..:: ارائه شده توسط وب سايت کیامووی ::.. .:: kiamovie.ir ::.
‫- تِئو، صبر کن. ‫- پس گای اینجا بوده.
‫شب عروسی اینجا بوده، ولی چرا اومده؟
‫- باهام حرف داشت. ‫- اون‌وقت فرداش هم اینجا بوده؟
‫بعدش چی شد، نَن؟
‫اون شب به‌جز حرف‌زدن، چی‌کار کردین؟
‫- هم‌خوابه شدین؟ ‫- تِئو.
‫لطفاً دخالت نکنین، مادرجون.
‫صدات نمی‌آد.
‫حرف بزن!
‫بله.
‫گای...
‫توی قصر بود و با هم خوابیدیم.
‫اصلاً نمی‌فهمم.
‫گای اومده سراغت
‫و تو قبولش کردی.
‫پس وقتی با خواهرت سوار ‫کالسکه شد، چرا تو نرفتی؟
‫فکروذکرت گای بوده. ‫خودت هم می‌رفتی دیگه.
‫قرار بود همه‌مون فرار کنیم.
‫چرا نرفتی، نَن؟
‫چرا؟
‫باید ازدواج می‌کردیم تا بتونم ‫از خواهرم محافظت کنم.
‫به جایگاهت نیاز داشتم.
‫تِئو.
‫اگه می‌فهمید من هم دست داشتم...
‫ممنون که بهش نگفتی.
‫حالا هر دو از هم محافظت کردیم.
‫[ بوکانیرها ]
‫خبری از لندنی‌ها نشد؟
‫هیشکی هیچی نمی‌دونه.
‫یه هفته‌ست که ازش خبری نیست. ‫مردم دارن بو می‌برن.
‫باید جشن تولد ‫لیزی رو امروز لغو کنیم.
‫کوچیک‌ترین خبری بشه، ‫زنگوله‌ها به صدا درمی‌آن.
‫یعنی باید تحمل کنیم...
‫به سؤال‌ها جواب ندیم...
‫و اگه درباره‌ی دوک پرسیدن...
‫وقتی پرسیدن...
‫می‌گی سفر کاری براش پیش اومده.
‫تا خبری نگرفتیم
‫با متانت رفتار می‌کنیم.
‫اگه برای همیشه رفته باشه چی؟
‫اگه هیچ‌وقت برنگرده؟
‫با همدیگه از پسش برمی‌آیم.
‫تولد لیزی یه جشن ‫شبانه‌ی تابستانه‌ست.
‫یه جشن وسط تابستونـه ‫که مردم باید لباس فرشته بپوشن؟
‫دقیقاً.
‫جای مناسبی برای پیداکردن همسره. ‫خیلی رمانتیکـه.
‫تو که ازدواج کردی. ‫برای من از عشق نگو.
‫شاید من متأهل باشم، خانم مِریگان
‫و یه‌ذره هم ازت بزرگ‌تر باشم
‫ولی حداقل چند برابر تو توی عاشقی
‫و زندگی تجربه دارم ‫و یه بچه‌ی لوس و نمک‌نشناس نیستم!
‫داشت خوب پیش می‌رفت‌ها.
‫چون گفتم از سیبیل ‫خوشم نمی‌آد، ناراحتـی؟
‫هیشکی خوشش نمی‌آد، ولی شاید ‫از صاحب سیبیل خوشت بیاد.
‫از پاهای بلند خوشت نمی‌آد...
‫فکر می‌کنی مَردهایی که ‫گربه دوست دارن، مجرمـن...
‫بله، گربه‌ها خیلی ترسناکـن.
‫من که دوستشون دارم.
‫واجب شد این کالسکه رو نگه دارم
‫که تا تینتاجل پیاده بری
‫تا بلکه بفهمی ازدواج ‫همه‌ش گُل و بلبل نیست
‫و قرار نیست همسرت هر روز ‫برات موهات رو شونه کنه و شعر بخونه.
‫من شعر دوست دارم.
