‫«آنچه در خاندان داوود گذشت...»
‫«فلسطینی‌ها نیروهاشون رو ‫متحد کرده‌ن تا علیه ما بجنگند.»
‫و یه غول هم دارند.
‫- چی؟ ‫- پادشاهتون کجاست؟
‫- اون فقط یه آدم عادیه، پدر. ‫- واقعاً؟
‫پدر!
‫قبیله زبولون تصمیم ‫گرفته از نبرد کنار بکشه.
‫باید کاری بکنیم.
‫- می‌دونی راه ایلاه کجاست؟ ‫- پیداش می‌کنم.
‫الاغ رو با آذوقه بار زدم.
‫می‌خوام ببریشون.
‫- کجا؟ ‫- میدان جنگ.
‫شبانه حمله کن. اون غول رو تو خواب بکش.
‫[دره ایلاه] ‫[پیرامون اردوگاه فلسطینی‌ها]
‫اهل کجایی؟
‫عندور. هرچند از بچگی اونجا نبودم.
‫بهم گفتن هیچکس عندور رو ترک نمی‌کنه.
‫چطور از همچین جایی فرار کردی؟
‫یاد گرفتم بکشم.
‫آتشدون و دود می‌بینم.
‫آره، اردوگاه پدر. خیلی راه نمونده.
‫[قبیله زبولون] ‫[در حال عقب نشینی از اردوگاه اسرائیل]
‫ببخشید شاهزاده. اونا بیشتر پول دادن.
‫یوناتان.
‫سال‌ها منتظر این لحظه بودم.
‫از روزی که پدرت پدر من رو کشت.
‫صبر کن میرآب. نگا کن، نگا کن.
‫صبر کن. وایسا، وایسا.
‫نه، یه مشکلی هست.
‫- هان؟ ‫- یه چیزی درست نیست.
‫یالا. پیاده شو.
‫ایست.
‫ چه خبره؟
‫اون چیه؟
‫آتش!
‫فرار کنین، فرار کنین!
‫می‌شنوی؟ محاصره شدن.
‫باید برگردیم خونه. بیا برگردیم.
‫نه. میرآب، پدر به ما نیاز داره.
‫بریم.
‫چرا برای کسایی که ‫ترکتون کردن عزاداری می‌کنی؟
‫صبر کنین.
‫تو شکست خوردی.
‫یا زانو میزنی یا مجبورت می‌کنم.
‫« خاندان داود» ‫«قسمت هشتم (آخر): داود علیه جالوت بخش دوم»
..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
کیامووی سایت رسانه اینترنتی فیلم و سریال تقدیم می کند .:: kiamovie.ir ::.
‫یوآب، فکر کنم به اندازه کافی تیز شده.
‫هی!
‫عالیه. حالا افتادم به جون هم.
‫آدم گرسنه هر کاری می‌کنه.
‫آه. بازم اومدش.
‫اونم سر وقت.
‫حالا، اینا سرهای
‫قاتل‌هایی هستن که دیشب سراغم فرستادین.
‫چه قاتلایی؟
‫ترسوها. جرات روبرو شدن با من رو تو روز ‫رو ندارین، ولی میخواین منو تو خواب بکشین.
‫پس همتون اینجوری میمیرین.
‫درست شبیه شاهزادهتون.
‫ابنیر، یوناتان کجاست؟
‫مواظب باشین!
‫من همینجا ایستادم و به ‫ارتش اسرائیل توهین می‌کنم.
‫پادشاه اسرائیل رو به مبارزه می‌طلبم
‫خدای اسرائیل رو به مبارزه می‌طلبم
‫یا یه آدم از بین خودتون انتخاب کنین ‫یا خدای خودتون «یهوه» رو بفرستین.
‫شاید من اونو بکشم به جای شما.
‫مگر اینکه اون هم ترسو باشه.
‫تو دیگه وقتت تموم شده، دوست من.
‫امروز با رهبران هشت قبیله دیدار دارم.
‫پس یا به من میپیوندین ‫یا با شائول میمیرین.
‫یالا.
‫دیشب خوب جنگیدی.
‫بی‌فایده بود...
‫ولی قابل تحسین.
