جنگ جهانی، آره آره.
‫خوشبختانه، آخر هر چیزی یه خیری هست.
‫هیزم‌شکنهای بیچاره چند سالی میشد....
‫که دیگه بچه‌ای نداشتن که بخوان شکمش رو سیر کنن.
‫هیزم‌شکنهای درمانده که دیگه ‫قلبی برای مهر ورزیدن نداشتند، هر روز آه و ناله سر می‌دادند..
‫ولی هیزم‌شکنهای بیچاره، با این قضیه کنار اومده بودند.
‫دیگه بچه‌ای نیست که ‫نازش رو بکشیم، باشه...
‫ولی دیگه دهنی هم نیست ‫که شکمش رو سیر کنیم.
‫کم کم، با بالا رفتن سن، ‫زن هیزم‌شکن بیچاره فهمید ...
‫که همه قدرت‌های زمینی، آسمانی و پری‌ها...
‫همه با شوهر هیزم‌شکنش همدست ‫شدن که اون رو از بچه محروم کنن.
‫اونم با سرنوشتش کنار اومد و به...
‫سرما، گشنگی، بدبختی و تنهایی عادت کرد.
‫تا اینکه یه روز...
‫امروز که منو ترک نمی‌کنید، برکت میدم ‫ بهتون اونهایی که از شهر اومدین،
‫صدا و زندگی رو برام آوردین، ‫برکت میدم بهتون که با من مهربونین،
‫زندگیم رو عوض کردین، منو از گشنگی ‫و بدبختی نجات بدین، یه چیزی بهم بدین،
‫یه چیزی واسه خوردن، یه چیزی واسه نوشیدن، ،
‫هر جنس کوچیکی که اضافه دارین، چیز زیادی ‫نمیخوام، فقط یه جنس خیلی کوچیک،
‫التماس می‌کنم به مهربونیتون، ای خدای ‫قطار، شما نور من و تنها امیدم هستین.
‫خواهش می‌کنم، به حرفم گوش بدین.
‫این دیگه چیه؟
‫خدایان قطار به من هدیه دادن.
‫خدایان قطار؟
‫آره، تا اون بشه بچه‌ای که ما از دست دادیم.
‫مگه نمیدونی این بچه چیه؟
‫اگه از قطار اومده، نمیدونی از چه جور آدمیه؟
‫این یه "خون‌آشامه"!
‫نه، نه، نه، این فقط یه محموله کوچیکه،
‫خدایان قطار بهم دادن.
‫محموله ات، یه حرومزاد‌ه‌ست!
‫یه حرومزاد‌ه!
‫تف به نژاد نفرین‌شده!
‫نه، نه، نه، این یه فرشته‌ست، فرشته منه!
‫نه، نه، من یه فرشته دارم، بذار زوزه بکشه، ‫خودتو راحت میکنی پیرزن،
‫بزرگ شه، عین خودمون میشه.
‫نه، اگه ما بزرگش کنیم، این‌طوری نمیشه!
‫اینها خدا رو کشتن، اینها دزدن.
‫لباساشو ببین، میدونی چقدر باید
‫کار کرد تا لباس این مدلی داشته باشی؟
‫بهت میگم اینا دزدن.
‫خدا رو شکر، ما اینجا چیزی نداریم ‫که بدزدیم، و به زودی، اگه بخوای...
‫اون به من کمک می‌کنه هیزم جمع کنم.
‫اگه پیش ما پیداش کنن، میذارنمون بیخ دیوار!
‫ولی... ولی کی می‌فهمه؟
‫هیزم‌شکنهای دیگه، هیزم‌شکنهای دیگه ما رو لو میدن .
‫نه، میگم این بچه مال خودمونه،
‫که دوباره از دسترنج تو حامله شدم.
‫اون نمیتونه مال ما باشه، نشونه داره.
‫چه جوری؟
‫نشونه داره، نشونه داره.
‫ذاتشون مثل ما نیست.
‫بیا، نشونه‌‌اش رو ببین.
‫چه نشونه‌ای؟ ‫من نشونه‌ای نمی‌بینم.
‫اون مثل من ساخته نشده، نمی‌بینی؟
‫نه.
‫ولی اون مثل من ساخته شده.
‫ببین چقدر خوشگله.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫کجا داری میری؟
‫دارم دوباره میذارمش کنار ریل قطار.