‫من هم همین‌طور
‫ولی خرج زندگی ازش درنمی‌آد.
‫کورا، تو قراره ‫تا آخر عمر با اون مَرد باشی.
‫برای همینـه که اصرار دارم
‫جوراب زرد پاش کنه.
‫نباید حرف بقیه برای شوهرم مهم باشه.
‫چقدر تو لج‌بازی.
‫حداقل لج‌باز و پیر نیستم.
‫برو بیرون. ‫پیاده می‌آی.
‫سلام. خوش اومدین.
‫داری خوب پیش می‌ری.
‫- نوزادمون رو ندیدین؟ ‫- نه هنوز.
‫بعداز سخنرانی هفته‌ی پیش‌تون، ‫خیلی‌ها مشتاق همکاری شدن.
‫داریم به دستاورد بزرگی می‌رسیم.
‫حمایت دوک هم می‌تونه خیلی مفید باشه.
‫سه هفته‌ست که ‫ایشون رو ندیدیم، بانوی من.
‫چه خبره؟ ‫هیچی نمی‌بینم.
‫چشم‌بند رو وقتی برمی‌داریم ‫که همه‌ی مهمون‌ها رفته باشن.
‫باشه. قبول.
‫- می‌خوایم از پله‌ها بریم پایین. ‫- مراقب باش، اِلیزابت.
‫بس کن.
‫سورپرایز!
‫تولدت مبارک!
‫شِرشِره‌ها ایده‌ی من بود.
‫تا حالا فرشته‌ای ‫به این زیبایی ندیدم.
‫البته فرشته‌های زیبا.
‫- ازش خوشم اومد. ‫- وقت نوشیدنیـه.
‫همه باید نوشیدنی بخوریم. ‫دنبالم بیاین.
‫هم صحنه‌ی رقص داریم و هم موسیقی.
‫همه برای نوزادمون ‫اینجا جمع شدیم، کُنچیتا.
‫به سلامتی.
‫تِئو کجاست؟
‫نَن؟
‫- رفته. ‫- چی؟
‫منظورت چیـه؟
‫وقت رقصیدنـه، دوستان.
‫آره.
‫پدر.
‫- چطوری، پسرم؟ ‫- خوبـم.
‫خوبـه.
‫بِلانش؟
‫اگه این‌طوری صدات بزنم، ‫سرم قطع نمی‌شه؟
‫عجیبـه که این‌قدر جَوون موندی.
‫پس از وضعیت زانوهام خبر نداری.
‫چند دهه برات ‫دعوت‌نامه فرستادم و نیومدی.
‫- ولی باز هم فرستادی. ‫- اذیت شدی؟
‫لذت بردم.
‫حالا آفتاب از کدوم طرف دراومده؟
‫هِکتور ازم خواست که بیام.
‫ظاهراً یه برنامه داره.
‫تو هم با مقوله‌ی ‫حمایت از فرزند آشنایـی دیگه.
‫امشب مهمون‌های مهمی داری.
‫و طبق تاریخچه‌مون می‌دونم
‫که این مراسم برات خیلی مهمـه. ‫پس با اجازه می‌رم.
‫باید بهشون نشون بدیم چی بلدیم.
‫متأسفانه این مراسم پُر از ‫شخصیت‌های جَوون و پُرانرژیـه.
‫پس مناسب ماست.
‫لیزی، ظاهراً ‫یه سورپرایز دیگه هم داری.
‫دخترها! ‫من اومدم!
‫مادر! تو اینجا چی‌کار...
‫شما باید جناب رابینسون باشین.
‫سلام، خانم اِمزوُرت.
‫لیزی، ایشون خیلی خوشتیپـن...
‫مخصوصاً با اون سیبیل‌ها.
‫سیاست‌مدارها دقیقاً ‫این‌شکلی نقاشی می‌شن.
‫- مادر! ‫- شما نقاش هستید؟
‫نه بابا. نقاشی‌م افتضاحـه.
‫خودمون می‌دونیم.