‫پس خداتون کجاست؟
‫هیچ دودی از قربانی‌هاتون ‫از اردوگاه شما بلند نمیشه.
‫پیامبر بزرگتون شما رو رها کرده؟
‫اگر اینطوره، چرا؟
‫میخوای با من نون بخوری؟
‫من با ترسوها هم غذا نمیشم.
‫همیشه به روحیه تو ‫غبطه میخوردم، یوناتان.
‫ولی این تو رو قابل پیش‌بینی میکنه.
‫پس بازی اینه، پسر شائول.
‫مهره‌ها روی صفحه.
‫من چهار تا ارتش ‫فلسطین رو متحد نکردم. نه.
‫همه پنج تاشون رو متحد کردم.
‫الان عقرون کاملاً پشت ‫سر منه، با غول‌های بیشتری.
‫الان کاملاً محاصره شدین ‫و تعداد ما سه برابر شماست.
‫اگه حرفات درست باشه...
‫چرا همین الان حمله نمی‌کنی؟
‫از همه طرف. تمومش کن.
‫قرن‌ها پیش، مردم ‫ما از اون طرف دریا اومدن.
‫پسران پادشاهان، اصیل‌زاده‌ها. فرستاده ‫شدن تا مصر و این سرزمین‌ها رو فتح کنن.
‫با حق الهی و قدرت ‫برنز و فولاد فرستاده شدن
‫- که خدایانمون بهمون دادن. ‫- پانصد سال پیش.
‫با این حال، مصر هنوز پابرجاست...
‫- چون پدرت... ‫- آدم کوچکی بود.
‫من و تو، این نقطه مشترکو داریم.
‫پدر من یه پادشاهه. پدر تو مثل یه سگ مرد.
‫اجداد تو، اونا برده‌های مصر بودن.
‫از خیلی داستان‌هایی که ‫پیغمبر بزرگتون نوشته شنیدم.
‫- موسی. ‫- بله.
‫می‌دونی چندبار نوشته که قوم ‫شما برده بودن و راضی بودن؟
‫دلتنگ بازگشت.
‫فلسطینی‌ها برای حکومت کردن آفریده ‫شدن. عبرانی‌ها برای خدمت کردن.
‫شما اینجا به عنوان برده آمدین.
‫و به عنوان برده برمی‌گردین، ‫چون این سرنوشت طبیعیتونه.
‫نه، ما خودمون از مصر اومدیم بیرون.
‫و وقتی سعی کردن ما رو متوقف کنن،
‫خدای ما ارتش مصر رو تو دریای ‫سرخ غرق کرد. خدای تو چیکار کرد؟
‫پس الان کجاست؟
‫یهوه کجاست؟
‫ما اسمش رو بر زبان نمیاریم.
‫- ازش میترسین؟ ‫- آره. همینطوره.
‫تو هم باید بترسی.
‫یادت میاد سال‌ها‌ پیش روبروی ‫هم تو میدان جنگ ایستاده بودیم؟
‫وقتی پدرم سر پدرتو از تن جدا کرد.
‫هنوز اون صحنه رو میبینی. ‫هنوز صدای فریاداش رو میشنوی.
‫اون روز ترس رو تو چشاش ‫دیدم. درست مثل الان تو چشای تو.
‫ترسی که با خشم پنهانش کردی.
‫این تشنه انتقامت داره ‫ضعیفت میکنه، آخیش.
‫حتی یه غول هم نمیتونه اینو عوض کنه.
‫یوناتان، میخوام به شرق نگاه کنی.
‫آفتاب داره طلوع میکنه.
‫وقتی دوباره چرخش رو شروع ‫کنه، دیگه صبرم تموم میشه.
‫و به ارتشم دستور میدم از ‫همه طرف بهتون حمله کنن.
‫و هیچکس رو زنده نمیذارم.
‫نه زن، نه بچه.
‫نه مادرت، نه خواهرهات.
‫آروم آروم با دست خودم میکشمشون.
‫و تمام اسرائیل به سوگ میشینه. ‫اگه اصلاً اسرائیلی باقی بمونه.
‫برگرد پیش پدرت. قانعش کن تسلیم بشه.