‫اگه خدایان اونو اونجا گذاشتن، ‫خودشون می‌تونن دوباره برش دارن.
‫این کارو بکن هیزم‌شکن، و باید منو هم با اون ‫بندازی زیر چرخ‌های قطار باری.
‫و خدایان، همه خدایان، خدایان ‫آسمون، طبیعت، خورشید...
‫و قطار، دنبالت می‌کنن. هرجا باشی، هر کاری ‫بکنی، تا ابد و همیشه نفرین شده خواهی بود.
‫هر چی که پیش بیاد، هر بدبختی‌ای ‫که بیاد سر راه، مال تو باشه.
‫اون باعث خوشبختی من و تو میشه.
‫همه خوشبختی‌ها مال خودت، نوش جونت.
‫ولی اینو بدون که دیگه نمیخوام صداش رو ‫بشنوم و نه قیافه‌‌اش رو ببینم، هیچوقت.
‫برو بذارش تو انبار و خفه شو.
‫شیر میخواد طفلکی.
‫هیچ شانسی نداره.
‫اگه خدایان قطار این جنس ‫کوچیک رو به من سپردن،
‫ واسه این نیست که بذارم بمیره.
‫زنده میمونه، فهمیدی؟
‫کی اونجاست؟
‫یه هیزم‌شکن بیچاره.
‫چی میخوای هیزم‌شکن بیچاره؟
‫شیر، برای بچه‌ام.
‫آهان؟
‫چرا از شیر خودت بهش نمیدی؟
‫ندارم، دریغا .
‫و اگه این بچه‌ای که می‌بینی امروز شیر نخوره، میمیره.
‫بمیره؟ ‫بیخیال شو، یکی دیگه می‌سازم.
‫دیگه سنم گذشته.
‫بعدش هم، این بچه رو بهم سپردن...
‫ خدایِ قطار باری که از این ریل رد میشه.
‫خدای قطار یکی از محموله‌های کوچیکش رو به تو سپرده؟
‫آه، چرا شیرش رو هم باهاش نداده؟
‫یادش رفته.
‫خدایان که نمی‌تونن به همه‌چی فکر کنن.
‫این پایین کارای زیادی دارن.
‫و خیلی هم بد انجامش میدن.
‫بگو ببینم هیزم‌شکن، ‫فکر می‌کنی من شیر رو از کجا میارم؟
‫از پستون بزت.
‫بُزم؟
‫چرا فکر میکنی من بز دارم؟
‫شنیدم صداش درمیومد وقتی داشتم ‫هیزم جمع میکردم لب مرز زمینت.
‫در عوض شیرم چی میدی؟
‫- هر ‌چی که دارم. ‫- چی داری؟
‫هیچی.
‫کمه.
‫هر روزی که خدا بخواد، من میام
‫یه بغل هیزم برات میارم در ازای دو جرعه شیر.
‫میخوای پول شیرم رو با چوب خودم بدی؟
‫این چوب تو نیست.
‫مال تو هم دست من نیست.
‫همون‌قدر که شیر تو، شیر تو نیست، شیر بزته.
‫ولی بز مال منه.
‫تو زندگی هیچی بدون عوض داده نمیشه.
‫بدون شیر، دخترم می‌میره.
‫بدون عوض.
‫کمکم کن.
‫اگه کمکم کنی بهش غذا بدم، زنده میمونه.
‫خدایان ازت ممنون میشن.
‫ازت محافظت می‌کنن.
‫اونا تا حالا هم حسابی ازم محافظت کردن.
‫ببین.
‫ببین خدایان تو چه جوری ازم محافظت کردن.
‫ازم میترسی؟
‫نه.
‫پس دلت برام میسوزه.
‫اونم نه.
‫خداها تو رو زنده نگه داشتن.
‫و بزت هم همینطور.
‫زنده، آره.
‫بیا.
‫این شال رو بردار.
‫ببین چقدر خوشگله.
‫خود خداها با نخ‌های طلا بافتنش.
‫معلومه که تو کار معامله واردی.
‫جنس کوچیکت رو نشون بده.
‫موجود الهی تو گرسنشه، ‫مثل یه بچه معمولی آدمیزاد.
‫یه پیمونه از شیر بزم بهت میدم.
‫ممنون.
‫بلند شو.
‫بلند شو، میگم.
‫تو خوبی.
‫نه، نه.
