‫«آنچه در خاندان داوود گذشت»
‫هفته‌ها گذشته. می‌ترسیدم نیای.
‫با هم می‌تونیم انتقام بگیریم.
‫یه شرط داره. تخت سلطنتت.
‫بذار آزادی رو بهت نشون بدم.
‫آینده‌ام دست خودم نیست که تصمیم بگیرم.
‫- جایی می‌ری؟ ‫- اینجا کاری از دستم برنمیاد.
‫سلام از طرف خاندان شائول.
‫جالوت!
‫نه! نه!
‫بذار من با پادشاهشون بجنگم.
‫فلسطینی‌ها جمع شدن.
‫همون کاری رو می‌کنیم ‫که همیشه کردیم. می‌جنگیم!
‫- پدر، خواهش می‌کنم. ‫- نتنئیل.
‫می‌دونی پادشاه همه ‫مردای توانا رو فراخونده.
‫من توانا نیستم. من جنگجو نیستم.
‫پدر، من اولین نفری هستم که می‌میره.
‫- برادرات پیشت هستن. ‫- چه خبره؟
‫پدر داره همه‌مون رو می‌فرسته جنگ.
‫- جنگ؟ چه جنگی؟ ‫- فلسطینی‌ها.
‫علیه ما بسیج شدن.
‫پدر، این دیوونگیه. من نمی‌رم.
‫- من جاش می‌رم. منو بفرست. ‫- اون جای منو می‌گیره.
‫- اونو بفرست. ‫- اون نمی‌تونه بره.
‫چرا نه؟ شما گفتی هر مردی.
‫- اون هنوز مرد نشده. ‫- منم نشدم.
‫- اگه جنگی هست، من می‌جنگم. ‫- هر چی من می‌گم بگین چشم.
‫برید پیش پادشاه.
‫- داوود باید پیش من بمونه. ‫- نتنئیل، بیا.
‫- بیا. ‫- دستتو ازم بکش.
‫پدر. پدر.
‫پدر، داری منو می‌فرستی به کام مرگ.
‫واسه پادشاهی که ازش متنفری.
‫نتنئیل، بیا. بیا، بیا، بیا.
‫می‌فرستمت کنار برادرات بجنگی. هوم؟
‫برای خدا و برای اسرائیل.
‫فهمیدی؟
‫بله.
‫برو.
‫بسه دیگه، داداش. داری ‫خودتو خجالت‌زده می‌کنی.
‫چرا؟
‫- نکن. ‫- یه جواب بهم بده.
‫امروز نه، داوود.
‫نه وقتی که تازه همه ‫پسرام رو فرستادم جنگ.
‫منم پسرتم.
‫منظورم این نبود.
‫- من لایق... ‫- چی فکر می‌کنی
‫لایقشی، داوود؟
‫چی حقته؟
‫صداقت.
‫برای یه بارم که شده.
‫حقمه بدونم چرا منو تو ‫این تپه‌ها نگه می‌داری.
‫بارها بهت گفتم.
‫ژرفا، ژرفا را صدا می‌زند.
‫- مگه اون اینو نگفت؟ ‫- ژرفا، ژرفا را صدا می‌زند.
‫از ته دلم می‌دونم هیچ‌وقت ‫حقیقت رو بهم نگفتی.
‫نه. خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫- برو به گوسفندا برس، داوود. ‫- نه.
‫بذار برم!
..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
‫«خاندان داود» ‫«قسمت هفتم: داود علیه جالوت بخش اول»
‫[دره ایلاه] ‫[نبرد فلسطینی‌ها]
‫روزی که مدت‌ها آرزوشو داشتم.
‫چه آرزویی؟
‫متحد شدن نیروهامون.
‫خواهیم دید.
‫[دره ایلاه] ‫[اردوگاه اسرائیلی‌ها]
‫سی سال.
‫سی ساله که به این مردم خدمت کردم.
‫رهبریشون کردم.
‫براشون جنگیدم.
‫خسته شدم.
‫چی تو فکرته، شائول؟
‫دارم حساب و کتاب می‌کنم.
‫ آه.
‫داری غر می‌زنی.
‫مگه حق ندارم؟
‫نه، راحت باش.
‫هر چقدر می‌خوای.
‫فقط دعا می‌کنم زود تمومش ‫کنی قبل از اینکه دشمنامون برسن.
‫این دفعه تعدادشون خیلی زیاده.