‫ترجیحاً قانعش کن بیاد میدون ‫و با غول من روبرو بشه.
‫با افتخار بمیره.
‫نه میتونین غول منو شکست بدین، ‫نه میتونین این نبرد رو برنده بشین.
‫اما میتونین مثل مصر به عنوان برده زندگی کنین.
‫آهان، یوناتان، اگه جوابت نه باشه،
‫قول میدم،
‫دفعه بعدی که دیدمت، ‫تیرم قلب تو رو سوراخ کنه.
‫کزیه.
‫میای اینجا؟
‫دخترام رو دیدی؟
‫توی اتاقشون نیستن؟
‫اول اونجا رو گشتم.
‫چیزی درباره دنبال اون ‫لوییت پیر، اهیملک گشتن گفتن.
‫برای چی؟
‫برای دعا.
‫برای عزیزاشون تو جنگ.
‫دعا؟
‫دعا؟ میرآب؟
‫امیدوارم منو مجبور ‫نکنی بیشتر دروغ بشنوم.
‫دوباره میپرسم، دخترام کجان؟
‫سوگندم دادن که نگم.
‫من...
‫فکر کنم قصر رو ترک کردن.
‫ترک کردن؟ برن کجا؟
‫میدان جنگ.
‫که تو این شرایط سخت به پادشاه کمک کنن.
‫میدان جنگ؟؟
‫و تو چیزی نگفتی؟
‫من به وظیفه‌ام در خدمت ‫به شاهدخت‌ها متعهدم.
‫تو نسبت به من وظیفه داری.
‫لطفاً. لطفاً منو بیرون ننداین.
‫- برو! ‫- من...
‫از جلوی چشمم دور شو.
‫بیا. نزدیکیم.
‫بایست! خودتون رو معرفی کنین.
‫- شاهدخت‌ها. ‫- شاهدخت‌ها.
‫ما رو پیش پادشاه ببرین.
‫حتماً. از این طرف.
‫- میرآب. ‫- هان؟
‫- بهشون نگاه کن. ‫- چی؟
‫ناامیدی.
‫هی.
‫تو برو پیش پدر.
‫- ازش مراقبت کن، باشه؟ برو. ‫- باشه.
‫اما تو چیکار میکنی؟
‫من میرم پیش ابنیر و یوناتان. ‫چیزی که دیدیم رو بهشون میگم.
‫باشه. اونو پیش پادشاه ببرین.
‫- منو پیش ابنیر ببرین. ‫- از این طرف.
‫امروز...
‫...به من میپیوندی.
‫سموئیل.
‫امروز،
‫در عذاب به من میپیوندی.
‫پدر.
‫نه.
‫میخال.
‫برات چیزی آوردم.
‫کاتبان اسمم رو لعنت میکردن
‫اگه میدونستن طومارها رو برداشتم،
‫اما میخواستم برات بخونمشون
‫همونطور که همیشه با هم میخوندیم.
‫ما محافظان موهبتی بزرگ هستیم.
‫یادته؟
‫اینها کلام خداست به موسی.
‫«نترس و هراسی به دل راه مده.
‫خدای تو که همیشه پیشاپیش تو حرکت میکنه،
‫خودش برای تو میجنگه.»
‫«و در بیابان، جایی که ‫دیدی چگونه تو را حمل کرد.»
‫درست مثل پدری مهربان...
‫که فرزندش رو حمل میکنه.»
‫همونطور که تو منو حمل کردی. ها؟
‫اون تو رو حمل کرده.
‫راه بازگشت رو بهت نشون ‫میده. فقط کافیه نگاه کنی.
‫نگاه کن. بیدار شو.
‫بهش برگرد.
‫به ما برگرد.
‫همم.
‫بیدار شو.
‫بیدار شو! پدر، لطفاً.
‫بیدار شو.
‫لطفاً. به تو نیاز دارم.
‫بیدار شو.
‫ بیدار شو، پدر. لطفاً.
‫بیدار شو.
‫میخال.
‫این واقعاً خودتی؟
‫فرزند عزیزم.
‫خدا. خدا برمیخیزد و ما رو نجات میده.
‫همم.
‫همیشه همین کار رو کرده.