‫نظرت با یه احوال‌پرسی چیـه؟
‫«بعداز چندین ماه، ‫از دیدن‌تون خوش‌حالـم، دخترها».
‫خب، نمی‌شد برنامه‌ی ‫آقای رابینسون رو از دست بدم که.
‫مایل به رقص هستید، خانم اِمزوُرت؟
‫بله.
‫ببخشید؟
‫ببخشید، این چنده؟
‫نود سِنت. ‫نود.
‫- نود؟ ‫- بله، خانم.
‫صبر کن ببینم.
‫فکر کردی احمقـه؟
‫شاید هستم. ‫ببخشید...
‫نه‌خیر. عذرخواهی نکن.
‫احمق نیست. ‫پنجاه تا بهت می‌ده.
‫- هشتاد. ‫- شصت‌وپنج کافیـه.
‫- باشه. ‫- این رو بده
‫و بهش بگو «اِباستا». ‫عذرخواهی نکن.
‫اِباستا.
‫اصلاً بلد نیستم.
‫می‌خواستم برای گای شام بپزم.
‫نه‌خیر. خیلی هم بلدی.
‫آلِساندرو فکر می‌کنه ‫خانم‌های خوشگل ساده‌لوحـن.
‫ولی فهمید که اشتباه می‌کنه.
‫ببین، جینی.
‫می‌دونم این کار سختـه
‫ولی داری یاد می‌گیری.
‫فعلاً که دارم آشپزی یاد می‌گیرم.
‫ناسلامتی یه بچه زاییدی‌ها.
‫غذا درست‌کردن که کاری نداره.
‫راستی «اِباستا» یعنی چی؟
‫یعنی «کافیـه».
‫ولی تلفظش شبیه ‫کلمه‌ی «حروم‌زاده» هم هست.
‫توی بازار حسابی گُل کاشتی.
‫من زیر بار حرف زور نمی‌رم.
‫زن‌بودن مشکلات خودش رو داره.
‫هر وقت یه مَردی ‫وارد خونواده‌مون می‌شه
‫خواهرم براش غش‌وضعف می‌ره
‫و یه‌جوری دست‌وپاش رو ‫گم می‌کنه انگار چه خبره.
‫- خواهر داری؟ ‫- یه دونه.
‫بافندگی‌ت خوبـه‌ها.
‫آره، کسب‌وکار خونوادگی‌مونـه.
‫مادرت خیاط بوده؟
‫مادرم یه زن زیبا بود که عمرش هدر رفت، ‫ولی پدرم ناخدا بود.
‫ناخدای معروفی بود.
‫هیچ‌وقت هم نذاشت سر وقت بخوابم
‫چون مجبورم می‌کرد ببافم.
‫حالا هم این‌کاره‌ام
‫و سرم گرم می‌شه.
‫خرج خودم رو درمی‌آرم ‫و زندگی‌م می‌چرخه.
‫می‌دونی، به ثروتمندها حسودیم نمی‌شه.
‫اون‌ها همه‌ش نگران ‫لباس پوشیدن و انتخاب همسر مناسبـن.
‫حتماً روزها براشون سخت می‌گذره، نه؟
‫- من چه می‌دونم. ‫- بیخیال. کفش‌هات رو دیدم.
‫- ازش پول می‌بارید. ‫- دیگه الان سرم گرمـه.
‫باید مراقب فرِدی باشم.
‫و همسری که خوشتیپـه ولی
‫نمی‌تونه ارضات کنه.
‫ببین، اون‌موقع منظورم...
‫اومدی.
‫بیا بشین.
‫شراب بخور.
‫- چه خبر شده؟ ‫- بشین دیگه.
‫خب.
‫وقتی آدم کاری رو بلد نیست، ‫باید تمرین کنه تا بهتر بشه.
‫منظورم آشپزیـه.
‫دیگه آماده‌ست!
‫می‌خوان شما رو ببینن، بانوی من.
‫آقای رید رابینسون؟
‫جناب دوک. ‫ایشون برگشتن.