‫چی شد اون روزایی که ‫قبل جنگ بهم روحیه می‌دادی؟
‫خب، فکر کنم منم خسته شدم.
‫بهم بگو، ابنیر.
‫بهم بگو من کی‌ام.
‫تو شائول فاتحی.
‫اولین پادشاه اسرائیل، ‫متحدکننده قبایل.
‫نه.
‫بهم بگو من کی‌ام.
‫برای تو.
‫پادشاه من.
‫تو مردم ما رو از ترس به اطمینان رسوندی.
‫هر چقدرم شرایط سخت ‫بود، هیچ‌وقت تردید نکردی.
‫منو از زندگی‌ای که نمی‌تونستم ‫ازش فرار کنم نجات دادی.
‫بهم هدف دادی.
‫اگه تو بخوای، بدون پشیمونی می‌میرم.
‫برای من چنین شخصی هستی، پادشاه من.
‫و چرا من به پادشاهی تدهین شدم؟
‫برای همین لحظه.
‫این چطور بود؟
‫خوب بود.
‫ خوشحالم که پیشمی، رفیق قدیمی.
‫همیشه، پادشاه من.
‫تا الان بیش از ۱۵۰۰۰۰ فلسطینی.
‫و هر روز بیشتر میان.
‫فلسطینی‌ها سه برابر ما هستن.
‫به نظر عادلانه نمیاد، نه؟
‫من عدالت نخواستم.
‫به ازای هر یک نفر از ما، ‫ده نفر از اونا رو می‌کشیم.
‫و من شخصاً از این کار لذت زیادی می‌برم.
‫عه، نه.
‫بلند شو.
‫شمشیر خوبیه.
‫اجازه هست؟
‫ام... پدرم ۲۰ سال پیش ‫اینو از یه فلسطینی گرفت.
‫تو اولین پیروزی‌های پدرتون.
‫بله، یادمه.
‫اسمت چیه؟
‫الیعازر.
‫- پسر آشر از خاندان شم... ‫- شمعون.
‫بله.
‫راست و درست.
‫خاندان آشر مدت‌هاست ‫که به ما خدمت می‌کنه.
‫افتخار می‌کنم که کنارت می‌جنگم.
‫الیعازر؟
‫هوم؟
‫از چی باید بترسیم؟
‫خدا با ماست.
‫سموئیل میاد؟
‫تا مثل همیشه جنگ رو تبرک کنه.
‫اگه خدا بخواد.
‫الان به اون بچه امید الکی دادی؟
‫بهتر از اینه که هیچ امیدی نداشته باشه.
‫شجاع باشید، برادرا.
‫شجاع باشید.
‫کی می‌تونه جلوی ما وایسه؟
‫کی؟
‫پادشاه من.
‫مثل همیشه، اومدیم که بجنگیم.
‫من، و ۲۵۰۰۰ نفر از قبیله یهودا.
‫همه چیز فراموش نشده، پادشاه من.
‫اما امروز، ما یکپارچه می‌جنگیم.
‫- ما یکپارچه می‌جنگیم. ‫- یکپارچه.
‫برادرا!
‫پادشاه رو بنگرید!
‫خدایا، برای نعمت‌های ‫فراوانت شکرگزاریم.
‫برای این خانه.
‫برای غذامون.
‫برای این خانواده.
‫خداوندا، برای همه چیزی ‫که بهمون می‌دی ممنونیم.
‫کمکمون کن فروتن بمونیم، تو هر ‫کاری که می‌کنیم تو رو ستایش کنیم.
‫و هر روز زندگیمون بهت اعتماد کنیم.
‫آمین.
‫خدای عزیز، ما فرزندان تو هستیم.
‫ازت راهنمایی و قدرت می‌خوایم، ‫و اینکه همیشه با ما باشی.
‫- آمین. ‫- آمین.
‫- سموئیل. ‫- سلام، داوود.
‫فکر می‌کردم تو میدون جنگ باشی.
‫هوم. می‌تونم همینو درباره تو بگم، نه؟
‫و با این حال، اینجاییم، ‫در سپیده‌دم یه روز جدید.
‫- آه؟ ‫- هوم.
‫منو پیش پدرت ببر.
‫باشه، اون...
‫تو خونه‌ست.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫منم از دیدنت خوشحالم.
‫وقتی بشینم بیشتر ‫خوشحال می‌شم که می‌بینمت.
‫عذر... می‌خوام، بزرگوار.