‫ملکه‌ی من.
‫ملکه‌ی من. نباید اینجا بمونین.
‫من کسایی رو میشناسم که ‫میتونن به فرار کردنتون کمک کنن.
‫من قایم نمیشم.
‫چرا؟
‫موندن اینجا هیچ فایده‌ای نداره.
‫وقتی بچه بودم...
‫پدرم
‫خانوادمون رو برد مصر.
‫دلیلش یادم نیست ولی ‫یادمه یه رژه بزرگ بود.
‫خیابون‌ها
‫پر از آدم بود، هزاران نفر.
‫و همه اومده بودن تا یه نفر رو ببینن...
‫فرعون رو.
‫ساعت‌ها ایستاده بودن تا ‫فقط یه نگاه بهش بندازن.
‫و وقتی آخرش ظاهر شد،
‫همه‌چی طلاپوش، قسم میخورم...
‫مثل خورشید میدرخشید.
‫اما وقتی برگشتیم خونه،
‫فهمیدم ما چنین رهبرانی نداریم.
‫ما...
‫پیامبران و قاضی‌هایی داشتیم که ‫دلخواه خودشون حکومت میکردن.
‫بعضی درستکار و منصف، خیلی‌هاشون نه.
‫همه ادعا میکردن سخنگوی ‫خدایی هستن که با من حرفی نزد.
‫اما یه پادشاه...
‫یه پادشاه...
‫میتونستم با چشمام ‫ببینمش. و اینطوری...
‫جرئت کردم...
‫پادشاهی رو تصور کنم...
‫که قبایل ما رو متحد کنه.
‫می‌دونی...
‫من اون رویا رو چشیدم.
‫از هیچ خلقش کردم، همین خونه.
‫و حالا میبینم داره زیر پام فرو میریزه.
‫ملکه‌ی من.
‫بذار بیان سراغم تا با رویام بمیرم.
‫مادر.
‫چشات رو ببند...
‫و با دقت گوش کن.
‫نه فقط با گوشات، با روحَت.
‫ژرفا با ژرفا سخن میگه.
‫و در سکوت و آرامش،
‫صدای خدا رو میشنوی.
‫بهش گوش بده. اون بهت ‫میگه تو کیستی، نه اون‌ها.
‫این پیشنهاد رو برای ‫آخرین بار مطرح میکنم.
‫فراری وجود نداره.
‫امیدی وجود نداره.
‫برادرانم شما رو محاصره کردن.
‫قهرمانتون رو بفرستین...
‫چیکار میکنن؟
‫...وگرنه همتون کشته میشین.
‫امروز اسرائیل رو به مبارزه می‌طلبم!
‫پادشاه اسرائیل رو به مبارزه می‌طلبم!
‫خدای اسرائیل رو به مبارزه می‌طلبم!
‫این غول کی هست که به لشکرهای ‫خدای زنده رو به مبارزه می‌طلبه؟
‫پسر، هیچکس نمیتونه با اون روبرو شه.
‫چرا؟ اون یه نفر بیشتر نیست.
‫اون یه خدا میان مردماست.
‫یه خدای واحد وجود ‫داره. و اون همراه ما میجنگه.
‫داوود. تو اینجا چیکار میکنی؟
‫چند روزه اینجا وایستادین ‫و به حرفاش گوش میدین؟
‫اون کیه؟
‫اسمش جالوته. خدمتگزار آخیش، فرمانروای جَت.
‫و هیچکدومتون به جنگش نمیرین؟
‫میخوای باهاش بجنگی؟
‫اینم قهرمان ما.
‫میخواد با غول بجنگه.
‫الیاب. برادرت.
‫آبیناداب، بیا ببین. داوود اینجاست.
‫ داوود. اینجا چیکار میکنی؟
‫پدرم منو فرستاده با آذوقه براتون.
‫با آذوقه؟ آها راستی؟ من تو ‫رو میشناسم. اومدی نبرد رو ببینی.
‫- مثل یه شغال. ‫- چرا نمیتونم حرف بزنم بدون سرزنش؟
‫گفتم بمون. اگه پدر ‫میدونست تو اینجایی...