‫می‌دونستم برمی‌گردی.
‫از مرحله‌ی سختش گذشتی، پسرم.
‫چرا باید قایم بشم؟
‫من نیستم که باید خجالت بِکشم.
‫- اینجا خونه‌ی منـه. ‫- آفرین.
‫ماجرای نَن یه مانع کوچیکـه ‫و اگه بتونین با هم...
‫حرف از آشتی نزن!
‫فقط بحث هم‌خوابگی‌شون نیست. ‫پشت‌سرم نقشه ریختن.
‫این‌قدر وقیح بودن که می‌خواستن ‫من رو تا آخر عمر یه احمق فرض کنن.
‫نَن باید بره پی کارش.
‫حتی حرف طلاق رو نزن.
‫می‌دونم که ازدواج‌مون ‫دائمی بوده، مادر
‫ولی مجبور نیستم اینجا نگهش دارم.
‫چی‌کار کنم که از این قصر بره؟
‫بهم بگو.
‫اگه واقعاً می‌خوای نَن از اینجا بره...
‫راه دیگه‌ای نداره.
‫می‌فرستیمش بره.
‫ولی قبلش
‫باید برای تینتاجل ‫یه وارث به دنیا بیاره.
‫خانم‌ها و آقایان، ‫جناب دوک تشریف آوردند.
‫توی اتاق می‌بینمت.
‫هم مادر اومده ‫و هم احتمال خواستگاری هست!
‫حتی اگه دست‌وپاش رو ‫می‌بستیم، باز می‌اومد.
‫- نگران نباش. ‫- پس اینجایـی.
‫واقعاً شرمنده‌ام.
‫- چرا؟ ‫- نیت مادرم خیره
‫فقط مراقب حرف‌هاش نیست.
‫مادرتون هم مهربونـه و هم جذاب. ‫تازه رازنگه‌دار هم نیست.
‫اگه ازت بخوام جشن رو بیخیال بشی
‫و باهام قدم بزنی، اِشکالی نداره؟
‫مِیبل، دیدی؟
‫آقای رابینسون لیزی رو برد پیاده‌روی!
‫من هم کنارت وایستادم، مادر.
‫دارم می‌بینمشون.
‫شاهد قضیه هستم ‫و نیازی نیست توضیح بدی.
‫امیدوارم تو هم ‫از انگلستان راضی بوده باشی.
‫اینجا فقط بهم سخت گذشته ‫و حالم بَد بوده.
‫البته فکر کنم طبیعیـه.
‫تلاش کردی رفتارت رو درست کنی؟
‫که باعث خجالت نشی؟
‫و مثل یه آدم معمولی باشی؟
‫هنوز معنای «معمولی» رو نمی‌دونم، ‫چه برسه به این‌که باشم.
‫آره. همین‌جا خوبـه.
‫همین‌جا وایستم؟
‫- عالیـه. ‫- بگو کجا وایستم.
‫چیزی که می‌خوام ازت بپرسم، ‫خالصانه‌ترین سؤال زندگی‌م بوده.
‫و از الان واضحـه که چیـه.
‫لیزی اِمزوُرت.
‫من مَرد جاه‌طلبی هستم
‫ولی بیشتر از هرچیز، ‫می‌خوام نگهبان قلبت باشم.
‫تا بتونم خوشبختت کنم...
‫مراقبت باشم ‫و همه‌ی خواسته‌هات رو برآورده کنم
‫که امیدوارم تشکیل ‫خونواده هم جزوش باشه.
‫و البته یه خونه که کنار ‫شومینه‌ش چند تا صندلی باشه
‫و گاهی بریم توی حیاط برقصیم.
‫با من ازدواج می‌کنی، اِلیزابت؟
‫بله.
‫آره.
‫بله.
‫هِکتور و لیزی!
‫چه رمانتیک. ‫مثل جَوونی‌های شما.
‫فکر کردی اگه این‌طوری تحریکم کنی
‫ناراحت می‌شم ‫و دیگه کاری به کارِت ندارم؟
‫فکر کرده مادر تجربه‌ست.