‫چیز زیادی ندارم تعارف کنم.
‫بهترین چیزایی که داشتم رو ‫برای ارتش پادشاه فرستادم.
‫واقعاً؟
‫هوم.
‫این میوه درخت رو برای ‫تغذیه‌مون مبارک گردان
‫همونطور که خودمون رو ‫با اون وقف هدفت می‌کنیم.
‫هوم.
‫درخت زیتون...
‫تو زمستون شاخه‌هاش بهمون گرما می‌ده،
‫تو تابستون، سایه و روغن زیتون.
‫اوه، این خود زندگیه.
‫می‌بینی، هر چیزی یه هدفی داره.
‫- سموئیل. ‫- داوود.
‫اوه.
‫می‌خوام برم بجنگم.
‫به پدرم گفتم...
‫می‌دونستی که یه درخت ‫زیتون تو قله نوب هست،
‫بیرون خونه من، که میگن ‫هزار سال عمر داره؟
‫دوست دارم فکر کنم که ‫یوشع زیرش استراحت کرده
‫وقتی داشته وارد سرزمین ‫مقدس می‌شده، آره.
‫می‌دونی، زنم، هیلا،
‫از روغن زیتون برای مرتب ‫کردن موهاش استفاده می‌کنه.
‫و بذار بهت بگم، همین کارو به منم یاد داد.
‫نظرتون چیه؟
‫خوب شده؟
‫پیشگوی مقدس، اگه اجازه ‫بدید، چرا اینجا اومدید؟
‫خوشحالم که می‌پرسی، پسر عوبید.
‫اومدم کاری رو که دفعه قبل که ‫پیشت بودم گفتم انجام می‌دم، تموم کنم.
‫اومدم قربانی کنم.
‫تا گناهان این خانه رو جبران کنم.
‫هوم.
‫تا رستگارشون کنم.
‫- آخیش از جَت رهبریشون می‌کنه. ‫- هوم.
‫به نظر عصبانیه.
‫بعد از کاری که تو میدون جنگ با پدرش کردی،
‫نمی‌تونم سرزنشش کنم. ‫منم همینطور می‌شدم.
‫تو با استراتژی رهبری ‫می‌کردی، نه با احساسات.
‫اَشکِلون متحد شده.
‫اَشدود و یورزا.
‫حتی پرچم خودشونم نصب نکردن.
‫ترسوها.
‫و عِقرون چی؟
‫به نظر میاد هر پنج ‫سرزمین رو متحد نکرده.
‫این نشونه خوبیه.
‫چند نفرن؟
‫بیش از ۲۰۰۰۰۰ نفر، با اسب و ‫ارابه بیشتر از اونی که بشه سریع شمرد.
‫این قبلاً هم جلومونو نگرفته.
‫باید وقتی تعدادمون بیشتره حمله کنیم.
‫کِی تو جنگ با عبرانی‌ها ‫تعداد بیشتر مهم بوده؟
‫اول باید روحیه‌شونو بگیریم.
‫آروم، آروم، آروم.
‫خدای آسمان.
‫خدایان زمین.
‫پادشاهتون کجاست؟
‫بفرستینش بیاد باهام روبرو بشه
‫تا تیکه تیکه‌ش کنم و اونو با ‫خدایانتون خوراک کلاغ‌ها کنم.
‫اون فقط یه مرده، پدر.
‫و من این سرزمین‌ها رو با خون پس می‌گیرم.
‫- واقعاً؟ ‫- پادشاهتونو بفرستید.
‫یا یکی قوی‌تر از اون، اگه ‫همچین کسی تو اسرائیل وجود داره.
‫من خدایانمو فرا می‌خونم.
‫بذارید قهرمانتون خداشو فرا بخونه
‫تا خونمون سرنوشت مردممونو تعیین کنه.
‫و اونوقت می‌بینیم کدوم یکی برتره.
‫و برنده، بازنده رو تا ‫دم مرگ برده‌ش می‌کنه.
‫همونطور که امروز اینجا وایسادم، ‫اسرائیل رو به مبارزه می‌طلبم.
‫خداتونو به مبارزه می‌طلبم.
‫قهرمانتونو بفرستید.
‫پدر، به خودت بیا.
‫اوه، نه.
‫از روم بردارش.
‫نه!
‫پدر!
‫لعنت بهت، شیطان.
‫- پدر. باید بلند شی. ‫- از من دور شو!