‫ما یه معامله کردیم.
‫بیا.
‫چیزی که حقت رو بهت میدم.
‫کی سرت رو شکسته، ای مرد نیکوکار؟
‫جنگ.
‫همین جنگ؟
‫نه.
‫یه جنگ دیگه. مهم نیست.
‫ولی زانوت هیچوقت پیش من خم نشه.
‫نه پیش من، نه پیش هیچکس دیگه.
‫دیگه هیچوقت نگو من خوبم.
‫و هوس نکنی این خبرو پخش کنی که من بز دارم.
‫و بهت شیر میدم.
‫وگرنه می‌کشمت.
‫تکون نخور.
‫هیزم‌شکن!
‫این بچه نجس رو خفه کن.
‫دیگه نمی‌تونیم اینجا بخوابیم.
‫خفه شو هیزم‌شکن.
‫تو اونو میترسونی.
‫من بترسونمش؟
‫کلاه سرت گذاشتن طفلکی.
‫این بچه شیطون از هیچی و هیچکس نمی‌ترسه.
‫اون بی‌قلبه، میفهمی؟
‫بی‌قلب!
‫ولی، هیزم‌شکن، بی‌قلبها هم قلب دارن، مثل من و تو.
‫خفه شو دیگه، تو هیچی نمیدونی.
‫بی‌قلبها سگای ولگردی هستن
‫که بچه‌هاشون رو از پنجره‌های قطار پرت میکنن بیرون.
‫و ما، خرای بدبخت، مجبوریم بهشون غذا بدیم.
‫میفهمی؟
‫میفهمی که هیچی نمیفهمی؟
‫دارم بهت میگم، بی‌قلبه.
‫بی‌قلبها هم قلب دارن.
‫نه، بی‌قلبها، قلبی ندارن.
‫امکان نداره.
‫و فردا باید بره.
‫باید انتخاب کنی زن، بین این آشغال دروغین، ‫خداکش، و شوهر هیزم‌شکن درستکار.
‫فردا میره.
‫با تو یا بی‌تو.
‫اگه میخوای برگردی خونه، میتونی برگردی.
‫اون بچه چی؟
‫هیزم شکن.
‫هیزم شکن، بیا اینجا.
‫زنده باد پایان این جنگ نفرین شده.
‫امیدوارم زودتر پایان جنگ فرا برسه.
‫زنده باد پایان بی‌قلبهای نفرین شده.
‫که امیدوارم اون هم زودتر فرا برسه.
‫اونا خدا رو کشتن و این جنگ رو خواستن.
‫لیاقت زنده بودن ندارن.
‫و جنگ نفرین شده‌شون فقط وقتی تموم میشه...
‫که زمین برای همیشه از شرشون خلاص بشه.
‫پس نابود باد، ‫اونهایی که باعث و بانی مسمومیت زندگی‌اند.
‫مرگ بر بی‌قلبها.
‫ترسوها.
‫آه، من یه بار دیدم از ‫یکی از قطارا پیاده میشدن.
‫خوک‌ها.
‫کثیف،به جون تو.
‫خوک‌ها، بهتر از این نمیتونم بگم.
‫بزن بریم، مرگ بر خوک‌ها.
‫چی شده؟
‫نمیخوری؟
‫چرا.
‫بی‌قلبها قلب دارن.
‫چی؟
‫چی داره میگه؟
‫مریضی؟
‫بی‌قلبها قلب دارن.
‫خل شده.
‫کاملاً مسته.
‫بزن بریم.
‫فردا بهتر میشه.
‫هوا خنک.
‫چه احمقی، ها.
‫دیگه الکل بهش نمیسازه.
‫بی‌قلبها قلب دارن.
‫بی‌قلبها....
‫قلب دارن.
‫سلام بر شما.
‫چه بچه بامزه‌ای.
‫مال شماست؟
‫آره.
‫آره، دخترمونه.
‫چند سالشه؟
‫یه سال، تقریباً.
‫تقریباً.
‫بامزه است.
‫شوهرت هیچی به ما نگفت، این هم جالبه.
‫خیلی حرف نمیزنه.
‫خب آره، این توضیح میده.
‫من میرم، کار دارم.
‫خداحافظ.
‫به سلامت.
آوامــووی
‫چه خبره، چی باعث شده اینقدر زود بیاید؟
‫ولی اگه این دخترته رفیق، ‫باید تو شهرداری ثبتش می‌کردی.