‫انگار همه‌چیزِ دنیا رو دیده.
‫جَوونـه دیگه.
‫توی این سن طبیعیـه.
‫من‌وتو هم یه‌جورهایی ‫تازه‌عروس‌وداماد هستیم.
‫کورا هیچی از زندگی واقعی نمی‌فهمه.
‫و حتی مرگ.
‫یا بچه‌دارشدن.
‫و یا پرداخت بدهی قصاب.
‫ای وای. پول قصاب رو ندادیم.
‫عصر به‌خیر، بانوی من.
‫تِئودور حالش خوبـه؟
‫سرش شلوغـه.
‫واقعاً هم‌رنگ جماعت شدی.
‫اینجا خونه‌مـه دیگه.
‫می‌دونی که اکثر مردم ‫همچین خونه‌ای ندارن.
‫مثلاً خونه‌ی خودم این‌همه بُرج نداره.
‫راستش هِکتور امشب بهم نیاز نداشت.
‫فقط منتظر فرصت بودم.
‫حالا که حواس همه ‫به ازدواج تینتاجل پرتـه
‫داشتم...
‫فکر می‌کردم شاید ‫این‌روزها حضورت اینجا
‫ضروری نباشه.
‫شاید پسر تو خودکفا باشه ‫و بهت نیازی نداشته باشه.
‫تبریک می‌گم
‫ولی پسر من بهم نیاز داره.
‫اون قانون‌شکن...
‫اون دختر سرکشی که می‌شناختم...
‫چه بلایی سرش اومد؟
‫از این‌جور مراسم متنفر بودی.
‫اون قدیم‌ها که ‫جَوون و ایده‌آل‌گرا بودیم
‫و اعضای این جامعه رو مسخره می‌کردیم...
‫فکرش رو می‌کردی ‫یه‌روز خودت جزوشون بشی؟
‫اوایل فکر می‌کردم سخت‌ترین قسمتش
‫این بود که من رو ‫برای رسیدن به قدرت پس زدی.
‫ولی سخت‌تر از اون این بود که
‫دیدم همون فرصت رو هم هدر دادی.
‫ایده‌آل‌گرا؟
‫فقط دو تا جَوون خام بودیم.
‫واقعاً این‌کاره‌ام.
‫موفق شدی.
‫آفرین، جینی.
‫دوباره بگین «آفرین».
‫پشیمونـی که اومدی، نه؟
‫نه بابا.
‫اتفاقاً غذات...
‫حرف نداره؟
‫تِئو؟
‫بالاخره اومدی.
‫خوش‌حالـم.
‫وقتی نبودی، خیلی عذاب کشیدم.
‫می‌خوام تلاشم رو بکنم...
‫و کاری کنم متوجه بشی...
‫- تِئو. ‫- بگو که من رو می‌خوای.
‫می‌خوامت.
‫تِئو؟
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم باهات زندگی کنم...
‫نمی‌تونم حتی نگاهت کنم...
‫خدا به دادمون برسه.
‫حتی نمی‌شه ازت طلاق بگیرم.
‫ولی نهاد رسمی ‫با جدایی‌مون مشکلی نداره.
‫می‌تونی از قصر بری، بعداز این‌که...
‫بعداز این‌که...
‫بعداز این‌که چی؟
‫که یه وارث داشته باشیم.
‫منظورت از «نهاد رسمی» مادرتـه؟
‫به هم معرفی نشدیم.
‫من لُرد ویتلسی هستم.
‫ویتلسی؟
‫اولش می‌خواستم ‫گریتلسی رو انتخاب کنم.
‫سلام.
‫از اون‌طرف راهرو دیدمتون
‫و هیجان زیادی بهم دست داد.
‫شما همسر ندارین؟
‫یه خانم به‌شدت زیبا دارم.
‫یه‌تنه کل خونواده‌م رو ‫از بدبختی نجات داد
‫و کاری کرد هرروز عاشق‌تر بشم.