‫پدر، به سربازات نگاه ‫کن. تو پادشاهشونی.
‫ببریدش به چادرش.
‫- تو تاریکی و ترس می‌میریم! ‫- همین الان!
‫از من دور شید! از من دور شید.
‫یکی رو پیدا کنید که ‫حاضر باشه باهاش بجنگه!
‫دخترمو بهش می‌دم که باهاش ازدواج کنه!
‫بدهی‌هاشونو پاک می‌کنم. هر چی. برید!
‫برید!
‫سموئیل، چرا منتظریم؟
‫یه جنگ در جریانه.
‫باید برم.
‫من آماده‌ام.
‫مادرت بود که بهت یاد داد بنوازی، درسته؟
‫هوم. دلت براش تنگ شده؟
‫فکر کنم زنی هدفمند بود.
‫تو این دنیا چیزای کمی ‫قدرتمندتر از اون هستن.
‫مادر خودم، اونقدر با حرارت
‫تو معبد دعا می‌کرد که ‫کاهن‌ها فکر می‌کردن مسته.
‫ولی نه، این هدفمندی ‫عمیق بود، وفاداری بود.
‫و دلیل اینه که من الان اینجام.
‫تأثیر یه مادر از یه پادشاه بیشتره،
‫از هزار تا پادشاه.
‫خیلی زیباست.
‫وقتی به دنیا اومدم اینو ‫برام دوخت و بعد پیچیدش...
‫...دورم وقتی فرستاده شدم ‫تا بین کاهن‌ها زندگی کنم.
‫- دو سالم بود. ‫- هوم.
‫اینو می‌پوشم تا یادش رو گرامی بدارم.
‫فکر کردم کهنه به نظر میاد.
‫ تو...
‫آره...
‫هوم.
‫می‌تونم یه چیزی بهت بگم؟
‫هر چی می‌خوای.
‫من چیزایی می‌بینم.
‫هان؟
‫یا خواب‌هایی.
‫رؤیاهایی.
‫ولی خیلی واقعی به نظر میان.
‫هوم.
‫انگار که...
‫- انگار که... ‫- انگار که کاملاً جای دیگه‌ای هستی.
‫- آره. ‫- هوم.
‫جاییه که هیچ‌وقت نبودم.
‫ولی حس می‌کنم خونمه.
‫آه.
‫آرامشی فراتر از درک.
‫برام بگو.
‫یه جویبار زیر کوه‌ها می‌بینم.
‫و خیلی زیباست.
‫هیچ‌وقت چیزی شبیهش ندیده بودم.
‫و یه جنگجو.
‫شمشیرش رو کشیده.
‫این چه جاییه؟
‫از جویبار محافظت می‌کنه.
‫آه.
‫اینو می‌شناسم. نوشته شده.
‫یوشع هستش.
‫آره.
‫شب قبل از نبرد بزرگ اریحا،
‫یوشع با ...یه شخصیت، یه ‫جنگجو با شمشیر کشیده روبرو شد.
‫اون کی بود؟
‫آه.
‫و یوشع از جنگجو پرسید،
‫«تو طرف مایی
‫یا طرف دشمنان ما؟»
‫و جنگجو جواب داد، «هیچ کدوم.
‫به عنوان فرمانده لشکریان ‫خداوند، الان اومدم.»
‫می‌بینی، چیزی که مردم فراموش ‫می‌کنن، می‌پرسن، «آیا خدا طرف ماست؟
‫آیا خدا با ماست؟»
‫ولی سؤالی که باید بپرسن اینه،
‫«آیا ما با خدا هستیم؟»
‫و بعد یوشع ازش پرسید، «از ‫خدمتکارانت می‌خوای چیکار کنن؟»
‫و این سؤال درستیه که باید پرسید.
‫و جنگجو جواب داد،
‫«کفش‌هات رو از پات دربیار،
‫چون روی زمین مقدس ایستادی.»
‫و یوشع این کارو کرد و ‫به رو افتاد و عبادت کرد.
‫و شاید به همین دلیله
‫که دیوارهای اریحا جلوش فرو ریخت.
‫ولی، چرا این رؤیاها رو به من نشون می‌ده؟
‫خب، چون
‫تو نقشی برای بازی کردن ‫تو این طرح بزرگ داری.