‫پدر خودش منو فرستاده و ‫دعای خیرش رو هم کرده.
‫و اگه هیچکدومتون با این ‫غول نمیجنگین، من میجنگم.
‫آهان. باشه.
‫- من باهاش میجنگم. آره. ‫- تشویقش نکنین.
‫چرا با اون نجنگیدین، ها؟ چرا؟
‫تو بهترین جنگجوی یهودایی.
‫داوود. اندازه اونو ‫دیدی؟
‫که چی؟
‫چطور میتونین فراموش کنین ‫برادر؟ چطور همتون فراموش کردین؟
‫چی رو فراموش کنیم؟
‫عظمت خدا رو.
‫من با این غول میجنگم.
‫اوه دا...
‫- تو باید بری خونه. ‫- من باهاش میجنگم. ولم کن.
‫- میری خونه. ‫- من جایی نمیرم.
‫- پسر یسی. ‫- فرمانده.
‫نه، منظورم تو نیستی الیاب.
‫پسر نوازنده، چنگت رو آوردی؟ خوبه.
‫تو باید بری پیش پادشاه.
‫براش بنوازی، آرامش بدی بهش.
‫یوآب.
‫داوود. حرفش رو شنیدی.
‫اگه پادشاه نیاز داشت براش می‌نوازی، ‫اما دیگه حتی یه کلمه هم درباره غول نگو.
‫- بریم. ‫- اهوم.
‫ داوود.
‫پادشاه من، پسر نوازنده اینجاست.
‫چوپون... چه غافلگیرکننده.
‫اومدی برام بنوازی؟
‫اومدم برات بجنگم.
‫- اوه... ما رو ببخشید، پادشاها. ‫- ببرینش بیرون.
‫برادرم میتونه احمق و بی‌پروا باشه.
‫من با غول میجنگم!
‫بذار حرف بزنه.
‫پادشاه من،
‫من با غول میجنگم.
‫تو فقط یه بچه‌ای. نمیتونی با اون بجنگی.
‫این بنده سال‌ها گله پدرش رو نگه داشته.
‫تو اون مدت، هم خرس و هم شیر رو کشتم.
‫- داوود، بس کن. ‫- همین کافیه.
‫وقتی شیر به گله حمله کرد و به سمت من اومد،
‫دنبالش رفتم، ریشش رو ‫گرفتم، زدمش و کشتمش.
‫راست میگه پادشاها، ‫اون اینکارو کرد.
‫آبیناداب.
‫- چی؟ من همیشه باور داشتمش. ‫- داری کمک نمیکنی.
‫این غول داره به خدای ‫لشکرها توهین میکنه.
‫اما همون خدایی که منو از ‫چنگال شیر و خرس نجات داد،
‫منو از دست این فلسطینی هم نجات میده.
‫اون هیولا یه جنگجوی ‫ورزیده‌ست. برای همین ساخته شده.
‫منم برای این ساخته شدم. برای همین لحظه.
‫به من اعتماد کن پادشاها. من میکشمش.
‫با اطمینانِ کامل حرف میزنی.
‫این منو پر میکنه از...
‫شجاعتی که از وقتی...
‫پدر...
‫پادشاه من. پادشاه من.
‫برو.
‫- باشه. داوود، بریم. ‫- پادشاه من، پادشاه من...
‫- برو... برو. ‫- ...من میکشمش. ازم دور شید.
‫برو و با این غول بجنگ.
‫با همون روحیه‌ای بجنگ
‫که تو این اتاق آوردی.
‫اوه، پادشاه من، باید ‫درباره این بحث کنیم.
‫چرا؟ تصمیمم رو گرفتم.
‫هیچکس دیگه‌ای داوطلب این کار نشده.
‫تو رو به عنوان قهرمان انتخاب میکنم.
‫زرهم رو بهش بدین!
‫تو باید زره پادشاه رو ‫در میدان نبرد بپوشی.
‫برو.
‫ممنونم پادشاه من.
‫قبیله زبولون پدرت رو رها کردن.
‫بیشتر هم دنبالشون میرفتن اگر ‫ارتش‌هامون محاصره نشده بود.
‫فلسطینی‌ها فقط یه غول ‫ندارن، کلی غول دارن.