‫پس عجب زنیـه.
‫هرروز با امید دیدنش ‫از خواب بیدار می‌شم
‫ولی شما...
‫دوست دارم برم یه گوشه ‫و توی وجودت غرق بشم.
‫گفتین هر دو به هم کمک می‌کنیم
‫ولی تا حالا هیچ‌کس ‫به‌اندازه‌ی شما تحقیرم نکرده بود
‫که به پسرتون بگین ‫ازم مثل یه وسیله استفاده کنه.
‫بهتون اعتماد کردم. ‫حتی ازتون محافظت کردم.
‫فقط یه راه فرار برای ‫هر دوتون پیشنهاد دادم.
‫وقتی وارث داشته باشیم...
‫وارثی در کار نیست. ‫کار نهاد دیگه تمومـه.
‫من و پسرت آخرین ‫دوک‌بانو و دوک تینتاجل می‌شیم.
‫شاید این ازدواجی که ما رو ‫توش گیر انداختین، دائمی باشه
‫ولی این جایگاهی که برای نگهداریش ‫جون کندین، با ما از بین می‌ره
‫و تقصیر خودتونـه.
‫آنابِل.
‫تِئو!
‫دنبال نَن می‌گشتم.
‫ولی به‌جاش اول به تو می‌گم.
‫- با هِکتور؟ ‫- بله!
‫معلومـه.
‫اگه با هر زن دیگه‌ای ازدواج می‌کرد
‫می‌گفتم اون زن خیلی خوش‌شانسـه.
‫ولی تو...
‫اون لیاقت تو رو نداره.
‫این چه حرفیـه؟
‫چون تو نظیر نداری.
‫البته هِکتور مَرد خوبیـه.
‫خوشتیپـه و اهداف مشخصی داره.
‫مطمئنـم همسرش زندگی خیلی خوبی داره.
‫خب این مشکلش چیـه؟
‫فکر نمی‌کنم تو به یه زندگی معمولی
‫راضی باشی.
‫بالاخره اومد. ‫لیزی؟
‫- لیزی؟ ‫- لیزی؟
‫چی شد؟
‫خانم‌ها و آقایان، ‫لطفاً توجه بفرمایید.
‫فقط یه سیاست‌مدار موذی
‫حاضره از فرصت استفاده کنه ‫تا درباره‌ی خودش حرف بزنه
‫برای همین فعلاً نمی‌خوام ‫از خوش‌حالی خودم چیزی بگم.
‫به‌جاش تولد اِلیزابت دل‌ربا رو ‫بهش صمیمانه تبریک می‌گم.
‫و همچنین
‫اعلام می‌کنم که این بانوی زیبا
‫به درخواست ازدواج با من ‫جواب مثبت داد.
‫خیلی خوش‌حال شدم.
‫به مادرت می‌گم ‫قراردادمون رو لغو کنه.
‫وقتی مطمئن نباشی، ‫ازدواج سخت می‌شه...
‫اگه هیشکی ازم خوشش نیاد چی؟
‫یا اگه...
‫اگه مثل شما ‫عشق در نگاه اول نداشته باشم؟
‫کورا.
‫کی گفته من و دیک ‫توی نگاه اول عاشق شدیم؟
‫- توی رزونامه‌ها... ‫- روزنامه‌ها رو ول کن.
‫توی واقعیت، پاش رفت روی دامنم.
‫و بعدش...
‫بعدش با کسی رقصید که ازش متنفر بودم.
‫بعدش هم یه برج شراب رو ریخت پایین.
‫این‌که خیلی بامزه بوده.
‫آره، الان بامزه‌ست.
‫الان اون دیکیِ منـه
‫ولی اگه عشق زندگی‌م نمی‌شد
‫الان نشسته بودم با دوست‌هام ‫به کارهاش می‌خندیدم.
‫چرا این حرف‌ها رو ‫همون روز اول بهم نگفتی؟
‫به‌جای اون تمرینات مسخره.
‫چی بگم به خدا.