‫چطور می‌تونم وقتی تو یه ‫مزرعه گیر افتادم این کارو بکنم؟
‫داوود، طوری حرف می‌زنی ‫انگار امروز دیروزه. هان؟
‫انگار یکی هستن.
‫گوش کن، برای هر چیزی، یه فصلی هست
‫و زمانی برای هر... ‫هدفی زیر آسمون.
‫پس کِی نوبت من می‌شه؟
‫سؤال زیاد می‌پرسی.
‫یه آهنگ دیگه برام بزن.
‫اگه اشکالی نداره.
‫باشه.
‫امروز دوباره این ‫پیشنهاد رو بهتون می‌دم...
‫یه مرد انتخاب کنید.
‫بفرستینش پایین پیش من.
‫اگه منو شکست بده، ‫ما برده‌های شما می‌شیم!
‫ولی اگه به دست من بمیره، ‫شما برده‌های ما می‌شید!
‫خب؟
‫فردا می‌بینمتون.
‫چند روز باید این کارو بکنیم؟
‫هیچ قهرمانی تو اسرائیل نیست؟
‫روز به روز، من اسرائیل ‫رو به مبارزه می‌طلبم!
‫چرا باید این کارو بکنن؟
‫سرم درد می‌کنه.
‫به همین دلیل.
‫نُه روز گذشته و هنوز کسی ‫نیست که باهام روبرو بشه!
‫مگه شما بنده‌های خداتون نیستید؟
‫بیاید و با من بجنگید!
‫من انتقامم رو می‌گیرم.
‫ملکه من.
‫خبر از میدون جنگ.
‫- چی؟ چی شده؟ ‫- خبر از ابنیر.
‫«فلسطینی‌ها ارتش‌هاشون ‫رو علیه ما متحد کردن.
‫حدود ۲۵۰۰۰۰ نفر.»
‫چی؟
‫و یه غول دارن.
‫یه غول؟
‫چطور؟
‫مادر؟
‫چی نوشته؟
‫پدر دوباره تو تاریکی گرفتار شده.
‫بدتر از قبل.
‫باید چیکار کنیم؟
‫دیگه کاری از دستمون برنمیاد.
‫همیشه... همیشه یه کاری هست.
‫حداقلش اینه که دعا کنیم.
‫به کی؟
‫می‌دونی به کی.
‫نفسم رو هدر نمی‌دم.
‫مادر... هَشِم قبلاً به ‫فریادمون رسیده، اون...
‫دوباره جواب می‌ده.
‫نمی‌خوام دیگه این اسم رو جلوی من بشنوم.
‫هیچ‌وقت.
‫خسته‌ام ازش.
‫نه، ما... ما باید...
‫باید یه کاری بکنیم.
‫میخال؟
‫می‌رم پدر رو ببینم.
‫تو میدون جنگ؟ عقلت رو از دست دادی؟
‫- بهم نیاز داره. ‫- من بهت نیاز دارم!
‫میخال، برادرامون رفتن، ‫مادرمون ناامید شده.
‫فقط ما موندیم.
‫پس با من بیا.
‫احمق نباش.
‫ما چیکار می‌تونیم بکنیم؟
‫اگه پدر حالش خوب باشه، اون...
‫رهبریشون می‌کنه.
‫مثل همیشه دشمنامون رو شکست می‌ده.
‫و فکر می‌کنی می‌تونی برش گردونی؟
‫می‌دونی ایلاه کدوم طرفه؟
‫شماله.
‫- شمال؟ ‫- به سمت شمال می‌رم و پیداش می‌کنم.
‫باید این کارو بکنم.
‫باشه. بیا.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- فقط کمکم کن، لطفاً.
‫اگه بمیری دیگه کسی نیست که سرگرمم کنه.
‫خب، نمی‌تونیم بذاریم این اتفاق بیفته.
‫هی. ممنون.
‫اونم پدر منه.
‫و با مادر موافق نیستم.
‫همیشه امیدی هست.
‫بیا بریم.
‫- یه قبیله کامل از ترسوها و خائن‌ها. ‫- مواظب حرف زدنت باش.
‫قصد دارید تو غارها قایم بشید در حالی ‫که برادراتون با این دشمن روبرو می‌شن؟
‫اونا با مرگ حتمی روبرو می‌شن.
‫الیاب. این چه وضعیه؟
‫قبیله زبولون تصمیم گرفته ‫جنگ و پادشاهمون رو رها کنه.
‫- چند نفر؟ ‫- همه‌شون.