‫اون بلد نیست بنویسه.
‫خب آره، چی بگم.
‫تنها چیزی که می‌فهمم، چوبه.
‫- پس کاغذبازی، میدونی... ‫- اما چطور ممکنه هیچکس خبر نداشته باشه؟
‫چرا هیچی به ما نگفتی؟
‫شما از من نپرسیدید.
‫گوش کن، ما همه اینجا هیزم‌شکن ‫خوبیم و وطن‌پرست خوب.
‫و میدونی که پناه دادن یا کمک ‫کردن به یه بی‌قلب، مجازاتش مرگه.
‫پس تو هرکاری میخوای بکن.
‫ولی ما، از قانون پیروی می‌کنیم.
‫و حالا که میدونیم، باید بچه رو تحویل بدیم.
‫قانون، قانونه، رفیق.
‫و ما نمیخوایم جونمون رو به خطر بندازیم ...
‫یا به کشورمون خیانت کنیم به خاطر یه بچه‌ی ‫که از زیر بوته عمل اومده.
‫به اندازه کافی واضح بودم؟
‫بزن بریم، داستان درست نکن، برو.
‫بچه رو بده، تا از شرش خلاص شیم.
‫بچه رو آماده کن.
‫من میرم گهواره‌ش رو بیارم.
‫رفیقمون راست میگه.
‫یه اشتباه بود.
‫یه اشتباه وحشتناک.
‫فرار کن.
‫خدا این نفرین شده‌ها رو ‫بکشه، که بی‌روح و بی‌اعتقادن.
‫فرار کن،
‫فرار کن.
‫ما زنده نگهداشتیم...
‫محموله کوچولومون رو.
‫کی اونجاست؟
‫منم، هیزم‌شکن بیچاره.
‫چی میخوای، هیزم‌شکن بیچاره؟
‫پناه بده.
‫پناه بده به من و محموله کوچیکم.
‫صدای تیراندازی شنیدم.
‫اونا واسه تو بودن؟
‫میخواستن اونو ازم بگیرند.
‫بعدش شوهرم، هیزم‌شکن بیچاره، ‫با تبرش، اونارو....
‫ دیگه چیزی نگو.
‫من سیاهی قلب مردم رو می‌شناسم.
‫هیزم‌شکن تو و تبرش کار خوبی کردن.
‫و اگه لازم باشه، نوبت منم بشه، ‫منم می‌دونم چطور این کارو بکنم.
‫محموله کوچیکت رو به من بسپار.
‫دنبالم بیا.
‫حرکت کن، بیا.
‫دختر خدایان، این مادر شیرده توئه، ‫کسی که شیرش رو بهت داده،
‫سومین مادرت.
‫چرا گریه می‌کنی، هیزم‌شکن بیچاره؟
‫از این به بعد برای بچه‌ات شیر...
‫ به اندازه کافی خواهی داشت، که ‫دیگه حتی لازم نیست بیای دنبالش.
‫درسته، من یه دسته هیزم از دست میدم،
‫ ولی یه همبازی برای بُز تنهای خودم به دست میارم.
‫پس، ما چهارتا همگی برنده‌ایم.
‫هیچکس نمیتونه تو این دنیای واقعی ‫چیزی به دست بیاره،
‫بدون اینکه راضی به از دست دادن چیزی باشه.
‫حتی اگه اون چیز، زندگی یه عزیز باشه.
‫یا زندگی خودش.
‫روزها پشت سر هم میرفتن.
‫فصل‌ پشت فصل‌.
‫جنگ پشتِ جنگ.
‫قهرمان‌ها پشتِ قهرمان‌ها میرفتن.
‫غم پشتِ غم‌.
‫و قطار پشتِ قطار.
‫تو واگن‌های پلمپ شده‌شون، ‫انسانیت جون می‌داد.
‫هیچکس صدای فریادهای تبعید شده‌ها رو نشنید.
‫هق هق دریاها با ناله پیرمردان در می‌آمیزد..
‫با نیایش‌های ساده‌لوحان..
‫با ناله‌ها و گریه‌های کودکانی ‫که از والدین خود جدا شده‌اند.
‫و پیشاپیش به برزخ بهشتی که برای ‫بی‌گناهان کنار گذاشته شده بود، رفتند.