‫و ما نمیتونیم نیروی بیشتری بفرستیم؟
‫اینجا کمتر از صد نفر مونده ‫که از قصر محافظت کنن.
‫نمیشه با یه قطره آب آتش رو خاموش کرد.
‫پس نتیجه مشخصه.
‫ارتش ما شکست میخوره.
‫و وقتی پادشاه سقوط کنه، ‫اسرائیل هم سقوط میکنه.
‫دشمن به دروازه‌هامون میرسه.
‫و وقتی بیان،
‫پیشنهاد میکنم زانو بزنیم ‫و التماس رحمت کنیم.
‫نه، باید فوری از اینجا بریم.
‫دوستان جدیدی دارم ‫که میتونن کمکمون کنن.
‫با قبایل شمالی متحد بشیم. ‫باقیمونده اسرائیل رو دوباره بسازیم.
‫من خونه‌م رو رها نمیکنم.
‫فلسطینی‌ها رحم نمیکنن. خودت میدونی.
‫مکتوبات مقدسمون رو میسوزونن ‫و مادرم رو به فحشا میکشن.
‫خدا ازمون محافظت میکنه.
‫همونطور که از پدرم محافظت کرد؟
‫باید از اینجا بریم. تخت ‫پادشاهی باید حفظ بشه.
‫قبایل باقیمونده به رهبر نیاز دارن.
‫باید به عنوان پادشاه رو سر من تاج بذاری.
‫ما پادشاه داریم.
‫که جنگ رو باخته و احتمالاً ‫سرش رو هم از دست داده.
‫مادر، اگه تخت رو تصاحب ‫نکنیم، یکی دیگه اینکارو میکنه.
‫فکر میکردم مُردی.
‫برای مدتی مادر، مرده بودم.
‫چه بلایی سرت اومدش؟
‫یه زندگی تموم شد و یه زندگی ‫دیگه شروع. همین قدر بدون کافیه.
‫وقت نداریم در گذشته غرق بشیم.
‫میدونی که راست میگم.
‫هیچکی از فامیل برنمیگرده.
‫من و تو تنها بازمانده‌های ‫خاندان‌مون خواهیم بود.
‫ما تنها امید اسرائیلی هستیم.
‫من پادشاهت میشم.
‫و محافظت.
‫صبوری کنین برادرا. صبوری. با ‫گذشت زمان همه چیز روشن میشه.
‫این دیوونگیه.
‫کجا میری؟
‫انبار سلاح. به کمان و تیر نیاز دارم.
‫چرا؟
‫نمیذارم برادرم زنده‌زنده تکه تکه بشه.
‫خیلی خوب.
‫شبیه یه پادشاهی.
‫حسش رو ندارم.
‫من... اومدم اینو بهت بدم.
‫این، اِ... سخنان خداست به یوشع.
‫قبل از یه نبرد بزرگ، گفت...
‫«نترس.»
‫اِ... «قوی و شجاع باش.»
‫- یوشع. ‫- اِم.
‫اینطوریه، «هر جایی که قدم میزاری...»
‫«من اون رو به تو دادم.»
‫اما... خلاصه‌شه، ‫جا کم آوردم، اِ...
‫و تو اینو با خودت میبری. قبوله؟
‫چی میگن؟
‫اونا... راستش نگرانن.
‫آره، سرزنششون نمیکنم.
‫چیزی که متوجه نمیشن...
‫...اینه که خدا چیزهای ‫غیرمنتظره رو انتخاب میکنه.
‫بنده‌هایی رو برمیگزینه ‫که نادیده گرفته شدن
‫چون میتونه چیزی رو توی دلشون ببینه.
‫ها؟
‫و چیزی که توی تو هست...
‫از هزاران شمشیر قدرتمندتره.
‫امیدوارم حرفش درست باشه.
‫میترسی؟
‫وحشت‌زده‌ام.
‫منم همینطور.
‫به تو ایمان دارم.
‫نمیدونم دقیقاً چرا، ولی...
‫دارم.
‫متأسفم.
‫بابت اون شکلی که رفتم متأسفم.
‫برای خوش‌شانسی.
‫داوود.