‫اونا یه غول دارن.
‫ما هیچی نداریم.
‫زبولون برای خدا می‌جنگه.
‫و خدا با پادشاه ما نیست.
‫بذار همه اسرائیل بدونن که ‫زبولون تسلیم ترس خودش شده.
‫و وقتی این جنگ رو ‫بجنگیم، و وقتی پیروز بشیم،
‫پسرامون و پسرای اونا داستان ‫فرار شما رو تعریف می‌کنن.
‫اگه اینقدر مطمئنی که پیروز می‌شیم، چرا ‫خودت با غول روبرو نمی‌شی، پسر یسی؟
‫سرزنششون نمی‌کنم، که روز به ‫روز اینجا نشستن و هیچ کاری نمی‌کنن.
‫قبل از اینکه پامون به میدون ‫جنگ برسه از گرسنگی می‌میریم.
‫این استراتژی نیست.
‫- این ترسوییه. ‫- آدریل.
‫داری با شاهزاده‌ت حرف می‌زنی.
‫اوه، بله.
‫پسر یه پادشاه دیوونه، ‫وارث یه میراث رو به مرگ.
‫بسه.
‫اگه پدرت رهبری نمی‌کنه، ‫پس من رهبری می‌کنم.
‫من می‌گم بجنگیم!
‫آره! می‌جنگیم.
‫و حتی اگه نتونیم پیروز ‫بشیم، حداقل در حین تلاش می‌میریم!
‫آره!
‫برای خدا و اسرائیل!
‫آه، همینه. فرار کن، فرار کن!
‫با پدرت تو چادرت قایم شو!
‫یه کلمه دیگه بگی آخرین حرفت می‌شه.
‫کس دیگه‌ای هم حرف خیانت‌آمیزی داره؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- می‌رم با غول روبرو بشم.
‫- نه، نمی‌ری. ‫- آدریل راست می‌گه.
‫یکی باید این کارو بکنه.
‫بذار من باشم.
‫و فکر می‌کنی چه اتفاقی می‌افته، هوم؟
‫خدا تصمیم می‌گیره.
‫اون هیولا تیکه تیکه‌ت می‌کنه.
‫جلوی چشم برادرامون
‫- از وسط نصفت می‌کنه. ‫- راه دیگه‌ای نیست!
‫چرا، هست.
‫هست.
‫تا الان مادر باید فهمیده باشه که رفتیم.
‫اگه اسب‌سوار درست و ‫حسابی تو قصر مونده بود،
‫می‌فرستادشون جلومونو بگیرن، ولی...
‫یا نه.
‫فکر کنم دیگه حوصله‌م رو نداره.
‫دلت خوش باشه که چیزی رو از ‫دست دادی که هیچ‌وقت به من نداد.
‫هوم.
‫می‌ترسی؟
‫الان وقتش نیست.
‫میخالی.
‫فراموش کردنش سخته، نه؟
‫آهنگ رو می‌گی؟
‫نه.
‫داوود رو.
‫اون پدرمون رو رها کرد، من...
‫نمی‌خوام بهش فکر کنم.
‫مبارک باشی، یسی، پسر عوبید.
‫گناهان خاندانت با خون جبران شد.
‫قربانی شایسته‌ای بود.
‫چطور انتخابش کردی؟
‫- طبق قوانینمون. ‫- بهم بگو.
‫بهترین گله.
‫یکی بدون لکه یا عیب.
‫مگه این قانون موسی نیست؟
‫بله. بله، دقیقاً.
‫حالا برو.
‫باید با پدرت صحبت کنم.
‫- تو مزرعه شرقی خواهم بود. ‫- آه.
‫وقتی کارت تموم شد بیا پیشم، بزرگوار.
‫بهت یاد می‌دم چطور چوپان باشی.
‫این باید یه قربانی شکرگزاری باشه.
‫برکت والاترین بر خاندان توست.
‫اما روحت سنگینه.
‫هیچ باری سنگین‌تر از دروغ نیست.
‫اینطور نیست، یسی؟
‫وقتی شائول پسرات رو به جنگ فراخوند
‫اونا رو فرستادی.
‫وقتی من پسرات رو خواستم تردید نکردی
‫که بیاریشون، همه رو پیشکش کنی.
‫همه به جز یکی.
‫پس چرا بهش چسبیدی، هان؟
‫از خودش محافظتش می‌کنم.
‫و از شرمساری این خانواده.