‫و بعد... و بعد قطارها از حرکت ایستادن.
‫بیا بریم.
‫فرار کرد.
‫کی اونجاست؟
‫گفتم کی اونجاست!
‫یه پیرمرده.
‫بدبخت بیچاره.
‫خواهش می‌کنم، هر کی هستید، ‫از این مرد خیلی خوب مراقبت کنید.
‫کاری کنید خوشبختی و آرامشی ‫که تو این دنیا نداشته رو پیدا کنه.
‫و هر جا که هستید ازش استقبال کنید.
‫چه فایده‌ای داره؟
‫من اینقدر ازتون خواهش کردم ‫که کارهای زیادی انجام بدید.
‫ولی اگه این بچه امروز اینجاست، ‫به خاطر شما نیست.
‫به خاطر دستی هست که از قطار پرتش کرد بیرون، ‫به خاطر شوهرم، هیزم‌شکن بیچاره.
‫و به خاطر این مرد خیلی خوب بود.
‫و به خاطر بزش.
‫نه، به خاطر شما نیست.
‫لطفاً، اونها رو برکت بدید.
‫سال‌ها بعد،به اندازه یک عمر.
‫در حالی که صلح کم و ‫بیش دوباره جهانی شده بود،،
‫اون مرد که یه متخصص اطفال ‫مشهور بین‌المللی شده بود.
‫بعد از جنگ، تحصیلات پزشکی خودش رو از سر گرفت
‫و زندگیش رو وقف مراقبت از بچه‌های دیگران کرد.
‫اون که نویسنده آثار بسیار برجسته‌ای ‫بود، به طور مرتب به همایشها دعوت میشد.
‫اون دعوت میشد تا رویکرد خود را ‫نسبت به دوران کودکی...
‫در سمینارهای مختلف در سراسر جهان توضیح دهد.
‫اینگونه است که او را در راه رسیدن ‫به یک پایتخت اروپایی پیدا می‌کنیم،
‫تو یه کشوری که سهم زیادی از تراژدی‌ها رو داشته.
‫میتونم کمکتون کنم؟
‫میتونید اینو برام ترجمه کنید، اینجا چی نوشته؟
‫میگه این عکس کی هست.
‫این ماریا چخلوفسکا هست.
‫اون ۲۰ سالشه، و به عنوان ‫شایسته‌ترین پیشگام جوان تعیین شده،
‫چون دختر یک زن فقیر بی‌سواد، ‫یه هیزم‌شکن ساده که تاجر پنیر شده.
‫اینو برمیدارم.
‫به نظر میاد این داستان یه افسانه‌ست.
‫و هیچ‌کدوم از اینها اتفاق نیفتاده.
‫نه قطارها، نه اردوگاه‌ها، نه ‫خانواده‌هایی که به دود تبدیل شدن،
‫نه آتش، نه خاکستر، نه اشک‌ها، نه جنگ، نه بازماندگان،
‫نه درد پدرها و مادرهایی که ‫دنبال بچه‌های گمشده‌‌اشون میگردن.
‫آره، میگن هیچ‌کدوم از اینا اتفاق نیفتاده،
‫هیچی حقیقت نداره.
‫.ولی خیلی چیزها میگن
‫تنها چیز درست، واقعاً درست، ‫اینه که یه دختر کوچولو ...
‫که هیچ‌وقت وجود نداشته یه روز از یه قطار ‫باری خیالی پرت شده...
‫و یه هیزم‌شکن بیچاره که ‫اونم وجود نداشته اونو برداشته،
‫بهش غذا داده، نازش کرده، بیشتر از هر چیزی ‫دوستش داشته، بیشتر از زندگی خودش.
‫آره، این تنها چیزیه که شایسته وجود داشتنه
‫تو داستان‌ها و تو زندگی واقعی.
‫و اون عشقه.
‫عشقی که به بچه‌ها داده میشه،
‫چه برای بچه‌های خودت و چه بچه‌های دیگران.
‫عشقی که باعث میشه، با وجود همه چیزهایی ‫که وجود داره و همه چیزهایی که وجود نداره...
‫عشقی که باعث میشه...
‫زندگی ادامه پیدا کنه.
‫بقیه‌اش سکوت است و بس..
برای دانلود فیلم های بیشتر به وب سایت کیامووی مراجعه کنید .:: kiamovie.ir ::.