‫فکر کردم باید اصولی پیش برم.
‫باید می‌ذاشتی طبیعی پیش بره.
‫کورا، کسی مجبورت نکرده ‫همین‌الان ازدواج کنی.
‫پدرم مجبورم کرده.
‫مادرم هم همین‌طور.
‫خب من بهشون می‌گم.
‫آروم‌آروم پیش می‌ریم.
‫یا اصلاً تمومش می‌کنیم.
‫ضمناً قرار نیست شوهر پیدا کنی.
‫قراره با یکی زندگی کنی.
‫با سلام‌علیک شروع کن.
‫بخشی از زمان باارزش ‫خودت رو به بقیه بده.
‫جوراب‌هاش زرده؟
‫کورا...! ‫ببین...
‫نمی‌گم بری خواستگاری کنی، ولی...
‫- فکر نکنم بتونم... ‫- برو سلام کن. خیلی هم می‌تونی.
‫برو.
‫سلام.
‫فکر کنم بتونیم ادامه بدیم.
‫خدمات شخصی‌سازی‌شده راه می‌ندازیم.
‫هر دختری می‌تونه آزادانه
‫و با هر سلیقه‌ی متفاوتی، ‫عشقش رو انتخاب کنه.
‫عاشق وقتی‌ام که می‌گی «عشق».
‫فقط یادت نره باید پول قصاب رو بدی.
‫گم شو.
‫بیا بریم.
‫چرا همچین روزی اومدی؟
‫من توی مادری کم نذاشتم.
‫هر زمان دیگه‌ای می‌اومدی، ‫از مهارت من متعجب می‌شدی.
‫ولی توی بَدترین روز مادربودنم اومدی.
‫شاید فکر کردم امروز ‫وقتشـه که بهت یادآوری کنم.
‫که پیر شدم؟
‫که کی بودی.
‫تو دلم رو شکستی.
‫دل خودم رو شکستم.
‫آره خب...
‫من
‫به‌شدت خواستنی‌ام.
‫مطمئنـم در نبود من عذاب کشیدی.
‫ولی اعتراف می‌کنم
‫که وقتی فهمیدم
‫یکی دیگه رو انتخاب کردی، ‫نابود شدم و هنوز خوب نیستم.
‫هنوز نمی‌فهمم چرا ‫این زندگی رو انتخاب کردی.
‫ولی ظاهراً برات ارزشمنده.
‫و تو هم برای من ارزشمندی.
‫ولی هنوز باهوشـی‌ها.
‫این آنابِل... دوک‌بانوی جدید...
‫مورد عالی‌ای ‫برای وارث انتخاب کردی.
‫به نظرم دیگه وظیفه‌ی ‫مادری‌ت رو کامل کردی.
‫همه‌چی رو رها کردی که اینجا باشی.
‫منظورت اینـه که تو رو رها کردم.
‫مگه من همه‌چی‌ت نبودم؟
‫اگه بذاری دختره بره، ‫همه‌ی زحماتت هدر می‌ره.
‫اگه کاری کنم که براشون ‫فرصت آشتی پیش بیاد
‫و تِئو ازم متنفر بشه...
‫به نظرت می‌ارزه؟
‫اینجا اتاق خصوصی بانوی ارشده.
‫من دوک‌بانوی اینجام!
‫«گای... جینی...»
‫چطور پیش رفت؟
‫منظورم مادرتـه.
‫دیوونه‌م می‌کنه.
‫و هیچ‌وقت من رو نمی‌فهمه.
‫مثل همه‌ی مادرها.
‫حداقل خوش‌حالـم
‫که مهم‌ترین آدم زندگی‌مون خودمونـیم.
‫کُنچیتا.
‫فکر کنم تو مسئول ‫همسریابی هستی، درستـه؟
‫در خدمتـم.
‫این مِیبل همه‌ش لج‌بازی می‌کنه...
‫مِیبل؟
‫دختر خیلی خوبیـه.
‫ولی خوبی‌هاش رو مخفی می‌کنه.