‫یسی، حقیقت رو بگو.
‫داوود من.
‫داوود جوونه، نارامه، بی‌قراره.
‫قلبش مثل یه آتیش عمیقه.
‫کله‌شقه، رام نشده.
‫بله. بله، همینطوره.
‫تو زبان خداوندی.
‫حتماً می‌دونی که داوود ‫نمی‌تونه پادشاه بشه.
‫مطمئناً اینو می‌بینی.
‫بذار بهت بگم چی می‌بینم.
‫حق با توئه.
‫حق داری از آتیش تو قلب ‫پسرت بترسی، چون خیلی داغه.
‫مثل آتیش خود خداوند.
‫و به خاطر همینه که خدا دوستش داره،
‫و شاید دقیقاً به همین دلیل انتخاب شده.
‫پس تو، یه انسان، جلوی خدا وایسادی.
‫چون پسرت رو در گناه به دنیا آوردی، هان؟
‫پسر یسی.
‫گناه یسی.
‫تدهین شده تا همه ببینن.
‫شرمه که مجبورت می‌کنه؟
‫نه، این نیست. یه چیز دیگه‌ست.
‫یه چیز عمیق‌تر.
‫و با این حال اینا حرفاییه ‫که هیچ‌وقت نگفتی.
‫بذار خدا هر چیز دیگه‌ای ازم بخواد،
‫هر چیز دیگه‌ای، همه چیزم رو می‌دم.
‫تو چیزای زیادی به خدا دادی، ‫ولی همه چیزت رو ندادی.
‫اون چیزی که از همه ارزشمندتره رو ندادی.
‫بهترین گله رو پیشکش نکردی.
‫هوم؟
‫این قربانی‌ها بزرگترین ‫قربانی‌ها هستن.
‫اینه که خدا از ما می‌خواد.
‫که چیزی رو که بیشتر ‫از همه دوست داریم بدیم.
‫اگه سعی کنی بهش بچسبی...
‫انگشتات می‌شکنن.
‫قهرمانتون رو بفرستید!
‫وگرنه همه‌تون کشته می‌شید!
‫ترسوها!
‫همه‌تون ترسویید!
‫یادته وقتی فلسطینی‌ها ‫تو میکماس جمع شدن؟
‫هیچکس شجاعت نداشت، ‫برادرا تو غارها قایم شده بودن.
‫تو شبونه حمله کردی.
‫تنها، فقط با سلاحدارت.
‫گیجشون کردی، سردرگمشون کردی.
‫هَشِم اون پیروزی رو بهمون داد.
‫آره، آره، ولی تو شروعش کردی.
‫بهمون امید دادی.
‫اینا مردای اسرائیل نیستن.
‫شکارچی‌های آشر.
‫بهترین مزدورا. قاتلای مصری.
‫شبونه حمله می‌کنی.
‫و اگه خدا باهات باشه، اون ‫غول رو تو خواب می‌کشی.
‫و تو پیش پدرم می‌مونی؟
‫می‌مونم.
‫هر کاری از دستم بربیاد می‌کنم.
‫تا آخرش.
‫بیا.
‫از خدمتکارت چی می‌خوای انجام بده؟
‫چرا؟
‫چرا منو برای کاری انتخاب ‫کردی که هیچ‌وقت انجامش نمی‌دم؟
‫ای کاش می‌فهمیدمت.
‫داوود!
‫داوود. بیا.
‫پدر، کجا داری می‌ری؟
‫من جایی نمی‌رم.
‫بیا، داوود.
‫چیزایی هست که مدت‌ها می‌خواستم بگم،
‫و یهو کلمه‌ای برای گفتنشون ندارم.
‫داوود، بیا.
‫بیا اینجا.
‫داوود.
‫لطفاً.
‫زن اولم رو از روی عقل گرفتم.
‫هوم. پیوندمون عاقلانه بود.
‫برای قبیله اون و من.
‫نسل من... آلوده بود.
‫به خاطر مادربزرگ روت؟
‫آره، اون موآبی بود.
‫ولی زنم، اون پاک بود.
‫برام پسرای قدرتمندی ‫به دنیا آورد، برادرات.
‫بعد از اینکه اون به خاک ‫برگشت با مادرت آشنا شدم.
‫اون... اون خیلی متفاوت بود.
‫برعکس... همه چیزایی که ‫یاد گرفته بودم دنبالش باشم.
‫دشمن مردم ما به دنیا اومده بود.