‫اون غول رو بکش.
‫و زنده پیشم برگرد.
‫نمیتونم این زره رو بپوشم.
‫باید همون‌جوری که هستم برم.
‫و باید یه رودخونه پیدا کنم.
‫ تسلیم نمیشیم!
‫یوناتان.
‫یوناتان!
‫یوآب، جای منو بگیر.
‫زنده‌ای! چطوری نجات پیدا کردی؟
‫آب بده بهم.
‫بیا. بگیر.
‫چطوری زنده موندی؟
‫اَخیش خواست بمونم.
‫اما مردانش و اون غولش چندان میل نداشتن.
‫پس تو اونو دیدی؟
‫آره. رو در رو.
‫محاصره شدیم.
‫تنها راه فرار، رد شدن از وسطشونه.
‫مگر اینکه تسلیم بشیم.
‫هیچوقت تسلیم نمیشیم.
‫پدرت یه قهرمان انتخاب کرده.
‫چی؟
‫کی؟
‫عقب! همه برن کنار! عقب.
‫این توهینه! ننگه! اَبنیر!
‫- داوود... ‫- یه چوپون؟
‫به عنوان قهرمان انتخاب شده؟
‫حالا فهمیدیم پادشاه واقعاً دیوونه‌ست.
‫باید با ما صحبت کنه. همین الان.
‫نباید مزاحمش بشین. ‫(معنی دیونه‌ش نکنین هم میده)
‫همین الانش‌ هم دیوونه‌ست، اَبنیر. کنار برو.
‫جرأت داری شمشیرت رو ‫به رهبران اسرائیل بکشی؟
‫جرأت داری پادشاه اسرائیل رو تهدید کنی؟
‫یا همین الان با ما صحبت میکنه ‫یا حق رهبریش رو از دست میده.
‫میخوای تاجم رو بدزدی، ادریل؟
‫بیا ازم بگیر.
‫پسرک کجاست؟
‫چی میخوای پیدا کنی؟
‫سنگ.
‫تو واقعاً کی هستی؟
‫خودت میدونی.
‫واقعاً میدونم؟
‫برای پدرم آهنگ میزنی.
‫حالا تو رو به عنوان قهرمان انتخاب کرده.
‫چرا؟
‫من تنها کسی بودم که داوطلب شدم.
‫شجاعتت رو تحسین میکنم، داوود.
‫اما من این غول رو دیدم.
‫نمیتونی شکستش بدی.
‫آیا من تنها کسی هستم که به ‫داستان‌های قدیمی ایمان داره؟
‫که این هیولا بهشون توهین کرده؟
‫مسئله بزرگی غول نیست، ‫مسئله عظمت خداست.
‫میترسم خدا با ما نباشه.
‫اینجا با ما نیست. جایی ‫که داریم قایم میشیم.
‫وقتی با ترسهامون روبرو ‫میشیم، اونوقت اونجا با ماست.
‫چطوری میخوای اینکارو بکنی؟
‫نه زره داری، نه آموزش دیدی.
‫تو شجاعت غیرمعمولی داری.
‫قبیله‌ات کدومه؟
‫یهودا.
‫از کدوم شهر؟
‫بیت‌لَحم.
‫داوود.
‫پیامبر سموئیل به خونه‌تون اومد؟
‫آره.
‫داوود.
‫شلیکش تقریباً غیرممکنه.
‫اما دقیقاً بعد از پرتاب ‫نیزه، نقطه ضعفش مشخصه.
‫خدا با تو باشه.
‫دیگه طاقتم تموم شده!
‫چرا صف کشیدین برای جنگ، اگه ‫کسی جرئت مقابله با من رو نداره؟
‫یه نفر انتخاب کنین، بفرستینش پیش من!
‫اون کجاست؟
‫نمیتونه با غول بجنگه. این دیوونگیه.
‫نه. این خیانت به مملکته.
‫من تصمیمم رو گرفتم. ‫شما باید اطاعت کنین.
‫یه نفر بفرستین!
‫- [داوود] راه رو باز کنین! ‫- [جالوت داد میزنه]
‫متوقفش کن. نگهش دار!
‫برشگردون!
‫نه. من این کار رو نمیکنم.