‫یکی باید کمکش کنه حواسش سر جاش بیاد.
‫فکر نکنم این‌طوری...
‫خودش هم دوست داره خوشبخت باشه.
‫بهت دو برابر کارمزد می‌دم، خوبـه؟
‫چی شده؟
‫چیزی شده؟
‫- مادر؟ ‫- باهات حرف دارم.
‫من دیدمشون.
‫گای و آنابِل رو می‌گم.
‫شب عروسی.
‫خبر داشتی؟
‫و گذاشتی باهاش ازدواج کنم؟
‫دیگه دیر شده بود.
‫به همه گفته بودی ‫که عاشق یه فرزند نامشروع شدی.
‫اگه لغوش می‌کردیم، همه‌مون تحقیر...
‫حداقل یه‌روز ‫تحقیر می‌شدم، نه یه عمر.
‫ولی حالا نَن من رو ‫توی قفس ازدواجش گیر انداخته.
‫کار نَن نبود.
‫چاره‌ای نداشت.
‫تقصیر اون نبود.
‫طرف اون رو می‌گیری؟
‫من بهش پیشنهاد دادم
‫که ادامه بده.
‫می‌دونستم هر کاری می‌کنه ‫تا از خواهرش مراقبت کنه.
‫من بودم که مجبورش کردم.
‫کار من بود.
‫قفس تو رو من ساختم.
‫قفلش هم من زدم.
‫نَن هم کنارت توی قفسـه.
‫به‌خاطر قدرت تو نبود.
‫در واقع من قدرتم رو بهش ‫نشون دادم و تسلیمش کردم.
‫اگه به یه اندازه به هر دوتون بَدی شده
‫و مقصرش منـم...
‫نمی‌شه آشتی کنین؟
‫برای ظاهرسازی نمی‌گم.
‫برای زندگی خودت.
‫اگه دوستش داری...
‫برو بیرون.
‫از اتاقم و از قصرم برو بیرون.
‫تو دیگه سرپرست این نهاد نیستی.
‫- تِئودور، من... ‫- برو بیرون.
‫نَن.
‫- می‌خواستم ازت تشکر... ‫- پیداش کردم.
‫- گای؟ ‫- و جینی.
‫فهمیدم کجائـن. ‫توی ایتالیائـن.
‫- مگه هنوز بهش فکر... ‫- فکروذکرم همونـه.
‫فکر کنم دیر شده. ‫نمی‌دونم الان چه احساسی داره.
‫چند هفته پیش بهم نامه نوشت ‫و احوالت رو پرسید.
‫نامه کجاست؟
‫سوزوندمش.
‫نخوندم.
‫- چرا؟ ‫- به‌خاطر خودت.
‫خودت گفتی باید گای رو فراموش کنی.
‫هیچ‌وقت فراموشش نمی‌کنم.
‫- پس تِئو... ‫- من و تِئو تموم کردیم.
‫مطمئنـی؟
‫دیگه دوستش نداری؟
‫نه. ‫از اولش گای رو دوست داشتم.
‫پس برو.
‫مگه فقط عشقت برات مهم نیست؟
‫تِئو؟
‫حرفی که اون‌موقع زدی...
‫شادی‌ت رو خراب کردم.
‫- خیلی احمق و خودخواهـم. ‫- من...
‫اون حرف‌ها رو که زدی
‫حس خوبی گرفتم.
‫و به نظرم حق با توئـه. ‫باید دنبال کسی باشم
‫که قدرتمنده.
‫- آخه من... ‫- نباید اصلاً حرف می‌زدم.
‫من رو ببخش.
‫اتفاقاً باید قدر اون ‫ازدواج بی‌آلایش رو بدونی.
‫خوش‌حال باش.
‫ببخشین، باید نَن رو پیدا کنم
‫تا تکلیفم باهاش مشخص بشه ‫تو ندیدیش؟
برای دانلود فیلم های بیشتر به وب سایت کیامووی مراجعه کنید .:: kiamovie.ir ::.