‫ولی، روحش، گرماش، چیزی ‫که هیچ‌وقت نشناخته بودم.
‫با عجله گرفتمش.
‫غیرقانونی ازدواج کردم.
‫ولی دوستش داشتم، داوود.
‫با عشقی که نمی‌دونستم ممکنه.
‫و اونم دوستم داشت.
‫آخرین حرفای مادرت به من...
‫می‌دونم. گفت منو در امان نگه دار.
‫نه.
‫این چیزی نبود که گفت.
‫«بذار طلوع کنه.»
‫بذار طلوع کنه.
‫اینا حرفاش بود.
‫مادرت رؤیاهایی می‌دید.
‫خواب‌هایی درباره تو می‌دید.
‫درباره اینکه چی می‌شدی.
‫خواب‌های خشونت‌آمیز.
‫هم زیبا و هم ترسناک.
‫و آخرین خواسته‌ش از من...
‫این بود که تو رو به اون رؤیاها رها کنم.
‫منو ببخش، پسرم.
‫منو ببخش.
‫تو رو اینجا نگه داشتم چون ‫آخرین بخش از اونی که باقی مونده.
‫تو رو به مزرعه‌ها نمی‌فرستم ‫چون ازت خجالت می‌کشم.
‫تو رو اینجا نگه می‌دارم چون...
‫داوود، چون دوستت دارم ‫همونطور که اونو دوست داشتم.
‫منو ببخش، پسرم.
‫بیا.
‫الاغ رو با غذا و وسایل بار زدم.
‫می‌خوام اینا رو ببری.
‫کجا؟
‫به میدون جنگ.
‫پیش برادرات.
‫شب چوپان‌ها.
‫بار سنگینیه که قبل از وقتش پادشاه باشی.
‫تنهامون بذار.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم تو لحظه نیازت مشورت بدم.
‫تا بهت خدمت کنم، همونطور ‫که به پدرت خدمت کردم.
‫تو به هیچکس جز خودت خدمت نمی‌کنی، دوئگ.
‫و به هیچی اعتقاد نداری.
‫معتقدم مشکل بزرگ‌تری از اون غول داری.
‫حرف‌ها مسافت‌های زیادی رو طی ‫می‌کنن اگه با دقت کافی گوش بدی.
‫داستان‌هایی از سفر پیامبر بزرگ
‫به قبیله یهودا، به شهر بیت‌لحم.
‫می‌تونم خیلی بهت کمک کنم.
‫اگه دستور بدی، هر کسی رو که
‫برای جایگزینی پدرت ‫تدهین شده شکار و می‌کشم.
‫یه بار دیگه درباره پدرم حرف بزن.
‫فقط به یه اسم نیاز دارم.
‫آخرین تکه پازل، یوناتان.
‫وقت بازی‌های تو رو ندارم، دوئگ.
‫باشه.
‫پس برو جنگی رو بجنگ که ‫می‌دونی نمی‌تونی پیروز بشی.
‫حرفم رو به خاطر بسپار، ادومی.
‫حتی اگه تو اون میدون بمیرم،
‫قبلش زندگی رو از چشمات ‫می‌بینم که خارج می‌شه.
‫جالب می‌شه دیدنش.
‫حقیقت رو می‌دونم، پدر.
‫ولی اینم می‌دونم که پسرتم.
‫دوستت دارم و تا آخرش باهاتم.
‫حالا بخواب.
‫و اگه بیدار شدی، برام دعا کن.
‫نه.
‫نه!
‫نه.
‫نه! نه!
‫یوناتان!
‫نه!
‫خدا باهات باشه.
‫پسرم.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫خیله خب.
‫با هم می‌ریم؟
‫من سفر خودم رو دارم.
‫یادته اولین کلماتی که بهت گفتم چی بود؟
‫گفتم، «خدا مثل انسان نمی‌بینه.
‫اون به قلب نگاه می‌کنه.»
‫و تو، تو قلب یه شیر رو داری.
‫شیرها چیکار می‌کنن؟
‫غرش می‌کنن.
‫طلوع کن، پسرم.
‫طلوع کن.
‫چند روز باید این کارو بکنیم؟
‫هیچ قهرمانی تو اسرائیل نیست؟
‫کسی که باهام بجنگه؟
برای دانلود فیلم های بیشتر به وب سایت کیامووی مراجعه کنید .:: kiamovie.ir ::.