‫پس من میکنم.
‫گفتی باید برای پادشاهم ‫بمیرم. من آمادم. تو آماده‌ای؟
‫همه‌مون رو نابود کردی.
‫کنار برو.
‫داوود، لطفاً این کار رو نکن.
‫به من شک داری؟
‫من دارم. غیرممکنه.
‫این فرق من و توئه، برادر.
‫ داوود.
‫چرا نمیترسی؟
‫من میترسم.
‫من لشکر اسرائیل ‫رو به مبارزه میطلبم!
‫من پادشاه اسرائیل رو به مبارزه میطلبم!
‫من خدای اسرائیل رو به مبارزه میطلبم!
‫جالوت!
‫از سر راه کنار برو!
‫مخش تاب داره؟
‫یه احمق که تو این گرما ‫داره اللی تللی می‌کنه.
‫خدایا این زمین رو بهم بده.
‫هر قدم. فقط یه قدم.
‫این قهرمانشونه؟
‫چه مضحکه‌ای!
‫نژاد برده‌ها با یه بچه بهم توهین میکنن!
‫من یه قهرمان خواستم! یه پادشاه خواستم!
‫ یه بچه فرستادن.
‫شاید پادشاه واقعاً دیوونه شده.
‫با یه چوب دستی اومدی جنگ من؟
‫فکر میکنی من چیم؟ یه سگ؟
‫خیلی خوب پسرک. تو قربانی خشم من میشی!
‫یوناتان.
‫کجا بودی؟
‫شورش اون بچه رو خفه میکردم.
‫گوشتت رو تقدیم میکنم به...
‫...پرنده‌های آسمون و حیوانات زمین!
‫اگه این کارو کرد... دنبالم بیاین.
‫برام اسب بیارین.
‫تو با شمشیر و نیزه و زوبین اومدی...
‫...اما من با نام ‫پروردگار لشکرها اومدم!
‫خدای لشکرهای اسرائیل ‫که تو به مبارزه طلبیدیش!
‫امروز خدا تو رو به دست ‫من میسپاره و من می‌کشمت!
‫و سرت رو از تن جدا میکنم!
‫امروز...
‫لاشه‌های سپاه فلیسطی‌ها ‫رو تقدیم میکنم به...
‫...پرنده‌های آسمون و درنده‌های زمین!
‫تا همه دنیا بدونن خدای ‫اسرائیل وجود داره!
‫اونوقت همه این جمعیت میفهمن که...
‫...خداوند با شمشیر و نیزه نجات نمیده،
‫چون جنگ جنگِ اونه!
‫و اون تو رو به دست ما میسپاره!
‫تو لیاقت نزدیک شدن به من رو نداری!
‫یکی دیگه بهم بده.
‫یکی دیگه.
‫نه.
‫میبینی؟
‫تو لیاقت نزدیک شدن به من رو نداری!
‫نمیذارم برادر، به دست اون بمیری.
‫متأسفم.
‫اَخیش.
‫باشد که شجاعت موسی نصیبت بشه.
‫که سامسون رو داشته باشی.
‫بلند شو.
‫بلند شو داوود.
‫به یاد مادرم.
‫نگهبان! اسب و زره‌م رو بیار!
‫یالا!
‫باهام بجنگین!
‫برای پادشاه!
‫داوود!
‫برای خدا و اسرائیل!
‫و خدا به یوشع گفت:
‫«قوی و شجاع باش.
‫این مردم رو به اون سوی اردن هدایت ‫کن. به سرزمینی که بهت نشون میدم.
‫هیچکس نمیتونه در تمام ‫طول زندگیت مقابلت وایسه.
‫همون‌جوری که با موسی ‫بودم، با تو هم خواهم بود.»
‫«ترکت نمیکنم و تنها نمیذارمت.»
‫نگه دارین! مقاومت کنین!
‫«و نترس...
‫چون خدای تو هرجا بری همراهته.»
‫پس من تو رو به جای پدرت تدهین میکنم...
‫...پادشاه اسرائیل.
‫حمله!
برای دانلود فیلم های بیشتر به وب سایت کیامووی مراجعه کنید .:: kiamovie.ir ::.